Beeld: Getty
Beeld: Getty

Een leerkracht vertelt aan Kek Mama wat ze meemaakt. Deze keer: juf Julia en de overleden moeder van Mylou.

Maandagmiddag half vier. Ik heb vrij en zit te lezen. De telefoon gaat. Mijn altijd nuchtere collega vraagt met trillende stem of ik naar school wil komen. Er is een ongeluk gebeurd met een moeder. “Ik kom eraan,” zeg ik. Op school tref ik een grote groep ouders en kinderen op het plein. Toch heerst er een vreemde stilte. Een moeder huilt zachtjes.

Met een beklemd gevoel loop ik naar de lerarenkamer, waar blijkt dat al mijn collega’s zijn opgetrommeld. In een hoekje zitten Mylou uit mijn klas en haar zusjes. Mylou rent op me af. “Juf, waar is mijn mama?” vraagt ze. Opeens word ik misselijk van angst. De directeur neemt me apart. Ik draai me met mijn rug naar de meisjes, zodat ze mijn reactie niet kunnen zien. Hij vertelt me dat Joke een uur tevoren is overleden op weg naar school. Een tegenligger botste frontaal op haar auto. Ze was op slag dood. Ik voel al het bloed uit mijn gezicht wegtrekken. In mijn rug prikken de ogen van Mylou.

 

Er blijkt een protocol te bestaan

Een vader die het zag gebeuren belde de school, zodat de directeur Jokes dochters op kon vangen. “We moeten ze niet vertellen wat er is gebeurd”, zegt de directeur. Dat zullen gespecialiseerde politieagenten doen. Er komen twee vrouwen binnen, ze nemen de meisjes mee om ze naar huis te brengen, waar ze voorzichtig zullen worden ingelicht in tegenwoordigheid van hun vader. Hoe moet je zoiets voorzichtig brengen, vraag ik me af. Ik kan me er niets bij voorstellen. Er blijkt een protocol te bestaan voor als ouders onder schooltijd overlijden; gelukkig is het in geen kwart eeuw gebruikt. Als klassejuf moet ik de ouders van de andere kinderen uit mijn klas telefonisch inlichten zodat zij hun kinderen kunnen begeleiden. Een nare taak. Iedereen is kapot van het nieuws. Joke was bekend en geliefd. 

De volgende dag ga ik met de kinderen in de kring zitten. Mylou is er niet. Iedereen mag zeggen en vragen wat hij wil, zeg ik. Ze blijken allemaal bang dat hun eigen moeder ook kan verongelukken. Ik vertel dat zo’n ongeluk heel weinig voorkomt, dat we daarom extra geschrokken zijn. Een jongetje vraagt: “Hoe moet dat nou met moederdag?” We bedenken hoe we Mylou kunnen  troosten. Een meisje zegt: “Misschien wil ze wel dat iedereen gewoon tegen haar doet.”

 

'Coole begrafenis'

Daar heeft ze gelijk in, blijkt de volgende dag. Mylou is er weer. Met een wasbleek gezichtje. Haar vader wil dat zijn dochters weer meedraaien, zodat er iets is wat normaal blijft in hun leven. Mylou zegt niet veel, maar in de pauze zie ik haar meespelen met haar klasgenootjes. Kinderen leven in het nu, willen af en toe vergeten wat er gebeurd is. Bij Jokes crematie, een week later, is de hele school er. Tijdens de receptie is het bijna gezellig. De drie meisjes doen uitgelaten mee met tikkertje. “Coole begrafenis”, zegt een jongetje. In de weken erop wordt Mylou steeds stiller. Ik raak me ervan bewust hoe vaak het woord ‘mama’ valt in een klas. Veel vaker dan ‘papa’. Op een dag neem ik Mylou mee naar een theehuisje. Daar wil ze wel praten. Ze vertelt hoe ze haar moeder mist, hoe verdrietig haar vader is, hoe bang ze is dat er ook iets met haar vader gebeurt. Maar ook dat ze een hondje krijgt. Ze straalt even. Op dat moment sluit ik haar voor altijd in mijn hart. Ze gaat het redden in het leven, denk ik bij mezelf. We nemen nog een warme chocomel. 

 

Dit artikel staat in Kek Mama 03-2016.

BN'er-moeders op Instagram

Van weekendboodschappen tot aan huiswerk: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Kusje

 

Zò trots en zò gek op dit heerlijke jochie, #LUX ❤️

Een bericht gedeeld door Bettina Holwerda (@bettina_holwerda) op


Lievelingsplek

 

Mijn lievelingsplekje. #brabant #mijnthuis #familie #❤️

Een bericht gedeeld door Vivian Reijs - VIVONLINE (@vivianreijs_vivonline) op


Hard aan het werk

 

Hier wordt een boekbespreking voorbereid. #lampje

Een bericht gedeeld door Georgina Verbaan (@gverbaan) op


Zou het genoeg zijn?

 

Lees ook
Boodschappen doen met drie kinderen: zo doe je dat in 15 minuten >


'Spontane foto'

 

Zie hier het resultaat van het maken van een ‘spontane foto’ 😂❤️

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Wijze woorden

 

✨door Rupi Kaur via @mothermusemag

Een bericht gedeeld door Romy Boomsma 🌿 (@romyboomsma) op


Prachtige foto

 

 

 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

harde werker en moeder
Beeld: Pexels

Als advocaat staat blogger Candace Alnaji vrouwen bij die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt omdat ze zwanger zijn of kinderen hebben. ‘Hun kansen worden ontnomen omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen.’

‘Maar je kunt heel goed én een harde werker én moeder zijn’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Identiteit

Candace las een essay van een zwangere vrouw, waarin zij uitlegde dat zij zichzelf geen ‘moeder’ zou gaan noemen. De reden: ze wilde niet dat haar identiteit als moeder de rest van haar leven zou overschaduwen. ‘Inmiddels heeft ze een baby en beschrijft ze zichzelf in haar blogs nog steeds niet als moeder’, zegt Candace. ‘Daar is niets mis mee - iedereen moet zichzelf op zijn eigen manier uiten. Maar als ik een blog schrijf, zal ik mezelf altijd moeder noemen.’

 

Lees ook:
'Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime baan' >

 

Discriminatie

Candace is advocaat op het gebied van arbeidsdiscriminatie. ‘Voordat ik kinderen kreeg’, vertelt ze, ‘vertegenwoordigde ik moeders. Zij werden door hun werkgevers gediscrimineerd op basis van hun status als moeder. Ze werden lastig gevallen omdat ze een miskraam hadden of omdat ze leden aan een postnatale depressie.’ Sinds Candace zelf kinderen heeft, kan ze hun pijn en frustratie heel goed voorstellen. ‘Veel moeders worden hun kansen ontnomen – gewoon omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen en vervolgens blijven werken.’
 

‘Moeder én goede werker’

Volgens Candace is het belangrijk om de huidige en toekomstige generatie vrouwen te laten zien dat je heel goed een moeder én iets anders kunt zijn. ‘Het moederschap vormt een heel groot deel van je identiteit’, legt ze uit, ‘maar daarnaast kun je ook een goede werker zijn. We hebben vrouwen nodig die zeggen: ‘Ik ben advocaat en ook een moeder. Ik ben verpleegster en ook een moeder.’ Dus of ik nou tachtig of twaalf uur per week werk, ik zal in mijn blogs altijd schrijven dat ik een advocaat, schrijfster én moeder ben.’


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >