Kiki (34) is getrouwd met Danny en moeder van zoon James (2,5). Iedere dinsdag gaat hij naar de opvang, maar Kiki twijfelt of ze daar nog wel goed aan doet.
“Eén dag in de week gaat James naar de opvang. De andere dagen hebben Danny en ik onderling verdeeld en opa en oma passen ook nog een dagje op. Eén dag vind ik schappelijk en ook goed voor de sociale ontwikkeling van ons kind. James is alleen en zal dat ook blijven. De kinderen uit de straat zijn stukken ouder. Hij geniet er ook van als hij lekker kan spelen met leeftijdsgenootjes.
Hij vindt het leuk om naar de opvang te gaan, en de leidsters zijn vriendelijk en zorgzaam. Maar wat me de laatste tijd opvalt, is dat er vaak andere gezichten voor de groep staan. Er lijkt veel wisseling te zijn, en dat maakt het soms lastig om dingen af te stemmen. James is ’s avonds slechte slaper, dus vroeg ik van de week of ze hem niet langer dan een uurtje wilden laten slapen. De leidster knikte instemmend, maar toen ik later in de opvangapp keek, zag ik dat hij toch ruim 2,5 uur had geslapen. 2,5 uur! Precies wat ik niet wilde. Ik wilde de leidster erop aanspreken, maar zij was al naar huis toen ik James kwam halen. Ik keek in een allervriendelijkst gezicht van een meisje dat ik, maar James ook niet eerder had gezien. En zo is dat steeds vaker. Is hij net gewend aan een – ik noem haar maar even-Marloes, staat de volgende keer weer een Eva op de groep.
James is een sociaal kind, maar hij is ook gehecht aan vertrouwde gezichten. Hoe leuk hij het spelen met zijn leeftijdsgenootjes ook vindt… elke keer een nieuwe leidster lijkt hem toch ook een beetje uit balans te brengen. James heeft, net als ieder kind denk ik, behoefte aan consistentie – en het lijkt steeds moeilijker te worden om dat te vinden op de opvang. Heeft hij net een band opgebouwd met de één, is er alweer iemand anders.
“Heeft hij net een band opgebouwd met de één, is er alweer iemand anders”
Ik vraag me af of ik hier iets van moet zeggen. Het is niet alleen dat ik wil dat er naar mijn verzoeken wordt geluisterd, zoals met het slaapje, maar ook dat James zich op zijn gemak voelt met de mensen om hem heen. Het zou fijn zijn als er meer stabiliteit is, zodat hij niet telkens weer moet wennen aan een nieuw gezicht.
Al wil ik ook niet die zeikerige ouder zijn, die zeurt om ieder ding. Ik snap heus dat er een algeheel personeelstekort is, er vakantieroosters zijn gemaakt en ik ervoor kies mijn kind naar de opvang te brengen. Die opvang kost ook goud geld, dus daar mag ik toch ook iets meer van verwachten? Uiteindelijk wil ik alleen dat James het goed heeft, zowel thuis als op de opvang.”
Relaties lijken soms vanzelf te lopen, totdat dat ineens niet meer zo voelt. Want hoe leuk de eerste verliefde fase ook is, een langdurige relatie vraagt onderhoud. Zonder aandacht, liefde en inzet kan zelfs een sterke band langzaam afbrokkelen.
Van hitlijsten en volle zalen naar knuffels, eerste woordjes en tranen bij de kleinste struikelpartij: het leven van Mart Hoogkamer ziet er tegenwoordig net even anders uit, en hij geniet daar zichtbaar van.
Broers en zussen kunnen elkaar het leven zuur maken (lees: geruzie om niks), maar ook elkaars grootste vriend zijn. En terwijl jij denkt dat jij als ouder de hoofdrol speelt in de ontwikkeling van je kind, gebeurt er onderling ook iets belangrijks.
Femke is een boysmom en dat zal ze weten ook. Haar jongens zitten altijd onder de blauwe plekken en krassen, kleding is geregeld stuk en en wordt gestoeid alsof hun leven ervan afhangt.
Eindelijk is het zover voor Aida Jelies: haar allereerste rijles. Net achttien, mag ze voor het eerst zelf de weg op, iets waar ze zowel naar uitkijkt als tegenop ziet.
Het is belangrijk dat je kind leert zijn of haar grenzen aan te geven. Hier 5 zinnen die je kind helpen om voor zichzelf op te komen.
