Anke Laterveer is single moeder van Jakob (8) en Hannah (7). In Kek Mama schrijft ze uitgesproken over wat ze meemaakt.
Op het schoolkerstfeest spreekt een moeder van de feestcommissie me aan. “Over een paar maanden is er weer disco. Voor de kinderen op vrijdag en een dag erna voor de ouders. Kom je ook?”
Ik verslik me bijna in mijn chocolademelk. “Nee!” roep ik snel. “Ik heb niks met mensen.”
Verward kijkt ze me aan.
“Feestjes”, verbeter ik mezelf. “Ik heb niks met feestjes, bedoel ik.”
Maar ik bedoelde stiekem wel gewoon mensen. Niet alle mensen trouwens, er zijn er heus bij die ik hartstikke leuk vind. Het is meer dat zodra ze samenscholen, ik er niets meer mee kan. Of beter gezegd, niets meer met mezelf kan. Ik weet me geen houding te geven op feestjes en richt ik me het liefst op de kat/baby/parkiet des huizes of het rondbrengen van de hapjes. Nog liever zeg ik gewoon af omdat ik ‘het druk heb’, ‘niet kan’ of ‘geen oppas heb’.
“Er is een thema,” vervolgt ze vrolijk. “Onderwaterwezens. De kinderen mogen verkleed komen en de ouders ook, als ze dat willen. Leuk hè?”
Ik probeer me voor te stellen hoe dat zal zijn. Daar sta ik dan, als dikke zeemeermin in een hoekje van de met gekleurd crêpepapier en wc-rolletjes gedecoreerde gymzaal. In mijn hand een bekertje lauwe witte wijn, vriendelijk knikkend naar andere ouders die ik niet herken omdat ze ook verkleed zijn. Onder mijn ene arm heb ik het tasje wat leuk staat maar geen hengsel heeft, onder mijn andere mijn ziel.
Lees ook
Anke is bang voor de schoolpleinjungle >
Vanaf daar kan het twee kanten op. Of ik sla binnen een kwartier drie bekers van het lauwe bocht achterover en eindig met veel te veel intieme details over mijn leven lallend op de dansvloer. Twerkend met andere ouders die er hetzelfde aan toe zijn. Of ik mompel binnen vijf minuten na binnenkomst ‘ben zo terug’ tegen niemand in het bijzonder en sluit me daarna de rest van de avond huilend op in de kleuter-wc. Tegen sluitingstijd wandel ik met een sliert wc-papier aan mijn zelf geknutselde zeemeerminnenstaart richting auto.
“Leuk toch?” herhaalt ze.
Ik verman mezelf en zeg met een vriendelijke glimlach: “Klinkt heel leuk ja.”
“Denk je er nog even over dan?”
“Is goed”, beloof ik.
Vandaag is het zover. Ik heb er nog even goed over nagedacht en besloten dat ik vanavond wel zin had in iets leuks. Dus zit ik thuis. Op de bank. Zonder zeemeerminnenstaart en bekertje lauwe witte wijn, maar met een uitstekend humeur, een pot thee en Netflix. Want dat is pas echt een feestje.
Dit artikel staat in Kek Mama 05-2018.
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Terugkijkend leidde ze een luxeleventje toen ze maar zestien uur per week werkte. Maar nadat haar huwelijk strandde is Vivian fulltime gaan werken, met een eeuwig schuldgevoel naar haar kinderen toe als gevolg.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Ontwerpster Meike is vanwege ernstige rugklachten voor tachtig procent afgekeurd en krijgt een uitkering.
Drukke agenda, volle dagen en altijd maar doorgaan: veel ouders zullen het herkennen. Ook Chantal Janzen dacht jarenlang dat ze wist wat een burn-out was. Totdat ze van dichtbij meemaakte hoe zo’n situatie er echt uitziet.
Tijdens Maud (41) haar eerste zwangerschap was ze zó ziek dat ze nauwelijks iets binnenhield. Door HG viel ze veel af, maar toen ze haar moeder vertelde hoeveel gewicht ze was verloren, kwam er een reactie die ze totaal niet zag aankomen.
