Marjan: ‘Mijn dochter wil geen contact meer en nu mag ik mijn kleinkinderen ook niet zien, zo egoïstisch’

abortus vriend Beeld: Canva

Sinds haar dochter (34) het contact verbrak, heeft Marjan (62) haar twee kleinkinderen niet meer gezien. Ze begrijpt niet hoe haar dochter haar dit kan aandoen.

Lees verder onder de advertentie

Marjan (62), getrouwd, moeder van een zoon en dochter: “Het is inmiddels vier maanden geleden dat ik mijn kleinkinderen voor het laatst heb gezien. Mijn kleinzoon is zes en mijn kleindochter drie. Ik was altijd een betrokken oma. Ik paste regelmatig op, ging mee naar de speeltuin en had standaard hun favoriete koekjes in huis, ook al wist ik dat mijn dochter dat liever niet had. Daar ben je oma voor. En nu? Nu weet ik niet eens hoe het met ze gaat. Mijn kleinzoon is pas jarig geweest. Ik heb een cadeautje gekocht, maar ik mocht het niet komen brengen. Dat doet zo ontzettend veel pijn.

Lees verder onder de advertentie

Altijd gedoe

Mijn dochter en ik hebben nooit een makkelijke relatie gehad. We lijken gewoon te veel op elkaar, denk ik. Allebei een sterke mening en allebei niet bang om die te geven. Daardoor konden we flink botsen. Vooral sinds ze zelf moeder is, kan ze weinig van me hebben.

Als ik bijvoorbeeld zeg dat haar kinderen meer groenten moeten eten, voelt ze zich meteen aangevallen. Of als ik opmerk dat haar huis een rommeltje is, krijg ik te horen dat ik me er niet mee moet bemoeien. Terwijl ik het helemaal niet verkeerd bedoel. Ik zeg gewoon wat ik denk. Zo ben ik nu eenmaal.

Lees verder onder de advertentie

Een paar maanden geleden liep een discussie volledig uit de hand. Ik had gezegd dat ze haar kinderen wel wat strenger mocht opvoeden. Ze begon te huilen en zei dat ze zich door mij nooit goed genoeg voelt. Dat ik altijd kritiek heb en haar voortdurend naar beneden haal. Ik vond dat nogal overdreven. Je moet toch ook iets tegen je eigen dochter kunnen zeggen?

Een dag later kreeg ik een bericht. Ze schreef dat onze relatie haar te veel energie kost, dat ze zich na ieder bezoek rot voelt en dat ze voorlopig geen contact meer wil. Ook niet tussen mij en de kleinkinderen.

Mijn zoon kiest haar kant

Mijn zoon begrijpt zijn zus blijkbaar wel. Toen ik hem huilend vertelde wat er was gebeurd, zei hij dat ik misschien ook eens naar mijn eigen gedrag moest kijken. Volgens hem ben ik vaak bot en hard tegen mijn dochter. Hij zegt dat ik opmerkingen maak die ik zelf misschien normaal vind, maar die bij haar ontzettend kwetsend aankomen.

Lees verder onder de advertentie

Dat vond ik eerlijk gezegd een klap in mijn gezicht. Ik heb mijn hele leven voor mijn kinderen klaargestaan. Ze hebben nooit iets tekortgekomen. En nu moet ik ineens de schuld bij mezelf zoeken? Ik vind wel dat je als ouder jezelf moet kunnen uitspreken tegen je kinderen. Het kan toch ook niet de bedoeling zijn dat ik op eieren moet lopen, omdat zij zo lichtgeraakt is tegenwoordig?

Ze straft niet alleen mij

Wat ik het allerergste vind, is dat mijn kleinkinderen hier de dupe van worden. Zij kunnen er toch niets aan doen dat hun moeder en oma ruzie hebben? Ik vind het verschrikkelijk dat mijn dochter hen bij me weghoudt.

Soms pak ik mijn telefoon om haar een bericht te sturen. Dan wil ik schrijven dat ik haar mis. Maar dat doe ik dan toch maar niet. Waarom zou ík degene moeten zijn die toenadering zoekt? Zij heeft mij uit haar leven gezet, niet andersom.

Mijn zoon zegt dat ik misschien eens oprecht sorry moet zeggen, zonder er meteen een “maar” achteraan te plakken. Alleen zou ik niet weten waarvoor. Omdat ik eerlijk ben? Omdat ik me soms zorgen maak over haar kinderen? Toch kijk ik iedere avond naar de foto’s van mijn kleinkinderen. Ik vraag me af of ze nog weleens naar me vragen.

Lees verder onder de advertentie

Ik wil mijn dochter niet kwijt. Maar ik wil ook niet doen alsof ik een vreselijke moeder ben geweest. Misschien moet ik inderdaad eens nadenken over wat mijn zoon zegt. Alleen voelt dat nu nog alsof ik moet toegeven dat alles mijn schuld is. En dat kan ik niet.”

Oma Els maakt zich ook druk om haar kleinkinderen. De opvoeding van haar dochter neigt naar nalatig ouderschap. Maar hoe ga je daarover in gesprek? Je leest hier haar verhaal.

Voeg ons toe als voorkeursbron
Lees verder onder de advertentie

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail