Een leerkracht vertelt iedere week aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: juf Irene (37) van groep 6.
“Esmee kwam in groep 5 bij ons. Ze is een van die kinderen die meteen je hart verovert. Leergierig, grappig en geliefd door haar klasgenoten. Maar achter haar vrolijke verschijning schuilde een zorg die steeds moeilijker te negeren viel. Als leerkracht voel je het aan. Er klopt iets niet.
Het begon met kleine dingen. Een vergeten lunch, een keer niet opgehaald worden na school. Maar al snel stapelden de zorgen zich op. Haar kleding was regelmatig smoezelig, haar haren ongekamd. Tijdens het schoolreisje ontdekte ik dat ze nog in bed plaste. Ook ouders van klasgenoten trokken aan de bel: speelafspraakjes bij Esmee thuis eindigden vaak in rare situaties.
We namen de signalen serieus. Als school moet je dat. Een gesprek met haar ouders leverde weinig op. Tijdens het tienminutengesprek een week later, wist ik het voor het eerst zeker: dit was niet goed. Ze zaten recht tegenover me. Hun ogen waterig en blik afwezig. Zij wat schuw en hij met het witte poeder nog onder zijn neus. De realiteit sloeg in als een mokerslag.
Ik wist wat ik moest doen. Maar weten en doen zijn twee verschillende dingen. Ik wist ook dat als ik dit meldde, de kans bestond dat Esmee en haar broertjes uit huis geplaatst zouden worden. Een beslissing die haar hele leven zou veranderen. Ondanks problemen thuis, houden kinderen vaak alsnog onvoorwaardelijk van hun ouders. Aan de andere kant wist ik: ieder kind verdient een veilig thuis. En dit, dit was niet veilig.
De dag brak aan dat ik bericht kreeg dat Esmee niet meer op school zou komen. Samen met haar broertjes was ze ondergebracht bij een pleeggezin en contact was niet toegestaan. Mijn hart voelde zwaar.
Ik bracht de klas op de hoogte dat Esmee niet meer terug zou komen. Een moeilijk moment voor iedereen, ondanks dat ze de reden niet wisten.
Dit is ook het leven van een leerkracht. Je hoopt nooit zulke keuzes te hoeven maken, maar soms moet je, omdat het belang van een kind altijd vooropstaat. En dat blijft, hoe moeilijk ook, de kern van ons werk.”
Ook juf Brenda maakte iets mee wat ze niet snel zal vergeten: toen een van de leerlingen met gillende sirenes naar het ziekenhuis moest. Je leest het hier.
Anouk (37) dacht dat ze inmiddels wel wat gewend was van haar dochter Maud. Vragen over poep, piemels en waarom papa wél een baard mocht maar zij geen glitterjurk naar de supermarkt: prima. Daar draaide ze haar hand niet meer voor om. Maar na zwemles, in een kleedkamer vol halfnaakte mensen en zoekgeraakte onderbroeken, besloot […]
Anne woont met haar gezin diep in de bossen van Zweden. De dichtstbijzijnde buren – en zelfs de brievenbus – zijn zes kilometer verderop. Water komt uit eigen bron, stroom van zonnepanelen en telefoonbereik is er vrijwel niet. Een vrij leven, maar vergis je niet: het is ook keihard werken.
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
Staat dit boekje bij jullie thuis tussen de favorieten? Dan is het goed om even op te letten. TK Maxx heeft een terugroepactie aangekondigd voor een kartonnen kinderboekje, omdat er onderdelen kunnen loskomen die gevaarlijk zijn voor jonge kinderen.
Een naam kiezen voor je baby is al lastig genoeg, maar Suzes vierjarige dochter Saar had er ook nog zo haar eigen ideeën over.
Naomi (31) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (34). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (4). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare kleuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
