Geniet je op een terras van de eerste zonnestralen, word je door een wildvreemde vrouw aangesproken op jouw eetgedrag: Kek Mama’s Malu maakte het mee en moet er nog van bijkomen.
Nu ik 35 weken zwanger ben, valt het me op dat er steeds vaker naar me wordt gestaard op straat. Leuk natuurlijk, want ik ben trots op m’n buik en laat die met liefde zien, maar soms krijg ik het gevoel dat ik onder een vergrootglas word gelegd. Of ik nu de trap pak in plaats van de lift, met m’n gezicht in de volle zon zit, een sprintje trek om ‘nog even snel’ over te steken of een vette hap bij de frietkraam eet: ik voel de ogen branden in mijn rug. Zo ook toen ik met m’n beste vriendin op het terras een broodje geitenkaas uit de oven bestelde.
‘Kan je beter niet doen’, zei de vrouw naast ons toen mijn heerlijk uitziende bord voor m’n neus werd gezet. Met zo’n toontje alsof ik net mijn derde peuk opstak. Of een hele fles wijn in één keer leegdronk. ’Ik wil je niet bang maken, maar een vriendin had ooit geitenkaas op en met haar foetus liep het niet goed af.’
Lees ook
Column Malu: ‘Alleen al bij het woord ‘positiekleding’ kreeg ik de rillingen’ >
Oké. Ik kon twee dingen doen: of ik bedankte de vrouw vriendelijk voor haar advies, óf ik ging uit m’n stekker omdat ze één: de verkeerde informatie gaf en twee: ze zich met haar eigen zaken moest bemoeien. Verstandig koos ik voor de eerste optie, want een zwangere vrouw die midden op het terras de controle verliest – daar vinden mensen vast ook weer wat van. En daarbij wilde ik me er niet te veel van aantrekken.
Maar hoe gek het ook klinkt, het deed me wel wat. Ik wéét dat ik geitenkaas mag eten (heb het immers al -tig keer gegoogeld) en ik wéét dat ik doe wat het beste voelt voor mijn baby, maar toch pakte ik onder de tafel m’n telefoon om het nog een keer goed te checken. En dat broodje? Dat heb ik gewoon gegeten, maar smaakte toch niet zo lekker meer.
Daarom, hoe goedbedoeld ook: laat mensen lekker in hun waarde. Moeders weten echt wel wat het beste is voor hun kind. Daar hoeft de moedermaffia niet bij te helpen. Behalve dan als je een zwangere vrouw onder het genot van een sigaret een fles wijn ziet leegdrinken ;).
Vroeger dacht ik dat kinderen vooral schattig waren. Met een beetje knutselen en koekjes bakken kwam je vast een heel eind (ha ha ha). Dus riep ik altijd dat ik een rijke vent aan de haak zou slaan, kinderen zou krijgen en huisvrouw zou worden.
Nathalie (35) is alleenstaand moeder van twee kinderen (7 en 5) en werkt sinds vijftien jaar bij de Haagse politie. Eerst als agent op straat, nu loopt ze stage als brigadier bij de recherche.
Maartje (48) is getrouwd en moeder van twee kinderen (13 en 10). Ze werkt als traumachirurg voor het mobiel medisch team van het Amsterdam UMC, waaronder de traumahelikopter.
Professionaliteit, dat wil je uitstralen als je je op de werkvloer begeeft, maar die kan soms verraderlijk glad zijn. En daar lig je dan, languit op die vloer. Met je professionaliteit.
Wat als je wordt uitgenodigd voor een kerstdiner, en dan onverwacht een rekening gepresenteerd krijgt? Het overkwam Eva (33) en ze weet niet wat ze ermee aan moet.
Patrick (54) is schrijver van romans en freelance tv-redacteur. Hij woonde over de hele wereld en heeft vijf kinderen. Voor zijn column put hij uit een oneindige bron van even herkenbare als opmerkelijke verhalen over het vaderschap.