Familie Bakhcha uit Een Huis Vol neemt afscheid: ‘Zo verdrietig’
Na meerdere seizoenen van gezinsdrukte en mooie familiemomenten trekt de familie Bakhcha zich voorlopig terug uit Een huis vol.
Beeld: Niek Visser
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke leven op vier wielen. Je kunt haar avonturen ook volgen op Instagram.
Naast een peuter word ik tegenwoordig ook vergezeld door een halve dierentuin, die met ons meereist in de camper. Zo’n camper is al wat behelpen, dus gelukkig nemen ze fysiek geen ruimte in. Desondanks zijn ze altijd in de buurt.
“Kom, Crocjes aan, Keet.” “Toe, gewoon zonnebrand op.” “Loop er maar even omheen.” “Jawel, zéker wel met zeep…” Dit soort (dringende) verzoeken staat op dit moment gelijk aan groots protest, standaard. Als ík de opdracht geef althans. Want dan is daar ‘Aapie’. Als hij ‘hoe-hoe-ha-ha’ vraagt of hij de buitenspeelspray (zonnebrandcrème) op mag doen, is de bereidheid opeens groot. Mag Aapie ook je tanden poetsen? Ze knikt.
En zo hebben we inmiddels een hele rits aan fantasiedieren mee op reis, voor een soepeler verloop van de dag. Aapie is de grote aanjager. Breed inzetbaar. Bij strubbelingen rond het verlaten van een zwembad of speeltuin. Maar net zo goed bij hygiënezaken en haren kammen. Koala is zijn sidekick, maar opereert af en toe ook zelfstandig als Aapie zoveel is ingezet dat hij zijn autoriteit dreigt te verliezen. Dan hebben we nog Crodiño. Ooit zo’n typisch vervelende krokodil die in billen wil bijten, maar inmiddels een vertrouweling die gaat over vervelende insmeerzaken. Te denken aan zonnebrand of shampoo. Serpo de slang leeft in wc-potten en vindt het niet erg als er op z’n kop gepoept wordt. Sterker nog, dat moedigt ie aan, om ongelukjes te beperken. Het naamloze verliefde zwanenstel biedt vooral troost en de beer duikt altijd op in de speeltuin. En dan hebben we nog de paarse, roze en groene dino voor geïmproviseerde verhalen bij ongeduld. Om het douchen, in mijn eigen belang, nog even te kunnen rekken bijvoorbeeld.
Allemaal leuk en aardig, maar inmiddels moet ik van al die figuren zo ongeveer een character bible bijhouden en altijd de juiste stemmetjes opzetten, want anders werkt het niet. Overigens valt zij ook wel eens uit haar rol “Ja mah… uhhh Aapie!” Dit speelt zich dus meest van tijd allemaal af in de openbaarheid. Met grote regelmaat in een sanitairruimte van een camping. Dan hoor ik mezelf die hele poppenkast opstarten en denk ik: die anderstalige campinggasten om ons heen moeten toch op z’n minst denken dat er iets goed mis is met die vrouw uit dat douchehokje van ernaast.
Maar goed. Het werkt. En verbindt, want we hebben er samen lol om. En het is ook een realisatie. Dat jij als ouder op je kop kan gaan staan, maar helemaal niet die zogenaamde ‘CEO van het gezin’ bent. Je bent middle management. De echte macht ligt bij een peuterpuberend grietje en een onzichtbare aap met z’n koalavriend.
Lianne neemt ons elke twee weken in haar column mee in de avonturen die ze samen met dochter Keetje gaat beleven!