Beeld: Canva
Wie zwanger probeert te worden of midden in een fertiliteitstraject zit, weet: het is niet alleen een lichamelijke, maar ook een emotionele rollercoaster. De 34-jarige Sylke kan erover meepraten en deelt welke opmerkingen je als omgeving beter voor je kan houden en waarom.
Tijdens de Week van de Vruchtbaarheid (3 tot en met 9 november) wordt er extra aandacht gevraagd voor stellen die moeite hebben om zwanger te worden. En dat is hard nodig, want achter gesloten deuren speelt zich vaak een stil verdriet af. Een fertiliteitstraject vol hoop, hormonen, ziekenhuisbezoeken en eindeloze wachttijden. Wat daarbovenop komt zijn de goedbedoelde, maar soms snoeiharde opmerkingen van mensen uit de omgeving. Zinnen die bedoeld zijn om te troosten of luchtig te houden, maar die juist extra pijn doen.
Sylke (34) heeft PCOS, waardoor zwanger worden allesbehalve vanzelfsprekend is. Zij en haar man volgen op dit moment een fertiliteitstraject en hebben al heel wat opmerkingen te horen gekregen. Ze deelt welke (goedbedoelde) uitspraken je liever niet wil horen als je probeert om zwanger te worden.
“Alsof adoptie een makkelijke omweg is. Alsof er ergens een formulier ligt dat je invult en poef, een kindje verschijnt. Adoptie is geen plan B. Het is een proces vol onzekerheid, verdriet en eindeloze wachtlijsten. En het wist je wens naar een biologisch kind niet uit.”
“Ik heb een hond en ik ben gek op hem, maar een hond is absoluut niet hetzelfde als een kindje. Een hond is liefdevol gezelschap, maar zéker geen antwoord op een onvervulde kinderwens.”
“Alsof ik mijn vruchtbaarheidskalender, hormoonspuiten en echo-afspraken even kan parkeren. Alsof ik vergeet dat ik elke maand wéér teleurgesteld word. “Niet zo mee bezig zijn” werkt misschien bij vakantieplannen, maar niet als het gaat om je diepste wens.”
“Als je zó verlangt naar iets wat anderen vanzelfsprekend vinden, voelt het alsof iemand je vertelt dat jouw droom eigenlijk onzin is. Alsof verdriet niet geoorloofd is. Het is goedbedoeld, maar erg pijnlijk. Want onze is kinderwens is wél alles voor ons.”
“Die komt hard binnen, want we we zijn nu al ruim drie bezig om zwanger te worden. Het leven liep zoals het liep. Ik was niet eerder op dat punt of ik had niet de juiste partner. En bovendien: waarom schuiven we de schuld altijd bij de vrouw? Alsof vruchtbaarheidsproblemen een kwestie van timing zijn en niet van biologie of pure pech.”
“Die is meestal van mannen, vaak met een grijns. En ik weet heus dat het als grapje bedoeld is, maar geloof me: als je midden in een fertiliteitstraject zit, met alle medische en emotionele rompslomp die daarbij komt kijken, dan is er niets grappigs aan.”
Misschien de meest gehoorde zin van allemaal en natuurlijk met de beste bedoelingen, maar het is ook de moeilijkste om te horen. Want nee, dat weet je dus niet. Je weet niet of het ooit goed komt. Of je ooit een positieve test in je handen zult houden. Soms komt het niet goed en daar moet ook ruimte voor zijn.”
Wat je wel kan doen of zeggen tegen stellen die een fertiliteitstraject volgen? Sylke: “De meeste mensen bedoelen het lief. Ze willen iets zeggen om het ongemak op te vullen. Maar soms is zwijgen juist het liefste wat je kunt doen. Een knuffel, een luisterend oor, een simpel “wat moeilijk voor jullie”. Dat is soms al genoeg.”
Na een langdurig en intens fertiliteitstraject is actrice Barbara Sloesen (37) in verwachting van haar eerste kind. Barbara vertelt over de jarenlange weg van hoop, teleurstelling en onzekerheid: “Ik weet hoe het voelt om er naar te verlangen en niet te weten of er ooit een moment komt dat je je daar in herkent.” Hier lees je meer over de emotionele rollercoaster waar Barbara en haar partner zich in bevonden.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
