Eigen beeld
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Tegenwoordig lijkt het wel of iedereens kind hoogbegaafd is. Echt waar, als ik een punt bij mijn IQ zou krijgen voor iedere keer dat ik die opmerking heb gehoord, zou ik zelf inmiddels hoogbegaafd zijn. Het schijnt dat slechts 2,5 procent van de bevolking hoogbegaafd is, maar ze lijken dus allemaal bij mij in de buurt te wonen. Het is overigens niet zo dat die ouders hun kind daadwerkelijk hebben laten testen. Ze stellen het zelf vast, omdat hun peuter bijvoorbeeld in het Engels kan zingen. Dat hun kind de hele dag Cocomelon kijkt, vertellen ze er dan niet bij. Natuurlijk zijn er echt hoogbegaafde kinderen, maar regelmatig ervaren ouders van echt hoogbegaafde kinderen dat niet per se als een zegen. Daarnaast heb je dus ouders die vooral zelf heel graag willen dat hun kind hoogbegaafd is.
Ik vind het sowieso heel vermoeiend als ouders niets anders doen dan opscheppen over hun kind. Ik begrijp heel goed dat je trots bent op je kind en dat is ook je goed recht. Ook ik ben ongelooflijk trots op mijn dochters om heel veel verschillende redenen. Ik luister ook graag naar de verhalen van andere moeders over hun kind, maar ik hoef dan niet alleen de perfecte verhalen te horen over hoe geweldig hun kind is.
De kinderopvang leek soms meer op een veilinghuis, waar ouders maar tegen elkaar bleven opbieden. “Mijn peuter van drie heeft zich zelf leren lezen.” Uhm ja… die van mij verslindt ook boeken (wel letterlijk dan). “Die van mij kan al een puzzel maken van 50 stukjes.” Ja, die van mij laat ook graag de puzzelstukjes op de juiste plek vallen (tenminste als de juiste plek ‘de grond’ is). “Die van mij kan al rekenen.” Oké, daar zijn die van mij ook vrij goed in, in die zin dat ze erop rekenen dat ik alles voor hen doe.
Wat willen die ouders met al dat opscheppen bereiken? Waarom willen ze zo graag wedijveren met andere ouders? Het komt vaak niet zo sympathiek over en een andere ouder kan zich ook erg onzeker gaan voelen daardoor. Als ik over mijn zorgen vertel dat dat het maar niet wil vlotten met de zwemlessen, dan heb ik weinig aan de opmerking dat jouw kind al op zijn vijfde zijn zwemdiploma A, B en C heeft gehaald.
Misschien komt het juist wel door onzekerheid van die ouders. Als hun kind uitblinkt, dan zijn zij ook speciaal en doen ze het goed als ouders. Die perfecte ouders zullen ook ongetwijfeld een kind hebben dat nog nooit een driftbui in het openbaar heeft gehad. Ik weet in ieder geval dat ik verre van perfect ben en mijn dochters zijn nét niet perfect (haha). Ik maak fouten en denk wel vijftig keer per dag dat ik het beter anders had kunnen aanpakken.
Ik geniet dan ook juist van de gesprekken met mijn vriendinnen, waarin we ons kwetsbaar opstellen en onze onzekerheden en zorgen over het ouderschap en onze kinderen durven te delen. En ja, ik heb wel een kind dat een keer een heel vliegveld bij elkaar heeft gekrijst. Ik ben nog steeds bang dat iemand daardoor zijn vliegtuig heeft gemist, omdat hij de laatste oproep om aan boord te gaan niet heeft gehoord. En nee, ik denk niet dat mijn kinderen hoogbegaafd zijn. Als mijn dochter vraagt wanneer de voor haar te grote broek van haar zus nou eindelijk eens kleiner wordt, duidt dat nu niet direct op hoogbegaafdheid. Maar dat hoeft ook helemaal niet. Ik wil vooral dat mijn kinderen gelukkig zijn en lekker in hun vel zitten. Ook voel ik mij trotser als mijn kinderen een ander helpen, dan wanneer ze goed presteren op school.
Ik vind het dus heel fijn om met andere moeders op te trekken. Moeders die eerlijk durven te zijn en naar elkaar luisteren. Je zal mij dus tijdens een etentje niet snel horen opscheppen over mijn kinderen. Je ziet mij waarschijnlijk wel extra patat opscheppen. Tsja, dat doe ik dan weer wel.
Meer columns van Anouk en haar vier meiden lees je hier.
Na een pittige periode met ziekenhuisopnames, mentale dips en een kinderwens die even op pauze staat, probeert Amy Rose, bekend van Winter Vok Liefde, vooral weer te vertrouwen op haar eigen lichaam en gevoel. En dat doet ze stap voor stap.
Iedere week delen we op Kek Mama een dilemma van onze lezers. Deze week deelt Marije (39) haar dilemma. Haar 12-jarige zoon wil dolgraag op boksen, maar zelf krijgt ze het al benauwd bij het idee van deze sport.
Emigreren naar Amerika, dat is Marjoleins droom. Haar man ziet het echter totaal niet zitten. ‘Het afvoerputje van de wereld’, noemt hij het. Daar wil je je kinderen toch niet groot brengen?
Wil jij het gamegedrag van je kind binnen de perken houden? Dan zijn alleen strenge regels niet genoeg, zo blijkt uit onderzoek.
Ilva Kuijpers (28) is leerkracht van groep 1/2. Iedere maand schrijft ze voor Kek Mama een column over haar belevenissen op de basisschool.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]