Beeld: Niek Visser
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Iets waar ik voor het reizen totaal niet over had nagedacht, is het feit dat ik mezelf bijna nooit meer in vol ornaat in een spiegel zou zien. Ik werd me daarvan pas bewust van toen ik ergens in Bosnië op een camping stond waar een passpiegel in de sanitairruimte hing. Niet dat ik het gemist had, het was meer een constatering: o ja, zo zag het deel onder mijn hoofd er inderdaad uit. Check. Keetje stond ook te draaien en te springen en kon geen genoeg krijgen van haar spiegelbeeld.
Wat ik hierna ga zeggen, doet wellicht het tegendeel vermoeden, maar: ik ben niet ijdel. Ik ben meer het type ‘grote stappen, snel thuis’. Als eind twintiger/begin dertiger beleefde ik mijn hoogtijdagen qua beauty-inspanningen. Met een rits aan vaste rituelen en behandelingen. Bikiniwax, gelnagels en manicure, wenkbrauwen lamineren, pedicure, schoonheidsspecialiste, epileersessies, en natuurlijk de kapper voor highlights, en het zo lang mogelijk uitstellen van een knipbeurt. Een keer in de maand offerde ik mijn vrije vrijdag op om zoveel mogelijk van deze dingen af te strepen. Plus wat losse afspraken. Zo’n anderhalve week later was dan alles even naar ’t zin en dacht ik vooral: mooi, hier ben ik weer een tijd vanaf.
Maar zoals dat gaat met een steeds drukker leven, vloog die tussentijd voorbij. Ik knipperde een keer met mijn ogen en het was al weer APK-vrijdag. Die ik steeds liever voor andere dingen gebruikte. Met sommige dingen was ik altijd al standaard te laat voor het mooie, zoals die gelnagels die altijd al een halve centimeter uitgegroeid waren. Die stomme, pijnlijke binikiwax stel ik inmiddels al een jaar of zeven uit. Geleidelijk stopte ik met het merendeel.
Een paar maanden na mijn bevalling ervaarde ik opnieuw een soort drang om “in een keer klaar te zijn” met dat uiterlijke geneuzel. Wetende dat dat zo niet werkt, maar de kop lekker vol in het zand. Ik bedacht een “on top of my game“-plan, met haren terugverven in oorspronkelijke kleur, extentions, botox, bijtatoeëren van mijn wenkbrauwen die van zichzelf vol genoeg zijn en een niet waarneembaar lijntje boven mijn ogen, een bleekgebitje van de tandarts met hele lage dosis bleekgel. Het merendeel was niet echt nodig, voegde nauwelijks wat toe. Het was het idee van “zo, daar hoef ik mooi niet meer naar om te kijken, die kunnen van de to do list.”
De laatste weken zie ik Keetjes interesse in haar spiegelbeeld toenemen. Als ik haar op een wastafel zet om haar handjes te wassen zit ze te draaien voor de spiegel en bekijkt zichzelf vanuit meerdere hoeken. Soms een gekke bek en tong uit de mond, andere keren opeens een schoudertje omhoog, met een schalkse blik erbij. Is dat mijn eigen invloed of de oudere meisjes met wie ze in toenemende mate speelt op de plekken onderweg? Of hoort dit gewoon bij haar leeftijd?
Van mij kan ze het momenteel nauwelijks hebben, dacht ik. Mijn haar krijgt zo weinig aandacht dat ik zonder overdrijving ongeveer elke twee weken een halve avond uit moet trekken om de extreme klitten uit te kammen. Er kan geen anti-klitspray tegenop. Die harige winterbenen in de zomer laten me soms wekenlang koud. En mijn teennagels… daar wil het niet eens over hébben. Ik beschouw het ook als een goed teken. Waar ik de eerste weken nog krampachtig vasthield aan een ochtendritueel waarbij we veel tijd besteedden in de sanitaire ruimte, hebben we nu geen tijd voor al die ongein, want ons camping life heeft veel meer te bieden. We moeten op avontuur!
Af en toe houden we een spadag. Hield dat eerst nog in: maskertjes, toner, scheren, scrubs, crèmes, haren uitgebreid föhnen, etc etc. Tegenwoordig is spadag: na drie dagen wildkamperen en niet douchen gewoon weer eens een lekkere warme douche nemen, haren wassen en bodylotion. Toen ik de laatst een DM – hier in de Balkan goed vertegenwoordigd – inliep, werd er wel weer even iets aangewakkerd. Die avond werden er wenkbrauwen geverfd en haren goed uitgekamd. De volgende ochtend stond Keetje trots te draaien voor de spiegel met een hoofd vol knotjes. Een béétje meer aandacht mocht ook wel even. Geen APK-vrijdag, maar een middenweg.
Lianne neemt je elke twee weken in haar columns mee in de avonturen die zij en samen met dochter Keetje op reis beleven.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (17) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (10) en Feline (13). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Babynieuws voor Hinke en Gio! Het stel, dat elkaar leerde kennen én trouwde in Married at first sight, verwacht hun eerste kindje. Op Instagram delen ze het grote nieuws: in januari 2027 worden ze voor het eerst ouders.
Elsemieke (32) is samen met T (34), moeder van twee zoontjes (5 en 3) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
De juffen op school noemen Pilar ‘tante’, terwijl ze heus wel weten hoe het zit: voor Laura en Daniël is ze hun vrouw, en als een tweede moeder voor hun dochters Rosa (9) en Carmen (7). “We zijn gewoon een gezin.”
Soms kan een klein gebaar van een kind veel meer betekenen dan volwassenen in eerste instantie beseffen. Dat ontdekte Sterre toen haar sociale dochter op vakantie bleef toenadering zoeken tot een verlegen jongetje. Pas op de laatste dag hoorde ze van zijn moeder welke impact die vakantievriendschap op hem had gehad.