Patricia van Liemt is radiopresentator, schrijver en moeder van Maria (14) en Phaedra (11). Elke vrijdag schrijft ze rake, eerlijke, grappige en vooral herkenbare columns over haar leven en het moederschap.
Als het hoge woord eruit is… wat dan? Wat ga je in godsnaam doen? De kinderen vertellen? Je ouders? Of alleen maar heel hard huilen? In mijn geval twijfelen. Doe ik wel het juiste? Is dit echt wat ik wil? Een gebroken gezin. Alleen het woord ‘gebroken’ al breekt mijn hart in duizend stukjes wanhoop. Maar we hebben het gezegd. We gaan uit elkaar.
Ik kan me zo voorstellen dat mensen die de dood in de ogen hebben gezien ongeveer hetzelfde voelen. Je ziet je hele leven, in dit geval gezinsleven, als een flits aan je voorbij trekken. Oké, oké… misschien overdrijf ik een beetje met mijn woorden. Maar alle big moments schieten voorbij; het zien van twee streepjes op mijn predictor ( ja ik ben zo oud), de champagne na het tekenen van ons eerste huis, het overlijden van zijn moeder, van mijn moeder, zijn warme omhelzing toen de tranen kwamen, terwijl ik mijn dochter voor de eerste keer bij de crèche achterliet, de enorme blijdschap van onze kinderen toen ze een puppy kregen…
“Als het hoge woord eruit is… wat dan? Ga je het kinderen vertellen, je ouders of alleen maar heel hard huilen?”
Inmiddels weet ik dat er ook mensen bestaan die ‘opgelucht’ zijn als ze gaan scheiden. Dat gevoel had ik absoluut niet. Maar ik voelde wel dat er een opening was. Deze opening bleek later naar mezelf te zijn. In mijn geval was ik uit verbinding geraakt met mezelf. Soms denk ik dat ik nooit helemaal in verbinding ben geweest en dat ik nu dat pad aan het bewandelen ben. Want ik geloof er steeds meer in dat je eerste van jezelf moet houden, alvorens je van iemand anders kan houden.
Goed. Misschien is het een dikke vette midlifecrisis. Maar je weet wat ze zeggen; ‘Never waste a good crisis’. We noemen het een midlifecrisis en het woord crisis heeft een negatieve connotatie, maar ik geloof juist dat die je ook groei oplevert. Pfff, begrijp je me nog? Het zal me uiteindelijk vast iets opleveren, maar scheiden is vooralsnog gewoon kut. Dus, en nu? Daar zit ik al een tijdje in en ga ik je de komende weken in meenemen. Want samen sta je sterk, maar alleen ook.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Estavana Polman en Rafael van der Vaart zijn inmiddels ruim tien jaar samen. Dat betekent niet dat het er thuis altijd even gezellig aan toegaat. Estavana vertelt openhartig dat ze soms flink discussiëren, maar één ding staat voor haar buiten kijf: de liefde overheerst.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
