Beeld: Canva Pro
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Jamie (30) is elektromonteur, getrouwd met Stefan en moeder van Damon (6) en Jason (1,5): “Hoe ouders het deden vóór het mobiele-telefoontijdperk is me een raadsel. Ik vind dat ding een lifesaver. Mijn oudste zoon heeft er al een sinds hij vier was – een oude van mijn man mét kinderslot – en mijn jongste was zes maanden toen hij er al op Facetimede.
Het eerste jaar na de geboorte van mijn oudste zoon bracht ik grotendeels door in stilte. Uren kon ik alleen maar naar hem kijken wanneer hij na de voeding in mijn armen lag te slapen, en als hij huilerig was, wat zelden het geval was, knoopte ik hem in de draagdoek. Met zijn gezicht naar voren was dat al de entertainment die hij nodig had. Het kwam niet in me op mijn telefoon in te zetten voor afleiding of andere doeleinden, ik keek er zelf niet eens op.
Dat veranderde toen Damon twee was. Ik heb geen auto, en als we met de trein naar mijn ouders gingen aan de andere kant van het land, was dat een behoorlijke zit. Hoe ouder hij werd, hoe dreineriger. Ten einde raad gaf ik hem op een dag mijn mobiel, met een filmpje van Peppa Big. Tegen de tijd dat we het station van Enschede binnenrolden, kreeg ik hem met moeite uit de trein. Eureka!
Natuurlijk vond ik het pedagogisch niet bepaald verantwoord om mijn tweejarige te pas en te onpas zoet te houden met filmpjes. Zo ontdekte ik allerlei educatieve apps, zoals die van Nijntje, waarin hij vormen, kleuren en cijfers leerde. Damon werd er zo handig mee, dat we hem op zijn vierde een oude telefoon van mijn man Stefan gaven. Er zit een prepaidkaartje in, dus hij kan ermee bellen en appen. Goed voor het leren schrijven, vonden we, en leuk voor de opa’s en oma’s. Damon mag zijn telefoon niet onbeperkt gebruiken, hij is echt bedoeld voor contact met familie en educatieve spelletjes. We hanteren geen vaste schermtijd, maar hij mag er wel alleen op onder toezicht. Ik begrijp niet waarom een appje aan oma typen en een digitaal spelletje minder verantwoord zijn dan een potje Mens-erger-je-niet. Buiten speelt Damon er ook mee, om met Google Lens bijvoorbeeld een insect op te zoeken. Of ik laat hem een route zoeken op Google Maps wanneer we wandelen. Dat noem ik algemene ontwikkeling en educatie. Daarnaast zie ik nog een belangrijk voordeel: als er iets met mij gebeurt, kan hij altijd 112 bellen. De telefoons van Stefan en mij zijn verboden terrein.
Met deze kennis twijfelde ik na de geboorte van Jason geen seconde mijn mobiel voor hem in te zetten. Jason was lang niet zo’n rustige baby als zijn grote broer. Al snel ontdekte ik apps die geluiden in de baarmoeder nabootsen en legde die ’s nachts in de co-sleeper naast mijn bed. Bovendien: waar ik voor Damon alle tijd had in zijn baby- en dreumesfase, moet Jason mijn aandacht delen. Omdat ze vijf jaar schelen in leeftijd is het bijna niet te doen de jongens tegelijk te entertainen. Veel kunnen Damon en ik doen tijdens de slaapjes van Jason, maar soms moet iemand op zijn beurt wachten. Jason was zes maanden toen ik hem het mobieltje van Damon gaf. Aanvankelijk alleen om te Facetimen met Stefan wanneer hij toevallig tijd had op zijn werk of naar kinderliedjes te luisteren, maar sinds een halfjaar spelen de jongens er ook samen mee. Ze leren muziekinstrumenten kennen, doen motorische spelletjes. Dat is niet alleen educatief voor Jason, maar ook ontzettend goed voor de band tussen de jongens. Ik smelt wanneer ik zie hoe Damon zijn broertje helpt.
‘Je maakt je kinderen schermverslaafd’, schamperde mijn zus onlangs toen ik mijn kinderen tijdens een familiedag Damons mobiel toeschoof, terwijl haar dochters non-stop aan het ruziën waren. Daarop zette ze een Disney-film op voor alle neefjes en nichtjes, allemaal tussen de anderhalf en acht jaar oud. Hoezo was dat verantwoorder?
Ik denk dat je kinderen zo lang mogelijk analoog opvoeden niet meer van deze tijd is. Vroeg of laat krijgen ze een mobiel, dan kunnen ze maar beter weten hoe ze er verantwoord mee omgaan. Wat mij betreft krijgt Jason mijn oude mobiel als hij vier is en leert schrijven. Op die leeftijd leerde ik zelf ook de huistelefoon op te nemen, of mijn oma te bellen. En qua verslaving: wat je verbiedt, wordt vaak aantrekkelijker. Er zijn dagen dat Damon helemaal niet naar dat ding omkijkt. Sinds kort zit hij op voetbal, hij komt lekker mee op school. Wat is dan mis met ook eens op je mobiel spelen of appen met je oma? Sterker nog: sinds een paar weken speelt hij ook Wordfeud met haar. Op zijn niveau natuurlijk, maar hartstikke goed voor zijn taalontwikkeling én strategisch denken.
Er mogen geen mobiele telefoons mee naar school, maar als Damon acht is, mag hij hem van mij zelf beheren en meenemen wanneer hij niet thuis is. Natuurlijk checken we dan regelmatig zijn zoekgeschiedenis en we monitoren hoe vaak hij hem gebruikt. Maar op iPads van vriendjes kan hij ook geconfronteerd worden met schadelijke inhoud. Als hij acht is, is hij in elk geval verantwoordelijk genoeg om zijn mobiel niet kwijt te raken, hopen we. En mocht dat wel gebeuren, dan is ook dát een les.”
Agnes geeft haar kinderen juist bewust pas een telefoon als ze naar de middelbare school gaan. Want waarom zou je als kind een telefoon nodig hebben? Je leest haar visie hier.
Dit artikel las je eerder in Kek Mama Next Generation.
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Marije (39) haar dilemma. Haar 12-jarige zoon wil dolgraag op boksen, maar zelf krijgt ze het al benauwd bij het idee van deze sport.
Emigreren naar Amerika, dat is Marjoleins droom. Haar man ziet het echter totaal niet zitten. ‘Het afvoerputje van de wereld’, noemt hij het. Daar wil je je kinderen toch niet groot brengen?
Wil jij het gamegedrag van je kind binnen de perken houden? Dan zijn alleen strenge regels niet genoeg, zo blijkt uit onderzoek.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
