Beeld: Getty
Beeld: Getty

Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (1). Ze was gelukkig getrouwd, tot haar man afgelopen Kerstmis totaal onverwachts zijn koffers pakte. Voor Kek Mama schrijft ze over alles wat ze sindsdien doormaakt. Deze week: het gerucht gaat rond dat Lieves ex een nieuwe vriendin heeft.

Er naar uitgekeken is een groot woord, maar ik had er best zin in. Voor het eerst zouden Jan en Dries twee nachten achter elkaar bij hun vader slapen. Twee hele nachten zonder kinderen, doen en laten wat ik wilde. Geen huilende Dries ’s nachts en geen gezeur bij het naar bed gaan van Jan. Héérlijk!  

 

48 fijne, zorgeloze uurtjes

Mijn ex en ik hadden de afspraak gemaakt dat er in vakanties een extra dagje en nachtje aan die spaarzame uurtjes zouden worden geplakt. Zo had ik ook een beetje vakantie en was er ruimte voor hem om ook wat leuks met die twee bengels te ondernemen. Hij zou ze ophalen op vrijdag en terugbrengen op zondag. 48 hele, fijne, zorgeloze uurtjes lagen in het verschiet. Ik belde vriendinnen voor een avondje stappen en ook mijn vlam kon eens ongestoord om zeven uur 's avonds op de stoep staan zonder eerst te bellen om te horen of de kinderen al sliepen.

 

De nieuwe vriendin van mijn ex

Vol goede zin begon ik aan het lange weekend. Na ongeveer 2 wijntjes ging mijn telefoon. Een vriendin; of ik al had gezien op Facebook dat mijn ex een nieuwe ‘vriendin’ had… Patsboem, over en klaar. In één klap was ik het relaxte gevoel kwijt en mijn ogen vulden zich langzaam met grote waterlanders. Zou hij echt een nieuwe vriendin hebben...? Ondanks het feit dat ik zelf ook een nieuwe lover had, voelde ik van alles. En dat gevoel was allesbehalve prettig. Jaloers zou je het kunnen noemen, maar ook verdrietig. Want als hij niet van mij houden kon, hoe kon hij dan nu al wel van iemand anders houden?

 

Lees ook
20 dingen die je denkt als je kinderen naar hun vader zijn >

 

Wie was ze, wat deed ze

Uiteraard speurde ik haar hele Facebookpagina af. Wie was ze, wat deed ze, was ze knap, had ze veel vrienden? Puberaal voelde het en met de minuut voelde ik me ellendiger. Want ze was natuurlijk leuk en knap en had veel vrienden. Wat nou als deze vrouw nu bij mijn kinderen zou zijn? En hoe fijn dat lange weekend een uur geleden nog had geleken, zo verschrikkelijk was het nu. Ik wilde in de auto stappen, aanbellen en even controleren hoe het daar ging. Of even bellen, ook goed.

 

Confronterend moment 

In plaats daarvan belde ik een andere vriendin, net gescheiden, dus prima ‘praat-materiaal’. Ik bekende jaloers te zijn en na een goede slok wijn biechtte ik zelfs op dat er een kleine traan over mijn wang had gebiggeld. Ze lachte en zei dat het de meest normale reactie ever was. Een confronterend moment van het einde van deze liefdesrelatie. En dat was het.

 

Wijntje en potje huilen

Na nog een wijntje en een klein potje huilen was het klaar. Ik moest de kinderen en de controle gaan loslaten en dit was daar een uitstekend moment voor. Een vuurdoop, dat wel, maar ook: de realiteit onder ogen zien en accepteren dat deze situatie niet zou veranderen. Maar God, wat ben ik blij dat het volgende lange weekend nog een hele tijd duurt. Dan kan ik namelijk nog even wennen aan het idee.

harde werker en moeder
Beeld: Pexels

Als advocaat staat blogger Candace Alnaji vrouwen bij die gediscrimineerd worden op de arbeidsmarkt omdat ze zwanger zijn of kinderen hebben. ‘Hun kansen worden ontnomen omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen.’

‘Maar je kunt heel goed én een harde werker én moeder zijn’, schrijft ze op Scary Mommy.
 

Identiteit

Candace las een essay van een zwangere vrouw, waarin zij uitlegde dat zij zichzelf geen ‘moeder’ zou gaan noemen. De reden: ze wilde niet dat haar identiteit als moeder de rest van haar leven zou overschaduwen. ‘Inmiddels heeft ze een baby en beschrijft ze zichzelf in haar blogs nog steeds niet als moeder’, zegt Candace. ‘Daar is niets mis mee - iedereen moet zichzelf op zijn eigen manier uiten. Maar als ik een blog schrijf, zal ik mezelf altijd moeder noemen.’

 

Lees ook:
'Het moederschap staat gelijk aan 2,5 fulltime baan' >

 

Discriminatie

Candace is advocaat op het gebied van arbeidsdiscriminatie. ‘Voordat ik kinderen kreeg’, vertelt ze, ‘vertegenwoordigde ik moeders. Zij werden door hun werkgevers gediscrimineerd op basis van hun status als moeder. Ze werden lastig gevallen omdat ze een miskraam hadden of omdat ze leden aan een postnatale depressie.’ Sinds Candace zelf kinderen heeft, kan ze hun pijn en frustratie heel goed voorstellen. ‘Veel moeders worden hun kansen ontnomen – gewoon omdat ze het lef hadden om een kind ter wereld te brengen en vervolgens blijven werken.’
 

‘Moeder én goede werker’

Volgens Candace is het belangrijk om de huidige en toekomstige generatie vrouwen te laten zien dat je heel goed een moeder én iets anders kunt zijn. ‘Het moederschap vormt een heel groot deel van je identiteit’, legt ze uit, ‘maar daarnaast kun je ook een goede werker zijn. We hebben vrouwen nodig die zeggen: ‘Ik ben advocaat en ook een moeder. Ik ben verpleegster en ook een moeder.’ Dus of ik nou tachtig of twaalf uur per week werk, ik zal in mijn blogs altijd schrijven dat ik een advocaat, schrijfster én moeder ben.’


 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

bankrekening heimwee
Beeld: Pexels

Trine (37, traffic-manager zonder baan) is getrouwd met fysiotherapeut Abel en moeder van Svetta (5) en Lars (2). 

“Toen ik op mijn 21ste naar Nederland kwam om te studeren, was ik vast van plan om na vier jaar terug te keren naar Zweden. Daar woonde ik met mijn ouders, broertjes en zus vijftien kilometer onder Stockholm en had een hechte vriendinnengroep. Ik was echt een buitenmeisje: ’s winters stond ik ieder weekend op de latten.

 

Steeds meer een Nederlandse

Die vier jaar werden er veertien en ze vlogen om. Ik miste mijn familie, maar vond in Abel de liefde van mijn leven en raakte verknocht aan fietsen door Amsterdam. En aan jullie gezelligheid – de cafés op iedere hoek van de straat, het barbecueën met de buren. Ik was steeds meer een Nederlandse geworden.

 

Kon het beter? Ja, voor mij

Hoe erg, dat ontdekte ik pas toen we een half jaar geleden met ons gezin naar Zweden vertrokken. Abel zat al een jaar zonder werk – bij onze hypotheekverstrekker waren we al ondergebracht bij de afdeling Intensief Beheer – toen een oud-­collega hem op een vacature in een gezondheidspraktijk in het zuidoosten van Zweden attendeerde. Hij een goede baan, ik terug naar mijn geboorteland, waar mijn ouders ook eens konden ontdekken wie hun kleinkinderen nu eigenlijk waren. Hun zomerhuisje ligt een uur rijden van het dorp waar wij wonen. Kon het beter? Eh, ja dus, voor mij.
 

Lees ook
'Er komt nu echt een eind aan ons leven in Málaga' >

 

Ik vind het hier zo stil

Abel en de kinderen vonden al heel snel hun draai. In zes maanden tijd hebben we onze schuld van € 17.000 al teruggebracht tot zo’n € 5000. Ons typisch Zweeds rood houten huis met sauna is fantastisch. In Amsterdam moest ik de buggy aan een haak in het trappenhuis hangen, hier struikel ik nog niet over dertig paar schoenen. Als de kinderen in Amsterdam buiten wilden spelen, moesten we het halve huis, inclusief onszelf, de straat op sjouwen. Hier roep ik vanaf de veranda dat ze uit hun boomhut moeten komen. Maar… ik vind het hier zo stíl.

 

De banen liggen niet voor het oprapen

Ik vrees dat ik een stadsmeisje ben geworden. Ik had nooit gedacht dat ik mijn benedenbuurvrouw Ali, die de term ‘lang van stof’ heeft uitgevonden, zou gaan missen, maar ik doe het toch. Ik heb al wat sollicitaties achter de rug, maar in mijn branche liggen de banen hier niet voor het oprapen. Het blijkt ook niet makkelijk het contact met mijn vroegere vriendinnen op te warmen. Logisch natuurlijk, ik heb hun mijlpalen gemist, zij die van mij.

 

Ophouden met desperate housewifegedrag

Laatst viel Abel tegen me uit: ik moest eens ophouden me als een desperate housewife te gedragen en proberen er het beste van te maken. Dat had hij toch ook gedaan het afgelopen jaar? Hij heeft gelijk, natuurlijk. Ik voel me schuldig. Naar hem en mijn familie – hun nabijheid is blijkbaar niet voldoende om me gelukkig te maken. Ik heb me nu aangemeld bij een hardloopgroepje. En ik werk sinds kort twee dagen in een brocantewinkel in het dorp. Als ik heel eerlijk ben: ik tel de maanden af tot Abels contract afloopt en we terug kunnen naar het land waar ik me thuis ben gaan voelen. Nog 23 te gaan.” 
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >