Beeld: Kek Mama
Het ouderschap zit vol mooie, maar ook angstige momenten. Voor moeder Ezra (41) leek het een doodgewone avond, totdat ze – nogal onverwachts – oog in oog stond met haar peuter.
Ezra (41) is moeder van Yume (2) en is samen met haar man Hajo: “Onze dochter – toen bijna twee jaar – liep nog maar net een paar maanden en sliep sinds kort op zolder.
Die ene bewuste avond verliep dan ook zoals alle andere avonden. Pyjama aan, boekje lezen, knuffelen en een liedje zingen. Ze lag tevreden in haar bedje toen ik het licht uitdeed. Nog even haar warme peuterhandje vasthouden, een kus op haar voorhoofd en zachtjes de deur dicht. Beneden plofte ik naast mijn partner op de bank. Netflix aan en een kop thee erbij. Tot ik een uur later ineens geritsel hoorde.
Eerst dacht ik dat het van buiten kwam. De wind misschien. Maar toen hoorde ik het weer. Zacht schuifelend geluid, vlak bij de woonkamerdeur. Die stond op een kier. Ik keek op, half geïrriteerd, omdat ik dacht dat de kat van de buren misschien weer binnen probeerde te glippen. En toen ging de deur langzaam open.
Ik weet nog dat mijn brein een paar seconden nodig had om te begrijpen wat ik zag. Daar stond ze, mijn peuter. In haar slaapzak! Haar haren stonden alle kanten op en haar speen had ze nonchalant in haar mond. Ik verstijfde. “Hoe…?” was het enige wat ik kon uitbrengen. Mijn partner en ik keken elkaar aan met een onbegrijpelijke blik aan. Ze stond daar, alsof ze dagelijks twee trappen afdaalt in een slaapzak.
Mijn hart bonsde in mijn keel terwijl ik naar haar toe rende. Ze had geen schram, geen bult, helemaal niets. Ik tilde haar op en voelde toen pas hoe hard mijn handen trilden. “Kan je niet slapen lieverd?” fluisterde ik zo rustig mogelijk om haar niet af te schrikken voor mijn adrenaline. Ze legde haar hoofd tegen mijn schouder, alsof ze gewoon even hallo kwam zeggen.
Toen de eerste schrik een beetje gezakt was, drong het pas écht tot mij door. Hoe was ze hier in vredesnaam beneden gekomen?! Heelhuids, zonder kleerscheuren! We hebben meteen de babyfoon-app erbij gepakt. Met klamme handen spoelde ik de beelden terug. Daar zagen we haar uit bed klimmen. Iets wat ze blijkbaar ineens kon. Daarna liep ze naar haar slaapkamerdeur. En toen… verdween ze uit beeld.
Wat we dus níet zagen, was hoe ze die deur open kreeg en al helemaal niet hoe ze daarna twee trappen naar beneden was gegaan. In een slaapzak! Ik voelde de koude rilling nog langs mijn rug lopen toen we naar het traphekje keken. Het stond open! En het ergste? Ik wist niet eens zeker of we het die avond wel dicht hadden gedaan.
Die nacht sliep ik nauwelijks. Ik bleef maar denken aan alles wat had kúnnen gebeuren en hoe ik haar bij de deur zag staan. Nog nooit ben ik zó bang geweest! Elke trede die ze had kunnen missen. Elke verkeerde stap. Het beeld van haar kleine lichaampje onderaan de trap bleef maar door mijn hoofd spoken. Sindsdien check ik het traphekje obsessief vaak, elke avond wel meerdere keren. En elke keer als ik instop, blijf ik nog heel even langer naast haar bed zitten. Gewoon om mezelf eraan te herinneren hoe ongelooflijk veel geluk we die avond hebben gehad.”
Ook moeder Bo heeft onlangs een angstig moment meegemaakt. Wanneer ze hoort dat haar peuter de badkamerdeur op slot heeft gedraaid slaat de paniek toe. Lees hier het hele verhaal.
Sommige ouders herkennen het kunstwerk van hun kind meteen tussen twintig anderen. Niet door de naam erop, maar door de onmiskenbare… stijl.
Opvoeden: we doen allemaal maar wat. Want laten we eerlijk zijn, niemand heeft een handleiding gekregen. Maar leraren valt het meteen op.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Redacteur Melanie is moeder van Saar (2,5) en Julian (1). Met twee jonge kinderen bestaat haar leven uit een georganiseerde chaos van luiers, snottebelkusjes en dreumesdrama.
Patricia van Liemt is stewardess, schrijver en moeder van Maria (15) en Phaedra (13). Ze schrijft rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven.
Judith (47) woont op Curaçao met haar man Robert-Jan (49), hun kinderen Olivier (15) en Valentine (12) en hondje Teddy. Vanuit het zonnige eiland ontdekt ze nieuwe landen en beleeft ze mooie avonturen. In haar columns neemt ze je mee in haar drukke, vrolijke en liefdevolle wereld vol onverwachte wonderen. Je kunt haar ook volgen […]
