Beeld: Shutterstock
Van voetbal naar ballet en door naar pianoles: in sommige gezinnen zitten de weekenden vol met sporten en activiteiten. Bij blogger Rachel Garlinghouse, moeder van vier, zijn de weekenden juist uiterst rustig: een bewuste keuze.
‘Een kennis van mij vertelde hoe haar agenda elke week is’, schrijft Rachel op haar blog. ‘Ze rijdt haar drie kinderen doordeweeks allemaal naar een sport en in de weekenden is het nog hectischer, met wedstrijden buiten de deur, trainingen en privé muzieklessen. Ze was er apetrots op, maar klaagde wel dat ze geen tijd had om andere dingen te doen. Ze kon zich niet eens herinneren wanneer de laatste keer was dat zij en haar man even tijd voor elkaar hadden.’
Lees ook:
‘Onze dochter (8) mag van mijn man niet op voetbal’ >
Om dat soort stress te voorkomen, kiest Rachel ervoor om haar vier kinderen ieder één sport te laten doen. ‘Daardoor zijn er momenten dat er helemaal niets in de agenda staat. En weet je? Dat is heerlijk.’ Volgens Rachel is haar beslissing om de buitenschoolse activiteiten van haar kroost te beperken, niet populair. Maar dat kan haar niet schelen. ‘Het lijkt erop dat je alleen maar een goede ouder bent als je er voor zorgt dat je kind deelneemt aan allerlei activiteiten. Het zou ze beter en slimmer maken. Maar dingen als teamwork, discipline en zelfvertrouwen kan je ook op andere manieren ontwikkelen.’
Zo bekijkt het gezin op vrijdagavond steevast een film en worden er op zaterdagochtend pannenkoeken gebakken. ‘We basketballen of fietsen samen, doen boodschappen en er komen vrienden eten. Dat klinkt misschien saai, maar mijn gezin is wel gelukkig en creatief. En mijn kinderen hebben heus niet te weinig sociaal contact. Ik heb maar een paar jaar om ze groot te brengen – die zijn zo voorbij. Juist de niet geregisseerde momenten zijn zo belangrijk voor ze. We maken herinneringen met z’n zessen en genieten van onze tijd als gezin.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
