Beeld: Canva
Het huisdier van je kind, hun oogappel, hun grootste liefde. En dan gaat ‘ie dood. Shit happens, maar of je kind hier ooit nog overheen komt, is de vraag.
Josine (37), getrouwd met Marcel (40), moeder van Boaz (7) en Melle (4): “Onze oudste zoon Boaz wilde dolgraag een hamster. We hebben dat een hele tijd afgehouden, want ik zag de bui alweer hangen: dat is twee weken leuk en daarna kijkt hij er niet meer naar om en ben ik degene die dat arme beestje eten moet geven en de kooi verschoont.
Maar hij bleef er een jaar over doordrammen, dus uiteindelijk gingen we overstag. We gingen naar de dierenwinkel, kozen een hamster uit, kochten de kooi en alle andere benodigdheden en Hammie mocht met ons mee naar huis. Boaz was door het dolle!
En hij bewees het tegendeel: hij bleef dag in dag uit goed voor Hammie zorgen, gaf hem elke dag op tijd eten, gaf hem aandacht, hielp elke keer met de kooi verschonen. Hij vertroetelde het beestje echt, heel schattig om te zien.
Alleen… hamsters worden niet heel oud. Twee, max drie jaar is wel waar je op moet rekenen. Onze Hammie haalde krap aan slechts de twee jaar. Op een dag lag hij dood, koud en stijf in zijn kooitje. Boaz was ontroostbaar. Ik vond het heel rot voor hem, maar echt inleven kon ik me niet. Toen hij een hele begrafenis wilde plannen voor Hammie, stemde ik met tegenzin toe. Wat een gedoe om zo’n hamster.
We kleedden ons in het zwart, zetten sippe muziek op en speechten omstebeurt. Ook Melle deed braaf mee, inclusief tranendal. Daarna moest er een graf gemaakt worden in de tuin. Maar het was hartje winter en de grond was katsbevroren. Dat kon er ook nog wel bij. Stond ik daar met een schep te bikken in de keiharde aarde.
Uiteindelijk, met hulp van mijn man, konden we een gat maken, waar we Hammie in gelegd hebben. Het begraven ging natuurlijk niet bepaald soepel met die bevroren aarde, maar het moest en zou gebeuren. Boaz is er nog een hele tijd treurig om geweest. Een nieuwe hamster wilde hij niet.”
Is er bij jullie ook een huisdier overleden? Deze 5 boeken helpen je kind om het een plekje te geven.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
