Beeld: Getty Images
Sta je op het punt om je vrouw het eerste hapje van de huwelijkstaart te geven, begint een tweejarige een keel op te zetten. Het overkwam deze teleurgestelde bruidegom.
‘Mijn vrouw had haar beste vriendin uitgenodigd voor onze bruiloft’, vertelt hij. ‘Die vriendin vroeg of het oké was of ze haar tweejarige dochter meenam. Ik aarzelde, omdat we wisten dat die kleine snel huilt, maar mijn vrouw en haar familie houden echt van het meisje, dus stemde ik er uiteindelijk mee in.’
De kleine slaagde erin om zich stil te houden tijdens de huwelijksceremonie, maar bij de receptie ging het mis. ‘Ze huilde tijdens mijn toespraak’, vertelt de bruidegom.
‘En het leek er zelfs op dat elke keer als ze naar mij keek, ze nog harder ging brullen. Het ergste moment was toen we de taart wilden gaan aansnijden. Ik had gevraagd aan de beste vriendin van mijn vrouw of ze haar dochter even apart kon nemen, maar die had me verontwaardigd aangekeken. Juist het taartmoment wilde ze niet missen.’
Lees ook:
‘Mijn man deed het op onze huwelijksreis met het meisje van de animatie’ >
Hoewel zijn vrouw zei dat niemand anders last had van het gehuil, ergerde de bruidegom zich mateloos. Toen hij zijn verhaal online deelde, vielen veel mensen hem bij.
Zo vinden veel mensen dat kinderen nooit voor bruiloften mogen worden uitgenodigd. ‘Zoek een oppas, tenzij het om familie gaat. Bruiloften zijn saai voor kinderen’, was één van de reacties.
Een ander zei: ‘Alleen een klootzak brengt zijn baby naar een bruiloft.’ Ook vonden sommige mensen dat de moeder van het kind de boosdoener is – zij had moeten ingrijpen.
Of de bruidegom nog wel een béétje heeft kunnen genieten van zijn speciale dag? ‘Jawel, de bruiloft was nog steeds geweldig, ook al was ik een beetje geïrriteerd’, geeft hij toe. ‘Ik hou van mijn vrouw, haar beste vriendin is een goed mens en die kleine meid van haar kan schattig zijn, als ze tenminste niet huilt.’
Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of neem een abonnement >
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
