Beeld: Shutterstock
Ze kibbelen wat af, maar blogger Elaine Roth ziet ook dat haar kinderen in tijden van corona een steeds sterkere band krijgen.
Elaine had verwacht dat haar kinderen in deze tijden van quarantaine alles zouden proberen om hun vriendjes te blijven zien. ‘Ik ging er vanuit dat ze de hele dag wilden appen en Facetimen’, vertelt ze. ‘Maar ik zat er naast. Ze doen het zeker, maar niet de hele tijd. In plaats daarvan zijn ze onafscheidelijk. Ze kijken samen tv, spelen samen en ze maken ruzie. Vaak en luid.’
Van Elaine mogen ze eindeloos ruzie maken, zolang het maar niet fysiek wordt. ‘Ik ben immuun voor het geschreeuw en de kinderen hebben soms een uitlaatklep nodig – helemaal prima. Uiteindelijk sust de boel vanzelf.’
In het begin van de quarantaine maakte ze zich zorgen dat haar kinderen alleen maar met elkaar leken te communiceren. ‘Maar toen realiseerde ik me dat dit niet de eerste keer is dat ze op elkaar zijn aangewezen.’
Lees ook:
‘De band van onze tweeling is onbeschrijfelijk mooi’ >
Ze legt uit dat haar man de diagnose hersenkanker kreeg en die strijd uiteindelijk niet wist te winnen. ‘Door omstandigheden waren we als gezin geïsoleerd. Terwijl de stress in huis toenam, vluchtten de kinderen urenlang naar hun kamers om in hun fantasiewereld te leven. De één kwam voor de ander op, en hun band werd sterker.’
Nadat ze hun vader hadden verloren, bleven haar kinderen die sterke band houden, vertelt Elaine. ‘Maar na een paar maanden gingen ze wel weer meer hun eigen weg. Tot nu – hun wereld is opnieuw op zijn kop gezet. Er is één en al onzekerheid en ik merk dat ze zich weer naar elkaar keren.’
Desondanks zijn er nog steeds ruzies, want daar zijn het broer en zus voor, zegt ze. ‘En die discussies zijn eindeloos vermoeiend. Maar ze hebben hun toevlucht weer in elkaar gevonden, en hun band wordt sterker. En dat is zo mooi om te zien.’
Nog meer persoonlijke verhalen lezen?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
