Videobeelden van je overleden kind zijn voor veel ouders van onschatbare waarde. Speciaal voor hen heeft Thinka Sanderse Living Memories opgericht: een stichting die gezinnen met een ongeneselijk ziek kind door middel van een audio- of videoportret een blijvende herinnering geeft.
Lees verder onder de advertentie
Een broodje aan tafel met het hele gezin, een spelletje spelen of een boek voorlezen: Living Memories filmt een normale dag uit het dagelijkse leven – zo gewoon, maar daarom juist zo bijzonder.
Art
Inmiddels heeft de stichting al bijna 70 kinderen op beeld vastgelegd. Zo ook Art. Hij overleed op zevenjarige leeftijd aan een hersentumor, zes weken nadat hij werd gefilmd. ‘Ik wilde graag een film van ‘normale’ dingen’, vertelt moeder Mariëlle. ‘Niet een familieportret, een jubileum of een andere gebeurtenis, maar een film van een gewoon gezin dat een dag als alle andere beleeft. Zodat we Art blijven herinneren zoals hij was.’ Ze vervolgt: ‘Ik kan niet in woorden uitdrukken hoe belangrijk deze beelden voor ons zijn. En vooral ook voor Arts broer en kleine zusjes, die nu nog te jong zijn om zich Art duidelijk te herinneren.’
Stichting Living Memories biedt de video- en audiopotretten kosteloos aan, maar is wel volledig afhankelijk van sponsors en donateurs. Wil jij ernstig zieke kinderen en hun ouders, broertjes en zusjes helpen aan een waardevolle blijvende herinnering? Hier kun je een donatie doen.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.