blijf bij hem voor geld
Beeld: 123RF

Ze moet haar eigen verjaardagscadeau kopen en vindt haar man een botte boer, en toch wil Jasmijn (37) niet scheiden. “Ik moet er niet aan denken dat ik op een flatje moet wonen.”

“Als ik iets aardigs over mijn man wil zeggen, zou ik hem onverstoorbaar noemen. Op dagen dat het minder goed lukt hem met milde blik te bekijken, komt botte boer meer in de buurt. Ik hoor andere vrouwen vaak klagen dat hun mannen hun emoties niet genoeg uiten. Ik vraag me vaak af of die van mij ze überhaupt hééft. 

More content below the advertising

Een voorbeeld: toen hij drie jaar geleden in de ochtend op zijn werk door zijn broer werd gebeld dat hun vader onverwacht was overleden, bleef hij de rest van de dag gewoon op kantoor. Business as usual. Toen ik hem bij thuiskomst vroeg waarom hij niet direct naar huis was gekomen, keek hij me niet-begrijpend aan. ‘Had ik hem daarmee dan weer tot leven kunnen wekken? Nee toch?’ Waarna hij een cola uit de ijskast pakte en achter zijn laptop kroop.

 

Toneelstuk voor mijn dochter

Een verjaardagscadeau voor mij – doet hij niet aan. Dat koop ik al jaren zelf. Ik laat het mooi inpakken en leg het op de ontbijttafel. Het enige wat hij hoeft te doen is het een stukje naar me toeschuiven, zo van: ‘Alsjeblieft Jasmijn’. Dat toneelstukje voer ik op voor mijn dochter: ik wil niet dat ze medelijden met me krijgt, ze is nogal gevoelig van aard. Als ik een weekend weg ben, krijg ik apps met de vraag waar de rijstwafels liggen, of de zwembandjes van Mick. Dat hij me mist, heeft hij nog nooit geschreven. Of gezegd. 

Wat moet je in godsnaam met zo’n robot, zou je misschien denken. Nou ja, wat hij wel heeft, is humor. Van die absurdistische Hans Teeuwen-humor. En hij heeft me ten huwelijk gevraagd. In de auto. Terwijl we in de file stonden, maar toch. Dat hij op onze trouwdag ‘ja’ tegen me heeft gezegd, is het enige romantische wat hij ooit heeft gedaan. 

 

Burgerlijk leven

Om het geld hoefde hij mij niet bepaald te trouwen. Ik heb als kleding- en sieradenontwerpster nooit veel te makken gehad. Mijn werk is wel arbeidsintensief: ik ben een week bezig met een jurkje waar ik hooguit tweehonderd euro voor kan vragen. Toen ik Stijn ontmoette, had ik twee bijbaantjes in de horeca om de huur op te kunnen brengen. Voor mijn vorige vriendjes gold hetzelfde: die kwamen net als ik van de kunstacademie. Lees: altijd blut. En ze waren vaak creatief met alcohol. Of drugs. Op het moment dat ik aan Stijn werd voorgesteld, op een feestje van een vriendin, had ik net een knipperlichtrelatie met een nachtbraker achter de rug. Dat was ik zó zat. Ik snakte naar een burgerlijk leven. Naar iemand met normale vrienden. Met een normale baan.

 

Mooie kinderen met deze man

Bovenal snakte ik naar een kind. Qua uiterlijk was Stijn helemaal mijn type: lang, mooie bos krullen, strakke kaaklijn, donkerbruine ogen. Ik heb ooit van een psycholoog gehoord dat mensen om heel andere redenen dan liefde kinderen met iemand willen. Ik weet in elk geval nog precies wat er door mijn hoofd schoot toen ik hem de hand schudde: met deze man zou ik mooie kinderen krijgen. Hoe dan ook, ik viel enorm op hem. En hij op mij, ook niet onbelangrijk. De seks was vanaf het begin goed en is dat nog steeds: zwijgend, in bed, is de communicatie wél bevredigend.

En deze man had dus een normale baan. Wat zeg ik: hij had een topbaan. Stijn is programmeur en wordt gedetacheerd bij banken en verzekeraars. Hij is een nerd die er niet uitziet als een nerd. En hij was gul. De eerste ochtend dat we samen wakker werden, gaf hij me al zijn creditcard mee zodat ik een taxi naar huis kon pakken. Hij gaf niks om geld, zei hij. Dat hij eigenlijk nergens om gaf, daar kwam ik later pas achter.

 

Eén keer kreeg ik bloemen

Die mooie kinderen kwamen er. Ons eerste kind, Zoë, werd geboren in het vrijstaande jarendertighuis met rieten dak waar we net naartoe waren verhuisd. En ik moet zeggen dat mijn man zich die eerste maanden na de bevalling van zijn beste kant liet zien. Hij kwam me soms uit zichzelf een kopje koffie brengen. Eén keer kreeg ik bloemen. De enige soort waar ik niet van hou, maar toch. Ik vond het bemoedigend. 

Ik weet best dat geluk niet hetzelfde is als comfort, maar intussen vond ik mijn nieuwe levensstandaard heel aangenaam. Nog geen jaar daarvoor deelde ik mijn badkamer met twee huisgenoten. Nu hadden we er twee voor onszelf. Er was zelfs ruimte voor een ateliertje aan huis voor mij. Het was heerlijk om ’s nachts niet meer wakker te worden van het house-gedreun van de onderburen.

 

Allemaal op mijn manier

En ik was intens gelukkig met mijn dochter. Ik geloof dat Stijn welgeteld twee keer een luier heeft verwisseld, maar daar zat ik niet zo mee. Wij hadden dan wel een traditionele rolverdeling, de stress van veel werkende moeders kende ik niet. En ik vond het stiekem ook wel fijn dat ik het allemaal op mijn manier kon doen. We hadden nooit onenigheid over hoe we Zoë’s kamertje zouden inrichten. Of hoelang we haar moesten laten huilen voor we naar haar toe gingen. Ik was toch altijd de degene die het bed uit ging.
 

Lees ook
'Mijn man wil samen oud worden, maar wel in aparte huizen. Zelfs nu we twee kinderen hebben' >

 

Wat een armoe

Het moederschap nam mij op een prettige manier in beslag. Net toen de kruitdampen van die intensieve babytijd waren opgetrokken en ik wat meer tijd kreeg om mijn relatie met Stijn eerlijk onder de loep te nemen, werd hij benaderd door een headhunter voor een langlopend project in Australië. Twee maanden later woonden we in Sydney. En toen was er weer een heleboel afleiding, zeker toen Mick geboren werd. Een hoogtepunt en dieptepunt tegelijk.

De verloskamer zat vol mensen: de gynaecoloog, een assistent, een bevallingscoach en mijn zusje. Maar Stijn was er niet. Er zijn profvoetballers die een WK laten schieten voor de bevalling van hun vrouw, maar de mijne was doodleuk naar een IT-beurs in Europa vertrokken terwijl hij wist dat het tijdstip tricky was. Ik zal nooit vergeten hoe mijn zusje me daar in die verloskamer aankeek, toen ik met Mick op mijn borst lag bij te komen. Wat een armoe, las ik in haar ogen.

 

Karig seksleven

We zijn inmiddels vier jaar verder en alweer twee jaar terug in Nederland. Bij dat ene bloemetje is het  gebleven. En nee, ik vind het nog steeds niet leuk dat Stijn nooit vraagt hoe het met me gaat. Dat hij nog geen wenkbrauw zou optrekken als ik in een schubbenpak en met een duikbril op de trap af zou komen. Dat hij ’s avonds altijd maar achter die rotcomputer zit. Maar hij doet zeker zijn best met de kinderen. En het mooie aan kinderen is: zij accepteren hem zoals hij is. Hij drinkt niet te veel en slaat me niet – als ik onze Russische schoonmaakster moet geloven, heb ik alleen al daarmee een lot uit de loterij getroffen. Hij is niet jaloers, laat me volkomen vrij. En als ik van vriendinnen met lange relaties hoor hoe karig hun seksleven is, bof ik helemaal. 

 

Gemak en genot

Maar zelfs als dat uitgeblust was, zou ik Stijn niet verlaten. In de eerste plaats wil ik dat mijn kinderen niet aandoen. Ik wil niet dat zij afscheid moeten nemen van het fijne leven dat we hebben. Ik weet dat het hopeloos ongeëmancipeerd klinkt, maar ik wil niet terug naar dat antikraakflatje waarin ik acht jaar geleden zat. Ik vind het belangrijk dat mijn moeder mijn broer in Praag kan blijven bezoeken. Dat kan ze alleen omdat Stijn altijd haar vliegticket betaalt. Die ‘rot computer’ levert ons wel een heleboel gemak en genot op.

Daar komt nog bij dat ik onlangs ben gediagnosticeerd met MS. Een vaste baan in de kledingbranche kan ik met mijn zo goed als nul ervaring sowieso vergeten, en als ik voor mezelf zou beginnen is er geen verzekeraar die mij een betaalbare arbeidsongeschiktheidsverzekering aanbiedt. Ik zit, kortom, nogal klem. Het enige wat ik kan doen is er het beste van maken.

 

Bij je man blijven om zijn geld

Van tegenover elkaar aan een tafeltje zitten, of voor een tentje, word ik niet gelukkig, dus dat doen we dan ook maar niet. Ik heb ontdekt dat we het beste iets actiefs kunnen ondernemen met elkaar. Iets waarbij je niet te lang met elkaar hoeft te praten. Op die manier probeer ik het een beetje vol te houden. Ik weet het, volhouden klinkt niet goed, maar het is de waarheid. Als ik het even niet zie zitten, ga ik naar mijn atelier en bel een vriendin om mijn hart te luchten. Hoewel ik merk dat ik langzamerhand mijn krediet een beetje aan het verliezen ben bij de mensen om mij heen. Te beginnen bij mijn zusje. Ik heb Stijns afwezigheid tijdens mijn bevalling vergeven, zij niet. Zij komt niet bij ons thuis als hij er is. Dat doet pijn, maar zij heeft nog geen kinderen. En ze weet niet dat alles dan verandert. Dat je dan zomaar kunt besluiten bij je man te blijven om zijn geld."

 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

man verslaafd aan seks
Beeld: Unsplash

Je moet maar een man hebben die als het even kan naar pornofilms kijkt. Elsa (41): ''Zelfs onze dochter heeft hem betrapt.''

“Tien jaar geleden klikte ik bij het internetten, waarin ik destijds nog niet zo bedreven was, per ongeluk op de button ‘geschiedenis’. Ik zag een rare tekst en belandde midden in een porno film. Gatver, ik was er totaal niet op bedacht.

More content below the advertising

Toen ik mijn man ernaar vroeg, ontkende hij boos dat hij naar porno keek. Zoiets deed hij niet. Het sloeg nergens op, hij was naast mij de enige die op die computer zat. Onze dochter was twee, onze zoon nog niet eens geboren. Ik vond het onbegrijpelijk dat hij loog. Ik zei dat hij het gewoon kon zeggen, dat het geen schande was maar dat ik er wel over wilde praten. Dat vond hij niet nodig, hij deed het gewoon niet, zei hij. Om dat te onderstrepen zette hij een filter tegen porno op de computer.

 

Seksverslaving

Inmiddels weet ik dat het makkelijker is alcoholisme toe te geven dan een seksverslaving. Bij seksverslaafden denk je aan rare, vieze mannen. Terwijl het de beste overkomt. Mijn leuke man bijvoorbeeld.

Zijn gedrag veranderde. Hij zat constant aan me, of eigenlijk, aan mijn ledematen: vooral mijn borsten en billen. Op een haast technische manier, er kwam geen gevoel bij kijken. Daar werd ik niet toeschietelijk van, ik ben geen ding. Maar als ik hem afwees, voelde ik me een trutje. Daardoor is er een tijd geweest dat ik mijn mans probleem aan mezelf weet. Je omgeving bevestigt je daarin. Toen we het onderwerp durfden aan te snijden bij een vriend, vroeg die meteen of mijn man in bed wel aan zijn trekken kwam.

 

Ontkenning en beloften

Twee jaar later verschenen er opnieuw heftige pornobeelden op mijn scherm. Toen ontdekte ik dat de filter makkelijk te omzeilen is voor mensen die handig zijn met computers. Mensen zoals mijn man. Maar hij ontkende weer. Vervolgens werd ik zelf ook enorm handig op internet, en vond allerlei bewijzen voor mijn niet-pluisgevoel. Toen ik zei dat de conclusie moest zijn dat onze vierjarige dochter regelmatig naar porno keek, bekende hij schoorvoetend dat hij had gelogen. Maar hij zou stoppen, zei hij. Dat geloofde ik, tot ik hem weer betrapte. Sindsdien wordt ons huwelijk gekenmerkt door een patroon van ontkenning en beloften.

 

Liefde van mijn leven

Mijn man verwijt me vaak dat ik hem niet vertrouw. En daar heeft hij gelijk in. Dat vind ik het pijnlijkste. Ik ben gevallen op een eerlijke vent met verantwoordelijkheidsgevoel. Daarom schaamt hij zich zo, denk ik. Ik heb hem altijd gezien als de liefde van mijn leven. Hij is aantrekkelijk, met zijn groene ogen en blonde krullen.

We ontmoetten elkaar in het buurtcafé. Hij vond mijn blauwe laarsjes zo leuk, zei hij later. En ik leek op zijn moeder, die stierf toen hij vijf was. Zij had ook een zorgzame uitstraling, zegt hij. Pornoverslaafden kiezen vaak partners die in de zorg werken, zoals ik.

Hij draaide lang om me heen, liep telkens zogenaamd toevallig langs als ik mijn hond uitliet. Ik liep steeds vaker hetzelfde rondje met die hond, die was dolblij dat hij zo vaak uit mocht. Het duurde lang voor hij me durfde te vragen of ik meeging naar de film. Toen was het meteen aan. Dat hij zo verlegen is, vind ik nu een geluk bij een ongeluk. Pornoverslaafden gaan vaak naar prostituees. Dat zou ik onverdraaglijk vinden, maar ik weet zeker dat mijn man dat niet durft, zomaar bij zo’n vrouw naar binnen stappen.

 

Zorgzaamheid

Zorgzaam is hij ook. Dat merkte ik toen onze eerste baby hele nachten huilde, waardoor ik instortte. Mijn man heeft ons er doorheen gesleept. Dat is een van de redenen dat ik hem niet in de steek laat. Hij troostte onze dochter ’s nachts, terwijl hij overdag werkte. Dat moet loodzwaar zijn geweest, maar hij klaagde nooit. Te weinig, weet ik nu.

Ik probeerde hem over te halen zijn hart te luchten, maar hij is geen prater. Bij hem thuis werden sinds de dood van zijn moeder ruzies nooit uitgepraat. Mijn schoonvader voedde zijn vier zoons keihard op. Hij gaf ze ongenadig op hun flikker, als hij boos was kon hij weken zwijgen.

Ik denk dat mijn man in het huiljaar van onze oudste is begonnen de verkeerde uitlaatklep te zoeken voor zijn spanningen. Omdat hij ze niet onder woorden kon brengen. Toen die pittige tijd was afgelopen en onze dochter een vrolijke peuter werd, ontspande hij niet; hij werd juist nog meer gespannen.

 

'Het probleem werd bij mij neergelegd'

Na de geboorte van onze zoon, die gelukkig geen huilbaby was, was mijn mans vroegere zorgzaamheid ver te zoeken. Hij kreeg een kort lontje. Als onze dochter zei: ‘Jij bent chagrijnig, papa’, riep hij woedend: ‘Ik ben niet chagrijnig!’, liep de deur uit en bleef uren weg. Toen ben ik hulp gaan zoeken.

Ik ontdekte al gauw dat je in de kou staat als partner van een verslaafde die zijn probleem ontkent. Bij verslavingszorg, dat betaald wordt door de verzekering, kun je alleen terecht als de verslaafde zich zelf aanmeldt. Anders ben je aangewezen op de plaatselijke GGZ, die meestal niet gespecialiseerd is. Mijn man wilde pertinent geen verslavingstherapie. Met relatietherapie bij de GGZ stemde hij uiteindelijk wel in. Tot mijn verbijstering legde onze – mannelijke – therapeut het probleem bij mij. Hij vroeg me waarom ik zo verkrampt deed over porno, en raadde me aan relaxter te doen, dan zou ons seksleven verbeteren en was het probleem opgelost.
 

Lees ook
Altijd zin in seks: 'Als ik niet klaarkom, kan ik niet slapen' >

 

Controleren

Ik pikte maar één ding mee van die therapeut: dat ik mijn man niet meer moest controleren. Hij is de enige die vat kan krijgen op zijn verslaving. Als ik niet gek wil worden moet ik het loslaten. Ik kan alleen eisen dat hij zijn hobby uitleeft op zijn iPad in plaats van onze pc.

We belandden in een soort gewapende vrede. Het keerpunt kwam toen onze negenjarige dochter op een onbewaakt moment pornobeelden zag op mijn mans iPad. Hij was altijd haar held geweest, en nu kelderde hij van een torenhoog voetstuk. Kinderen willen niets te maken hebben met het seksleven van hun ouders.

Ze voelde zich onveilig bij hem, trok naar mij toe, trapte scènes om niets. En ze ging haar vader controleren. Als hij maar naar de iPad keek, werd ze al onrustig. Ik was woedend en eiste van mijn man dat hij deze keer zonder smoesjes in behandeling ging. In eerste instantie stemde hij toe omdat hij het erg vond dat onze dochter zo overstuur was. Toen de gemoederen bedaard waren, krabbelde hij terug en stond ik weer alleen.

 

'Zoek hulp'

Ik werk aan dit interview mee omdat ik hoop dat anderen iets aan mijn verhaal hebben. Dan hebben mijn ervaringen van de afgelopen jaren nog enig nut gehad. Lotgenoten – bijna altijd vrouwen – wil ik zeggen: denk niet dat het aan jou ligt. Het is je mans probleem, niet het jouwe. Vrij niet met hem omdat je je schuldig voelt. Bescherm jezelf. Eis dat hij zorgt dat je kinderen en jijzelf nooit, maar dan ook nooit worden geconfronteerd met pornobeelden. Lees alles over pornoverslaving. Zoek gespecialiseerde hulp.

Ik chat vaak op de site KostbaarVaatwerk.nl, en ik praat met lotgenoten en deskundigen bij De Brug, een GGZ-instelling in Katwijk die een project voor partners van seksverslaafden heeft opgestart, omdat er verder nergens hulp is. Ik moet die gesprekken zelf betalen, al wordt een oogje dicht geknepen voor mensen die er echt geen geld voor hebben.

 

Gebrek aan verbondenheid

Het doet me inmiddels niet meer zoveel dat mijn man naar porno kijkt. Dat heb ik losgelaten. Ik lijd wel aan ons gebrek aan verbondenheid; omdat ik me eenzaam voel als we ’s avonds samen op de bank zitten. Ik probeer zijn goede eigenschappen in het oog te houden, de redenen waarom ik van hem houd, of hield. Zijn goede hart gaat schuil achter een zwarte wolk, maar af en toe piept er iets liefs achter vandaan. Hij heeft toegezegd dat hij over drie weken meegaat naar een gesprek bij De Brug. Daar klamp ik me aan vast.

 

'Ik weet niet hoelang ik dit nog volhoud'

Diep in mijn hart weet ik niet hoelang ik dit huwelijk nog volhoud. Hoe verschrikkelijk ik het idee van echtscheiding ook vind. Je geeft niet voor niets je jawoord, je bouwt samen zo veel op. Of het zou helpen als ik zou dreigen bij hem weg te gaan? Ik ben bang van niet. Hij is zo’n stijfkop dat hij zou zeggen: ‘Nou, dan ga je maar.’ Dat zou zijn vader ook gezegd hebben. Maar ik blijf geloven dat hij dat diep in zijn hart niet wil. Dat hij daarvoor te veel van me houdt. En ik van hem.”
 

Voor meer informatie: debrughelpt.nl
 

 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

huwelijk-voelt-huisgenoten

Door de chaos van een gezin krijgt blogger Clint Edwards weleens het gevoel dat hij en zijn vrouw slechts 'huisgenoten' zijn. Op Scary Mommy legt hij uit waarom.

'Ik ben al een paar uur thuis van werk en ik heb mijn vrouw nog steeds geen kus gegeven', schrijft hij. 'Met drie kinderen verloopt het soms zo hectisch dat we niet eens aan een kus denken.'

More content below the advertising

 

'Schreeuwend om aandacht'

Vervolgens vertelt de blogger hoe een doorsnee avond eruitziet vanaf het moment dat hij thuiskomt van zijn werk. 'Mel is aan het koken terwijl er een peuter met een vieze luier aan haar been hangt, schreeuwend om aandacht. Aan tafel zitten onze twee oudste kinderen Tristan en Norah. Tristan wil Norah helpen met haar huiswerk, maar ze laat het niet toe: ze wil dat mama haar helpt. Ik leg mijn tas neer, verschoon onze peuter en terwijl ik de andere twee kinderen aanspreek op hun gedrag, gaat Mel verder met koken. Daarna gaan we met z'n allen aan tafel.'

 

'Een zakelijke relatie'

Vroeger hadden Clint en zijn vrouw zeeën van tijd voor elkaar, maar nu ze kinderen hebben is dat wel anders - die liefde en compassie is soms ver te zoeken. Clint: 'Het lijkt dan wel of we een zakelijke relatie hebben. Er is geen tijd om sentimenteel te doen en er zijn zelfs avonden dat we nauwelijks tegen elkaar praten.' Maar of hij dat erg vindt? Eigenlijk niet. Hij ziet het zelfs als iets positiefs: 'We zijn al voorbij het punt dat we elkaar om hulp moeten vrágen. We weten hoe we elkaar moeten helpen dus we grijpen al direct in.'

 

Lees ook
We hebben het overleefd: 'Vechten, dat is wat ik doe in relaties'

 

'Het is de realiteit'

De blogger kan begrijpen dat het voor buitenstaanders hierdoor kan lijken alsof de passie in hun relatie verdwenen is, maar hij deelt die mening niet. 'Het is de realiteit dat een huwelijk en het ouderschap geen sprookje is, maar dat betekent niet dat je de handdoek in de ring moet gooien. Neem af en toe gewoon een moment om te waarderen wat je hebt en om blij te zijn met je partner. Je hebt iemand gevonden die bereid is om samen een van de moeilijkste taken - het ouderschap - te delen. En dat is juist prachtig.'

 

On hold

Wanneer de blogger en zijn vrouw wel weer tijd hebben voor romantiek? Als de kinderen in bed liggen. 'Dan knuffelen we elkaar en geven we elkaar een kus. Tot we boven de vloer horen kraken en onze peuter uit bed horen komen. Dan staat het weer éven on hold...'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >