Beeld: Getty
Beeld: Getty

Lieve (30) is moeder van Jan (3) en Dries (1). Na een heftige scheiding heeft ze de liefde opnieuw gevonden. Voor Kek Mama schrijft ze over alles wat ze sindsdien doormaakt.

Eind maart dit jaar viel hij op de mat. Een brief van het Bevolkingsonderzoek. Het was niet goed daar in mijn buik. Er waren onrustige cellen gevonden die zouden kunnen duiden op een beginstadium van baarmoederhalskanker. Ik trok wit weg, stopte de brief weer in de envelop, belde Rogier, huilde heel even maar ging door met het leven. Er stond genoeg op zijn kop, we waren net in ons nieuwe huis getrokken, de dozen stonden nog metershoog en ik had nog even wat anders te verwerken.
 

'Wat-als-scenario's'

Toch liet het me niet los. Het was niet dagelijks dat ik eraan dacht maar het passeerde, tijdens nachtelijk malen, toch met enige regelmaat de revue. De ‘wat-als-scenario’s’ waren oneindig. Van alles bedacht ik me. Van ziekenhuisopname tot uitvaart; alles kwam voorbij, het enige wat elke keer weer terug kwam, waren mijn lieve kleine kinderen.

Jan en Dries, 3 en 1 jaar oud, met nu al een hele rugzak vol ellende. Dit zouden zij er toch niet bij kunnen en moeten hebben. Een doodzieke moeder, of nog erger: een dode moeder. Hoe zou dat nou moeten met ze als ik zou moeten worden behandeld in het ziekenhuis. Waar zouden ze telkens heen moeten? Naar mijn vader, vrienden of vriendinnen, Rogier? Van hot naar her, hun thuis van ze weggenomen?

En wat als ik helemaal niet beter zou worden en dood zou gaan? Wie zal er dan voor ze zorgen? Mijn ex? Zouden mijn vader, vrienden en vriendinnen en Rogier de kinderen dan nog wel zien, nog wel mógen zien? Zou hun thuis ze dan ook worden afgenomen, niet alleen figuurlijk maar ook letterlijk?
 

'Het maakt me bang'

Eind deze maand moet ik voor een herhaalde oproep naar de huisarts. Hoe dichterbij het komt, hoe vaker de doemscenario’s weer door mijn hoofd schieten. Ik slaap slechter, draai ’s nachts overuren met nadenken en het maakt me bang. Verschrikkelijk bang. Bang dat mijn lichaam niet zo sterk is als mijn geest. Bang dat ik hen moet verlaten, bang dat ik ze hun warme verdiende thuis niet kan geven. Bang dat ik, net zoals mijn eigen moeder, de kinderen te vroeg moet loslaten.
 

'Loslaten wil en doe ik nog lang niet'

Stiekem sluip ik, na urenlang malen, de kamers van Jan en Dries binnen. Ik bekijk ze van top tot teen, streel hun haren, kus hun voorhoofdjes en fluister hoeveel ik van ze hou en altijd zal blijven houden. Want loslaten wil en doe ik nog lang niet. Het enige wat ik nu wil loslaten is de angst, van alle drie mijn mannen genieten en rustig wachten op de uitslag. Want zoals mijn moeder altijd zei: ‘Men lijdt het meest, van het lijden dat hij vreest.'

kinderen kamer delen
Beeld: Unsplash

Als kind wil je het liefst een kamer voor jezelf, maar in huis is daar niet altijd ruimte voor. Bij moeder en blogger Christine Organ is die ruimte er wel, maar ze laat haar kinderen toch samen slapen. En daar heeft ze zo haar redenen voor.

'Zo leren ze dat groter niet altijd beter is', schrijft ze op Scary Mommy.

 

Schone sokken

Vroeger wist Christine het zeker: als ik later kinderen heb, zorg ik ervoor dat ze een eigen slaapkamer krijgen. ‘Zelf deelde ik als kind een kamer met mijn jongere zus’, legt ze uit. ‘Dat kon niet anders, gezien de ruimte, maar soms had ik echt behoefte aan mijn eigen plek. Mijn zusje en ik zetten kasten in het midden van de kamer om een ‘eigen’ kamer te creëren, maar dat duurde maar een paar dagen. Tot één van ons geen schone sokken meer had en naar ‘de andere kant’ moest om een nieuw paar te lenen. Lastig, want ik wilde ruimte en onafhankelijkheid.’

 

Lees ook:
Kamertje kijken: 'Als het maar schattig is' >

 

Blijvende herinneringen

Toch hebben haar twee kinderen tegenwoordig niet een eigen kamer – ook al is daar in huis wel plek voor. ‘We laten onze kinderen bewust samen slapen, want daar hebben we een aantal heel goede redenen voor’, vervolgt Christine. ‘Ten eerste leren ze zo om ruimte te delen, wat later alleen maar goed van pas komt – of het nou om een huisgenoot, partner of collega gaat. Daarnaast zullen ze blijvende herinneringen hebben: hun moeder die boos de trap op komt dat ze moeten gaan slapen, maar hopelijk óók dat ze samen mooie gesprekken hebben gehad ’s avonds laat.’

Christine denkt ook dat het delen van een kamer haar kinderen dichter bij elkaar brengt. ‘Onze kinderen schelen 3,5 jaar en delen verder niet heel veel. Maar als het licht uitgaat, hoor ik ze giechelen en grapjes maken of fluisteren over wat er op school is gebeurd. En de laatste levensles? Ze leren dat groter niet altijd beter is. Spullen – huizen, slaapkamers, bezittingen – zijn niet zo belangrijk als relaties.’

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

fastfood-kind

Vroeger zou blogger Marjorie Brimley ouders veroordelen als kinderen fastfood voorgeschoteld kregen, maar sinds ze door het overlijden van haar partner alleenstaande moeder is, denkt ze hier wel anders over.

Op Scary Mommy vertelt ze hoe dat komt.

 

'Het is soms onmogelijk'

''Waarom kan ze niet gewoon een eenvoudige maaltijd met groenten op tafel zetten vanavond?', dacht ik vaak genoeg als ik een moeder door de drive zag rijden', schrijft Marjorie. 'Maar nu weet ik het antwoord op die vraag: ze kan het niet omdat het simpelweg verdomd moeilijk is. Als je de hele dag druk bent met werk en kinderen, ben je uitgeput. En als alleenstaande moeder weet ik nu dat het niet alleen een enorme uitdaging is om de perfecte maaltijd op tafel te zetten, het is soms zelfs onmogelijk.'

 

Lees ook
Deze restaurants serveren de lekkerste burgers >

 

Glimlach

Marjorie snapt de 'drive thru-moeder'. 'Zodra ik financieel de mogelijkheid heb, sta ik daar ook. Dan kijk ik naar je een glimlach ik, omdat ik weet dat we allebei het beste willen voor onze kinderen.'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >