Beeld: Getty Images
Gebeld worden door school is nooit omdat het goed gaat, dat moge duidelijk zijn. Maar dat het zo geëscaleerd was bij haar ogenschijnlijk brave dochter, had Elsa niet kunnen voorzien.
Elsa, getrouwd met Arwin, moeder van Julius (18) en Meline (15): “Gedonder hebben we met onze zoon vaak genoeg gehad. Van jongs af aan een doerak eersteklas. Onze dochter was daarentegen echt een supermakkelijk kind en heel meegaand. Zij heeft echt nooit wat uitgevroten. Tot op het punt dat je denkt, kind, ga je ook nog eens los?
Nou, dat deed ze, hoor. Alleen niet op een manier waarop ik had gehoopt. In een tussenuur is ze met een klasgenootje – geen vriendin van haar, ik had nog nooit van dit meisje gehoord – mee naar huis gegaan. Daar heeft ze het blijkbaar op een zuipen gezet. Ik denk niet dat ze ooit eerder alcohol had gedronken.
Dit briljante idee resulteerde erin dat ze na haar tussenuur dronken in de klas zat. Dronken tieners denken altijd dat ze heel onopvallend dronken zijn, maar dat is nooit het geval. De docent had het dus vrijwel meteen door. Mocht hij nog twijfels hebben gehad, heeft ze vervolgens overgegeven in de klas. Daarop volgde een telefoontje van school, naar ons. Of wij onze dochter konden ophalen, en oh ja, ze was ook een week geschorst.
Mijn man was woedend op haar en heeft haar een week niet aangekeken. Lichtelijk overdreven, vond ik, want zo reageerde hij nooit als onze zoon weer wat had uitgevroten. Maar dat zijn oogappel, zijn lieve, onschuldige dochter dit had gedaan, kon hij blijkbaar moeilijk verkroppen. Mijn dochter schaamde zich rot en heeft beloofd nooit meer alcohol aan te raken. Dat zullen we nog weleens zien.”
Tieners roepen ineens allemaal ‘41′, maar waarom eigenlijk? Je leest hier waarom en of het echt zo onschuldig is.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
