Geen haar op het hoofd van Kek Mama’s Malu dat ook maar dácht aan het kopen van zwangerschapskleding. Nu d’r buik in volle glorie groeit en de rand van haar broek in haar heupen snijdt, piept ze wel anders.
Ik kreeg nog net geen rillingen als iemand me een paar maanden geleden vroeg of ik al POSITIEkleding had aangeschaft. Begrijp me niet verkeerd, ik zag er het nut heus wel van in, maar bij dat woord kwam in gedachten toch altijd een geitenwollensokkentype met Crocs en een boodschappentrolley omhoog – iemand die gaat voor een praktisch: ‘Als het maar lekker zit.’ Zo zag ik mezelf niet dus hup: gewoon ‘normale’ kleding blijven dragen. Af en toe een shirtje of broek in een grotere maat kopen en zo kom ik die negen maanden wel door.
Lees ook
Zo kom jij (de eerste weken van) je zwangerschap relaxed door >
Niet dus. Vanaf het moment dat m’n buik boller werd, begon de ellende: eerst een knoopje open, vervolgens de rits (ik zocht zelfs op internet naar life hacks om je broek dan toch mooi op z’n plaats te houden – een haarelastiek doet wonderen) en toen kwamen de wijde shirts. Maar hoe hard ik ook forceerde, niets zat lekker. En toegegeven: die wijde meuk oogt gelijk een kilo of vijf zwaarder als je zwanger bent. Dat wil je niet, dus ging ik in volle frustratie op zoek naar positiekleding naar mijn zin. Niet dat ik als eerste meeloop met de trends, maar een zwangerschapslegging als broek dragen, ging me toch iets te ver.
Al snel kwam ik erachter dat zwangerschapskleding je buik veel mooier laat uitkomen, heerlijk zit en niet hetzelfde is als een oubollige bloemetjesjurk. Of als een blouse met enorme strik die op je buik leunt en waarop nog net niet staat ‘KIJK MIJ EENS ZWANGER ZIJN’. Of erger nog: als shirts met ’50% mommy, 50% daddy’. Oké, nu hou ik op. Ik kan beter gewoon de fijne adresjes met je delen. Komen ze:
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
