Kek Mama columnist Roos Schlikker schrijft elke maand bloedeerlijk en supergrappig over wat ze meemaakt. Deze maand: de opmakkelijk-vrouw.
Toen we net verkering hadden, bracht François me naar zijn moederland Canada voor een weekje in de overweldigende natuur. Nu had ik een hoop ongetwijfeld fijne kwaliteiten, maar me praktisch kleden behoorde daar niet toe. Platte schoenen bezat ik niet, spijkerbroeken evenmin, laat staan een regenjas, de standaarduitrusting van de Canadese opmakkelijk-vrouw. Dus stond ik daar in de drassige grond tussen kampvuur en blokhut in een ultrakort rokje te wiebelen op tien centimeter hoge laarsjes. “Ga je naar een feestje?”, proestte mijn man. Die vraag kreeg ik vaker daar. Als ik in een jurkje aan de eettafel verscheen, wanneer ik mijn haar los droeg, toen ik in glittertruitje op het vliegveld stond. In het praktisch ingestelde Canada vinden ze dat je al op een kerstboom lijkt als je minuscule oorringetjes draagt. Mijn man vond mij hilarisch omdat ik eruitzag alsof ik de hele kerstafdeling van Christies aan mijn lijf had hangen (“Meer is meer!”) maar ook woest aantrekkelijk.
En ik beloofde hem dat ik altijd zo zou blijven, ook als we kinderen kregen zou ik niet in een moeke veranderen met makkelijk kapsel, basic garderobe en platte schoenen. Het is twintig jaar later. Op een winderige maandagochtend breng ik de jongens naar school. Ik ben reuze tevreden want: A. ze hebben allebei kleren aan. B. Er zit geen pindakaas in hun haar. C. Ik heb kleren aan. D. Ik heb geen pindakaas in mijn haar. Maar dan zie ik mezelf op de terugweg in een winkelruit. Mijn haar in een knoedel, mijn schoenen afgetrapte All Stars en o god, draag ik nou een regenponcho? Guilty as charged. Want da’s praktisch als het hoost. Net als mijn knoedelhaar uit mijn gezicht praktisch is. En All Stars als ik mijn twee stuiterballen behoed onder een horde fietsers te lopen omdat ze bij het oversteken wel hun hoofd van links naar rechts bewegen maar dat doen met hun ogen dicht (“Net als de ninja’s.”).
O jee. Ik ben een opmakkelijk-vrouw! De dagelijkse gang der dingen is zo normaal geworden dat ik me net zo normaal ben gaan kleden. Nog even en ik loop in een uniseks fleecejack, dezelfde als mijn man. Dit moet anders. Morgen rijd ik in glitterjurk met ultrahoge zitschoenen naar school. En als me dan wordt gevraagd: “Ga je naar een feestje?”, antwoord ik volmondig en volkomen terecht: “Nou en of.” Want een feestje, dat is het tegenwoordig elke dag.
Roos Schlikker (41) is journalist, schrijver, columnist en theatermaker, zowel letterlijk als figuurlijk. Samen met haar man heeft ze twee zonen: Miró (6) en Róman (4). Mail Roos op roos@kekmama.nl.
Lieke Martens en haar man Benjamin van Leer hebben een zware periode achter de rug. Begin dit jaar verloren zij na 24 weken zwangerschap hun zoontje Eden. In een interview met ESPN vertelt de oud-international er meer over.
Moeders weten als geen ander hoe makkelijk je jezelf kunt wegcijferen. Werk, gezin, afspraken en alles wat tussendoor komt: voor je het weet, ren je jezelf voorbij. Ook Soundos El Ahmadi merkt dat ze een stap terug moet doen.
Een tienerzoon met een slaapkamer op zolder betekent voor veel moeders vaak maar één ding: eindeloos de trap op en af. Xandra (43) was er klaar mee en bedacht een oplossing: een deurbel voor zijn slaapkamer.
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Lieke Martens, die onlangs deelde zwanger te zijn van haar tweede kindje, deelt het verdrietige nieuws dat de zwangerschap niet goed is verlopen en ze haar zoontje is verloren.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
