Fotografie: Paulien van Beusekom
Nena Kreber woont met haar vrouw Shary-An, hun dochters Billie (4) en Claes (2) en hond Freek in Scheveningen. Nena werkt als managers van Shary-An en geeft met haar columns een kijkje in het ouderschap.
Pas vroeg ik aan mijn moeder, terwijl ik de schoenen bij mijn oudste dochter aantrok (zij kan het gewoon zelf, maar werkte voor geen meter mee): “Hoe deed jij dat vroeger eigenlijk?” Mijn geduld was op. Ik zag mezelf al eindigen als die moeder met wilde ogen en koude koffie. Ze keek me verbaasd aan en zei: “Mijn geduld zou allang op zijn geweest, hoor. Ik vind juist dat jij veel geduld hebt. Maar hoe ik dat deed? Jullie luisterden gewoon.”
Jullie luisterden gewoon. Die zin bleef hangen…
Want luisterden wij echt altijd? Van mijn zus weet ik: zij was redelijk voorbeeldig. Tot de puberteit dan. Maar ik? Ik was net zo’n drakie als Billie nu. Lekker aanwezig, enthousiast en een eigen wil waar je u tegen zegt. Is het dan een generatie-ding? Zijn kinderen anders geworden? Of zijn wij dat?
Soms denk ik: hoe zullen onze kids zich dit later herinneren? Zullen ze zeggen dat wij eindeloos veel geduld hadden? Zullen ze tegen hun kinderen praten… of laten ze ChatGPT het tegen die tijd uitleggen? En zullen ze, net als mijn moeder, de heftige momenten gewoon vergeten zijn?
Net zoals ik nu. Als vriendinnen vragen hoe wij dat deden met zo weinig slaap, zeg ik vaak: “Ach, zo erg was het niet.” Tot ik iets teruglees wat ik toen schreef en denk: oh… jawel. Het was pittig. Maar blijkbaar verzacht de tijd de randen. Gelukkig maar.
Ik zeg vaak tegen Shar: “Het opvoeden is nu echt begonnen.” Die momenten waarop je voelt: o ja, dit is zo’n fase. Zo’n grens. Zo’n botsing tussen hun wereld en de onze. Ze krijgen alle ruimte voor hun emoties, hun keuzes, hun eigenheid, en zeker ook om af en toe niet te luisteren. Maar soms… is de timing gewoon even niet daar.
Voor ik moeder werd, had ik het voorbeeld van mijn ouders. Creativiteit. Liefde. Aandacht. En ook: op tijd komen, respectvol zijn, hard werken en vooral doen wat je blij maakt. Dat dragen we met ons mee. Net als onze waarden over klimaat, voeding, dieren, en dat het niet uitmaakt waar je vandaan komt: je mag er zijn.
Onze Billie is vurig en enthousiast. Precies dat wat vroeger bij Shar soms werd afgeremd, mag nu juist groeien. Deze generatie heeft misschien meer ruimte nodig. En meer woorden. Ze zijn praters. En laten wij nou net ouders zijn die dat belangrijk vinden.
Elke avond nemen we de dag door. Wat was leuk? Wat was stom? Wat voelde groot? We eindigen altijd met wat we bijzonder aan ze vinden, waar ze goed in zijn, en hoe trots we zijn. En dat zijn we. Onmetelijk.
Mijn allergrootste droom is geen toekomstbeeld. Het is nu. Dit leven. Het ouderschap. Onze relatie. En die knappe vrouw naast me, voor wie mijn hart nog steeds een sprongetje maakt. Misschien is dat wel wat we doorgeven aan ‘the next generation’: dat liefde iets is wat je elke dag opnieuw hardop mag zeggen.
Andere columns van Nena, vind je hier.
Deze column las je eerder in Kek Mama Next Generation.
Een mobiele telefoon, die heeft een kind toch niet nodig, vindt de een. Buitenspelen zal ie, en boeken lezen. Juist wel, vindt de ander. Een mobiel is namelijk hartstikke educatief, en nog veilig ook.
Ellen (37) is getrouwd met Arend (39) en moeder van Sanne (9) en Keesje (7). Haar man heeft zich een paar jaar geleden laten verleiden om in de crypto’s te stappen, maar dat heeft nog niet het gewenste resultaat opgeleverd.
Leven zónder auto, videogames en de hipste items, maar met tweedehands parels, biologische boodschappen en kamperen in de natuur. Moeder Kari (37) leeft samen met haar dochters Isaya (10) en Alela (7) volgens de seizoenen, voor een groen en vrij leven.
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.
Iedere moeder heeft haar momentjes. Maar sommige blunders zijn té erg – of te hilarisch – om voor jezelf te houden. In de rubriek ‘Opgebiecht’ delen vrouwen hun grootste geheimen en gênantste momenten. Deze week Wendy,
