Beeld: Getty Images
Dat haar alcoholtolerantie zo zou afnemen na haar zwangerschap, had Helena niet zien aankomen. Net jammer dat ze daar pas achter kwam op het tienminutengesprek van haar oudste zoon.
Helena, samen met haar vriend, moeder van een zoon (4) en twee dochters (2 en vier maanden): “Na mijn zwangerschapsverlof voelde ik me eindelijk weer een beetje mezelf. Geen nachtvoedingen om de twee uur. Geen baby die permanent aan mij vastgeplakt zat. Ik was weer aan het werk. Ik was weer mezelf. En dat moest gevierd worden!
Mijn eerste werkborrel na mijn verlof stond gepland op een donderdagmiddag. Ik had er zin in. Even geen moeder, geen melkfabriek, geen wandelende luiertafel. Gewoon collega’s, een drankje en volwassen gesprekken. Het beloofde een heel gezellige middag te worden, ware het niet dat ik compleet overschat had hoeveel alcohol ik nog kon hebben.
Voor mijn zwangerschap was ik iemand die zonder problemen drie glazen wijn dronk en daarna nog frisjes op de fiets stapte. Maar blijkbaar was mijn alcoholtolerantie tijdens een jaar zwangerschap en borstvoeding ergens onderweg overleden.
Het begon onschuldig. Een prosecco. Nog eentje. Een wijntje. En toen iemand zei: ‘Kom op, je bent net terug!’ verscheen er nog een glas in mijn hand. Ik voelde me fantastisch. Grappig. Charmant. Sprankelend. Achteraf bleek dat vooral in mijn eigen hoofd zo te zijn. Halverwege mijn derde wijn bedacht ik ineens dat ik nog ergens heen moest.
Naar school, voor het tienminutengesprek van mijn oudste zoon. Het eerste tienminutengesprek op school, want hij zit er nog niet zo lang. Zo’n gesprek waar je een goede indruk wilt achterlaten, zeg maar. Normale mensen zouden op dat moment rechtsomkeert maken en een liter water bestellen. Ik dacht: ach joh, dat is pas over een uur. Tegen de tijd dat ik het derde glas achter de kiezen had, begon de wereld al te deinen. Ik lachte het weg. Maar toen ik naar het station liep om mijn trein te halen, bleek er weinig meer te lachen.
Ik herinner me nog dat ik tegen een onbekende vrouw glimlachte omdat haar tas op een cavia leek. Waarom? Geen idee. De vrouw keek me aan alsof ik hulp nodig had. Waarschijnlijk had ze gelijk. Eenmaal op school vond ik mezelf nog steeds verrassend normaal. Ik was echt in de waan dat ik uitstekend kon verbergen dat ik dronken was.
Ik liep de klas binnen, heel calm, cool en collected, dacht ik zelf. Blijkbaar zwalkte ik dusdanig dat de juf me vroeg of het wel goed ging. Ik voelde me echter nog altijd super, dus dat lalde ik ook. Ze had me meteen door en keek me onderzoekend aan. Ik denk dat ze aan het overwegen was of ze wel door moest gaan met dit gesprek. Ze koos ervoor dat wel te doen.
Ze begon over mijn zoon en hoe hij het in de klas deed. Ik merkte ineens dat ik op het puntje stond om de slappe lach te krijgen. Niet een beleefd lachje. Nee. Een schaterlach. Alsof de juf zojuist de beste mop van Nederland had verteld. Ik denk dat dit misschien wel het raarste tienminutengesprek was wat ze ooit heeft gehouden.
Ze ging moedig voort, maar ze had me zeker weten door. Op een gegeven moment vertelde ze iets over zijn werkhouding. Ik giechelde. Ze vertelde dat hij soms wat dromerig is. Ik lag dubbel. Ik herinner me dat ik meerdere keren ‘Jaaa, zó herkenbaar!’ heb geroepen terwijl ik zelf ook niet meer wist wat ik precies herkende. Mijn zoon bleek moeite te hebben met stilzitten. Ik ook, ik zwalkte zelfs op die stoel heen en weer. De ironie ontging me volledig.
Pas toen ik thuis kwam en mijn man vroeg hoe het gesprek was gegaan, begon langzaam het besef in te dalen. ‘Ik geloof dat ik dronken ben.’ Hij keek me ontzet aan. De volgende ochtend werd ik wakker met een kater en een zware dosis schaamte. Ik heb serieus overwogen om mijn zoon van school te halen en naar een andere provincie te verhuizen.
Gelukkig bleek de juf professioneel genoeg om niets te zeggen. Of misschien had ze medelijden. Dat kan ook. Ik durfde zelf ook niets te zeggen, wat het eigenlijk alleen maar ongemakkelijker maakte. Ik had het beter gewoon kunnen uitleggen. De les die ik geleerd heb? Je alcoholtolerantie na een zwangerschap is geen fiets. Die verleer je dus blijkbaar wel.”
Dat ze de ouders niet vaak zien, gebeurt bij juf Renate op school wel vaker. Al was haar verbazing groot toen ze bij het tienminutengesprek iemand anders zag binnenkomen. Je leest hier wie er kwam opdagen.
Conflicten aangaan en kwetsbaarheid tonen zijn belangrijke vaardigheden in elke relatie. Maar wat gebeurt er als jij jouw deel doet, maar het niet terug krijgt?
Redacteur Melanie is moeder van Saar (2,5) en Julian (1). Met twee jonge kinderen bestaat haar leven uit een georganiseerde chaos van luiers, snottebelkusjes en dreumesdrama.
Medicijnen zoals Ozempic, Wegovy en Mounjaro zijn de afgelopen jaren bijna niet meer weg te denken uit gesprekken over afvallen. Oorspronkelijk werden deze middelen ontwikkeld voor mensen met diabetes type 2, maar inmiddels worden ze ook veel gebruikt om gewicht te verliezen. Voor sommige mensen zijn ze levensveranderend. Voor anderen blijkt het ingewikkelder dan gedacht.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen?
Elsemieke (32) is samen met T (33), moeder van twee zoontjes (5 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Social media staat er momenteel vol mee: de Off Campus-serie van Elle Kennedy. TikTok edits, castingdiscussies en ‘who would you cast?’-posts vliegen je om de oren.
