smijten met geld
Beeld: Getty

Joyce maakt een puinhoop van haar financiën. Haar man doet vrolijk mee. En nu staan ze zo rood dat er professionele hulp aan te pas moet komen.

Joyce (40, freelance tekstschrijver) woont samen met Stan en is moeder van Sterre (10) en Nora (6)

“Ik las iets over de Loedermoeder Verkiezing: als je met warrige haardos je kinderen naar school brengt en ’s avonds aan tafel gaat terwijl de woonkamer nog bezaaid ligt met speelgoed, maak je al kans te winnen. Als dat al een loedermoeder is, wat ben ík dan in hemelsnaam?

Ik heb geen idee wat ik maandelijks binnenhark. Vijftienhonderd euro? Tweeduizend? Ik laat ook geld liggen: ik moet bijvoorbeeld nog facturen schrijven voor minstens vier klussen, maar ik weet niet hoe het factureringsprogramma van mijn opdrachtgever werkt, dus schuif ik dat voor me uit. En we lopen al jaren kinderopvangtoeslag mis, omdat ik de belastingformulieren maar niet invul.

Dat ik nu het precieze saldo op mijn rekening kan noemen, is toeval; de creditcardmaatschappij belde om te vertellen hoe hoog mijn schuld precies is – en dat ik meer moet gaan aflossen. Intussen leen ik briefjes van tien uit de spaarpotten van mijn dochters om de glazenwasser te kunnen betalen of een mascara voor mezelf te kopen.

 

Geen dag zonder impulsaankoop

Er gaat eigenlijk geen dag voorbij dat ik geen impulsaankoop doe, al is het maar iets kleins. Op mijn zzp­kantoortje hebben we prima koffie, maar voor ik het weet sta ik weer in de rij bij Starbucks. Ik ga de deur uit om lunch voor mijn collega’s te halen en kom terug met een trenchcoat van tweehonderd euro. En dan tegen mijn vriend zeggen dat ik hem cadeau kreeg van een vriendin omdat ze hem niet paste. Vorige week mocht mijn jongste dochter niet meedoen aan de zwemles omdat er nog een rekening openstond. Toen ben ik om mijn schuldgevoel af te kopen met haar taartjes gaan eten bij een patisserie waar je met een creditcard kon betalen. 

Het lastige is dat mijn vriend net zo chaotisch is met geldzaken. En soms net zo impulsief. De factuur van de atletiekvereniging van Sterre had al lang betaald moeten zijn, en dan gaat Stan op een maandagavond doodleuk voor driehonderd euro aan kleding voor de kinderen bestellen. We rijden in een onverzekerde auto, omdat we de apk niet konden betalen. Maar ja, wie ben ik om daar iets van te zeggen? We leven allebei volgens het motto: als je morgen onder de tram komt, heb je vandaag tenminste nog een leuke dag gehad. Als we geen zin hebben om te koken gaan we uit eten. Als onze favoriete band naar Nederland komt, kopen we meteen acht kaartjes voor onze vrienden. En dat geld vergeten we vervolgens terug te vragen.

 

Ik schaam me

We hebben wel een en/of­ rekening, maar het is ons nog nooit gelukt daar met een soort van regelmaat een vast bedrag op te storten. Omdat Stan met zijn reclamefilmpjes genoeg verdient om alle vaste lasten te betalen, komen we tot nu toe nog aardig weg. Maar dat mijn creditcardschuld nu zo hoog is opgelopen, weet ook Stan niet. Eigenlijk zouden we onder curatele gesteld moeten worden. 

Ik schaam me voor dit onvolwassen gedrag. Ik ben bang dat onze dochters later in de problemen komen omdat wij zo’n slecht voorbeeld geven. Dat ze gaan denken dat je geluk kunt afkopen met spullen. Daarom ben ik gaan praten met een psycholoog. Die denkt dat het door mijn jeugd komt. Ik ben geboren in Peru en geadopteerd toen ik vijf maanden was. Ik heb een fijne, warme jeugd gehad waarin het me aan niks ontbrak. Niet aan liefde, niet aan materiële zaken. Dat ik nooit de behoefte heb gehad op zoek te gaan naar mijn biologische ouders zegt genoeg.

 

Als het op is, is het op

Nu denk ik dat ik altijd wel erg laconiek heb gedaan over mijn toch wel aparte geschiedenis. Ik wil vooral niet bekendstaan als iemand die zeurt. Ik kan eindeloos relativeren, veel weglachen en drink het misschien ook wel weg. Toen ik vanwege medicijnen even geen alcohol mocht drinken, merkte ik pas hoezeer die fles wijn een onderdeel van mijn dagelijks leven is. Hoezeer ik onbestemde, onbehaaglijke gevoelens onderdruk met alcohol. En met dingen kopen. Bij de psycholoog leer ik opener te zijn over wat me dwarszit, minder te pleasen. Dat moet er ook toe leiden dat ik niet van elk supermarktbezoek terugkeer met een nieuw energieabonnement of het zoveelste lidmaatschap van een goed doel. 

Onlangs heb ik na lang dubben mijn beste vriendin in vertrouwen genomen. We hebben afgesproken dat ik haar bel als ik weer op het punt sta een nutteloze aankoop te doen. Dat schijnt te helpen. Met de creditcardmaatschappij heb ik een betalingsregeling getroffen. Zodra mijn schuld is afgelost, knip ik de kaart door. Stan en ik hebben ons aangemeld voor een budgetteringsprogramma, en de komende drie maanden gaan we samen van een huishoudpotje leven. Als het op is, is het op, hebben we afgesproken.”

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

BN'er-moeders op Instagram

Van stedentrips tot klussen: deze bekende moeders waren er op Instagram maar druk mee. Wij hebben de leukste Instagramposts van BN'er-moeders van afgelopen week voor je op een rij gezet.

Prachtige foto


Het gouden uurtje meepakken


Wandelen met papa

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Trots aan de wandel met papa 💙 #inlove #dadandson #otis @jonkarthaus #perfectsaturday

Een bericht gedeeld door Carolien Karthaus-Spoor (@carolienkarthaus_spoor) op


Ah, daar is de make up

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Oooow ok.... daar is mijn Make Up! #trendsetter #wenkies

Een bericht gedeeld door Nicolette Kluijver (@nicolettekluijver_) op



Lees ook
Dit plaatsten BN'er-moeders deze week op Instagram >

 


Aan het klussen

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Klussen klussen klussen💪🏻🙌🏻 #familiehuis #verbouwen

Een bericht gedeeld door Marly Van der Velden (@marlyvd) op


Nieuw familielid

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Verliefd! 🖤🐾🖤 @luckysmit1

Een bericht gedeeld door Nicolette van Dam (@nicolettevandam1) op


Genieten in New York

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Onwijs aan het genieten in NY! The big 🍏 Samen met m’n lieve zus @jettekevanlexmond

Een bericht gedeeld door Lieke van Lexmond (@liekevanlexmond) op


En softijs in Tokio

 
 
 
 

 
 
 
 
 
 
 
 
 

Softijs in Japan is niet gewoon🍦Zoals met alles in dit land masteren ze alles tot in perfectie. De baguette is hier beter dan in Frankrijk, de pizza beter in Italië en de vis bij de supermarkt verser dan bij onze viswinkel. Dit ijsje is van rauwe melk gemaakt maar ze hebben ook smaken zoals cheesecake. De smaak en structuur is off the ying yang. Ik heb hier softijs gegeten met 35% vet wat het zou moeten classificeren als slagroom. Het soms bijna stressvol hoeveel goed eten er is. Je kan nooit alles eten🤦🏻‍♀️ Maar ik zal proberen zoveel mogelijk te eten en te laten zien aan je. Binnenkort op @24kitchen_nl 😘 #japan #softserve #cheesecake #milk #tokyo #icecream

Een bericht gedeeld door Miljuschka (@miljuschka) op

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

column-malu
Beeld: Marco Kolanus

De kinderarts van het consultatiebureau vindt dat Mack qua spierkracht achterloopt ten opzichte van andere baby’s, maar als ze ons vervolgens naar de fysio doorverwijst, blijkt er niets met ‘m aan de hand…

Ik schrik me kapot als we op het consultatiebureau een brief vol ingewikkelde Latijnse benamingen in onze handen gedrukt krijgen. “Extra oefeningen heeft-ie echt nodig hoor”, zegt de arts. “Dat nekje wiebelt mij te veel. En trouwens, vanuit liggende positie neemt hij z’n hoofd nog niet mee en dat zou hij wel al moeten kunnen.” Mijn vraag of dit niet te maken heeft met het feit dat Mack met 37 weken geboren is, wuift ze vluchtig weg.

 

Goed, fysio. ‘Kan vast geen kwaad’, denk ik maar zodra we weglopen.

 

'Te lage spierspanning'

Eenmaal thuis kom ik er na wat speurwerk achter dat de niet-te-ontcijferen termen in de verwijsbrief zoveel betekenen als ‘slappe baby’ en ‘te lage spierspanning’. En toegegeven: ik hoef nog net niet aan de zuurstof. Mankeert hij nu iets ernstigs? Moeten we hem dagelijks uitputten met lastige oefeningen? En wat nu als hij op z’n eerste verjaardag nog niet zelfstandig kan zitten? Gelukkig heb ik een vriend die, ook al zou ons complete appartementencomplex in de hens vliegen, de kalmte bewaart: hij stelt me gerust en maakt een afspraak met een fysiotherapeut in de buurt.

 

Vakantiefoto's op Facebook

Een paar dagen later zitten we met Mack bij Eline. Ze stelt zich voor, vertelt wat ze doet, waar ze vandaan komt (wat ik overigens al lang weet, want een uur eerder bladerde ik nog door haar vakantiefoto’s op Facebook - ik móet immers weten wie er aan de ledematen van m’n kind gaat sjorren…) en legt Mack op de behandeltafel. Na nog geen drie minuten stelt ze ons gerust: “Geen zorgen, ik zie niets geks bij ‘m. Hij doet het prima.”

 

Lees ook
Alles wat je wilt weten over de bezoekjes aan het consultatiebureau >

 

'Geef 'm de tijd'

Hoor ik dit nu goed? Niets geks? Prima? En waar kwam dat ‘slappe baby’- en ‘lage spierspanning’-verhaal dan vandaan? Eline legt uit: “Je moet Mack even de tijd geven om te doen wat je van ‘m vraagt en die tijd hebben ze op het consultatiebureau nu eenmaal niet. Na één keer tillen denken ze misschien dat-ie het niet kan, maar kijk: hij tilt z’n hoofd gewoon op hoor, zonder hulp.”

 

Bezorgd voor niets

Vriend knikt tevreden en ik haal opgelucht adem. En als Eline vervolgens oppert een brief naar het consultatiebureau te sturen met daarin háár bevindingen, kan mijn dag helemaal niet meer stuk. Zie je wel: dagenlang bezorgd voor niets. Maar goed, ook daar ben je moeder voor…

 

Malu Pesulima is webredacteur bij Kek Mama en woont samen met Romano. Zoon Mack is inmiddels bijna vijf maanden oud.

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >