Malu staat zo’n twee jaar ingeschreven als stamceldonor als ze eind december wordt opgeroepen als mogelijke match. Na intensieve medische keuringen en de daadwerkelijke ingreep, hoort ze afgelopen week voor wie haar stamcellen bedoeld zijn: een jongetje van nog geen jaar oud.
‘En dat slaat in als een bom. Helemaal omdat ik een paar weken geleden nog twijfel om überhaupt te doneren. Heb ik wel tijd voor al die onderzoeken? Krijg ik last van bijwerkingen van de beenmergpuncties? Gaat mijn kind er niet onder lijden? En durf ik dat eigenlijk wel, onder narcose gaan? Na een week vol slapeloze nachten besluit ik het toch te doen. Degene die nu ergens op de wereld wacht op een laatste sprankel hoop, is immers ook iemands vader, moeder, broer, zus, zoon of dochter.
Maar als ik nog geen uur na de ingreep (die gelukkig enorm is meegevallen) in het ziekenhuisbed te horen krijg dat mijn stamcellen worden gebruikt voor een baby, een jongetje dat nota bene net zo oud is als mijn eigen zoon, ben ik zó blij dat ik uiteindelijk heb doorgezet. Want hoe intens je het iedereen ook gunt, dat ik een baby nog een kans op leven heb kunnen bieden, voelt als een cadeau.
Naast dat ik iets heb gegeven, heb ik er namelijk veel meer voor teruggekregen: extra bewustwording dat het hebben van een gezond kind niet vanzelfsprekend is – iets waar ik voorheen nog te weinig over nadacht.
Omdat stamceldonatie volgens de wet anoniem is, zal ik nooit te weten komen wie het zieke jongetje precies is. Wel mag ik zijn ouders een brief schrijven en krijg ik over een halfjaar te horen of de behandeling is aangeslagen. Tot die tijd brand ik elke avond en kaarsje. In de hoop dat het goed zal komen, en om extra stil te staan bij het feit dat gezondheid het allerbelangrijkste is.
Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels negen maanden oud.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Een broek, spijkerrok of gewone jurk? Lou (7) bedankt ervoor. Marloes’ dochter weigert gewone kleding aan te trekken. Als het aan haar ligt, vertrekt ze iedere ochtend in een prinsessenjurk naar school.
Een stiekem gefilmde TikTok van moeder Sam (@samninawolf) raakte miljoenen moeders recht in het hart. In de video zie je hoe haar zoon Wolf zijn autistische zus Nina liefdevol helpt en kalmeert – zonder te weten dat iemand kijkt. Dit is nou echte broederliefde.
