Beeld: Pexels
Er zijn van die momenten in het moederschap waarop je denkt dat je het allemaal redelijk op orde hebt. Je kind op tijd op school, gymtas mee, broodtrommel gevuld. Tot blijkt dat je één cruciaal appje hebt gemist. En dat die ene gemiste memo je in je ondergoed in een zwembad doet belanden.
Marit: “De vakantie was voorbij en het was tijd voor de eerste zwemles van het nieuwe jaar. Om dat te vieren was er een ‘nieuwjaarsduik’ oftewel, de ouders mochten mee zwemmen. Dat wist iedereen, behalve ik. Dus daar stond ik. Aan de rand van het zwembad, zonder zwemkleding. Om me heen sprongen ouders enthousiast het water in.
Mijn zoontje keek me aan, met tranen in zijn ogen en een blik van: ‘Jij gaat toch wel ook mee zwemmen he, mama?’ Er zijn momenten in het moederschap waarop je nog kunt onderhandelen, maar dit was er niet één van. Ik wist meteen: ik kom hier niet onderuit.
Een andere moeder zei: ‘Ah joh, ga gewoon in je ondergoed. Dat is toch hetzelfde als een bikini?’ Een string bikini, dat wel. Maar ik had geen keus. Dus kleding uit en gaan. Tussen alle ouders die keurig in hun badpak of zwembroek lagen te dobberen; ik schaamde me dood. Zo’n moment waarop je denkt: hoe kan dit mij nou weer overkomen?
Ik deed alsof er niks aan de hand was. Alsof ik hier wel vaker stond, in mijn ondergoed, bij de zwemles van mijn kind. Ik glimlachte naar de zwemjuf, knikte vriendelijk naar andere ouders en probeerde vooral heel rustig te blijven. Maar het liefst wilde ik onzichtbaar worden tot het einde van de les.
De volgende ouder-kindzwemles staat inmiddels driedubbel in mijn agenda. Met hoofdletters, uitroeptekens en een extra herinnering. En er zit nu standaard een badpak in de zwemtas van mijn kind. Voor de zekerheid. Want ik weet één ding zeker: dit gebeurt me geen tweede keer.”
Ook Celine had zo’n typische blunder. Ze stond halfnaakt bij de kinderopvang en had helemaal niets in de gaten. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
