Niemand mag weten dat single moeder Daphne (43) in de schuldhulpverlening zit. “Ik sta op het schoolplein in een mooie jurk, mijn dochter heeft een iPhone, maar ’s avond eten we spaghetti met ketchup.”

“Wat heb jij het toch goed voor elkaar, zei een moeder gisteren op het schoolplein. Mijn achtjarige Sophie joeg op haar iPhone naar Pokémon met haar vriendinnen, terwijl ik mijn nieuwe zonnebril opzette. De telefoon, de bril; ver boven mijn budget, natuurlijk – bij elkaar meer waard dan ik me in een jaar kan permitteren aan avondeten. Maar geen haar op mijn hoofd die eraan denkt de buitenwereld te vertellen hoe mijn leven er werkelijk uitziet.
 

'Ik ben de laatste op wie je jaloers wilt zijn'

Dat we slapen op matrassen op de grond, omdat ik geen geld heb voor fatsoenlijke bedden. Dat mijn shampoo is aangelengd met water. Dat ik op avondjes uit met vriendinnen altijd zogenaamd mijn portemonnee vergeet en buikspieroefeningen doe voor de tv omdat de sportschool te veel geld kost. ‘Een mooie baan, geen man in je leven’, vervolgde de moeder, ‘de hele klas is dol op je, iedereen is jaloers op hoe je het klaarspeelt.” Vriendinnetjes van mijn dochter vinden het inderdaad een feest bij ons. Waar anders liggen de bedden op de grond en eten ze pannenkoeken of spaghetti met ketchup. En toch ben ik de laatste op wie je jaloers wilt zijn. Elke avond ben ik weer blij als ik nog een ei en een deciliter melk zonder klonten vind in de koelkast, of een restje dat ik in betere tijden heb ingevroren.
 

'Ik ben gewoon stom geweest'

Bijna twee jaar zit ik nu in de schuldhulpverlening: nog één jaar te gaan. Mijn hulpverlener heeft mijn schuldeisers benaderd en regelingen getroffen die hij verder voor zijn rekening neemt. Op mijn beurt betaal ik de hulpverlener bijna mijn hele salaris, dat ik verdien met mijn baan in de gezinshulpverlening. Ik leef op bijstandsniveau. Het traject duurt 36 maanden. Wat daarna nog resteert aan schulden, wordt kwijtgescholden – als ik mazzel heb. Maar als het goed is, is alles tegen die tijd wel afbetaald. Vakanties, pretparken, een frietje eten na een boswandeling; het zit er allemaal niet in. Gelukkig ben ik een expert geworden in het aanschrijven van fondsen waardoor mijn dochter vorige maand gewoon haar C-diploma kon halen en een goede fiets heeft om op naar school te gaan. Niemand die aan ons afziet dat we niks te makken hebben. Ik heb geen hartverscheurend levensverhaal, ik ben gewoon stom geweest. Toen ik zwanger raakte van een goede kennis, spraken we af dat hij financieel geen enkele zorg zou hoeven dragen. Ik had een leidinggevende functie in de zorg en een fijn appartement.
 

Bewust alleenstaande moeder

Bewust alleenstaande moeder wilde ik worden: een ijzersterke bam-mam. En het leven liep voorspoedig. Kosten voor opvoeding en kinderopvang, voor babykleertjes en een gezellige kinderkamer kon ik prima dragen in mijn eentje. Ik reed mijn dochter rond in de duurste kinderwagen en kleedde haar én mezelf volgens de laatste mode. Het zou haar nooit aan iets ontbreken; als dochter van een bijstandsmoeder weet ik te goed hoe het voelt als je nooit mee kunt doen met leeftijdsgenootjes.
 

Als God in Frankrijk

Jaren leefden we met zijn tweetjes als God in Frankrijk. En toen sloeg de recessie toe. De hulpinstantie waarvoor ik werkte, sloot bijna vijf jaar geleden de helft van zijn filialen en ik kwam op straat te staan. Aanvankelijk genoot ik wel van die hernieuwde vrijheid. Ik zei de kinderopvang op en leefde op de oude voet verder. De laatste maanden voor Sophie naar de basisschool zou gaan, kon ik fulltime voor haar zorgen. Heerlijk. Terrasje hier, restaurantje daar, een leuke jurk, een nieuwe bank; we hebben eindeloos geshopt. En toen zag ik opeens deurwaarders verschijnen. Ik had aardig ingeteerd op mijn financiele reserves, mijn oprotpremie had ik opgesoupeerd. De huur van mijn appartement werd een molensteen, en mijn vrolijke geshop met Afterpay zorgde voor een groeiende berg aanmaningen. Ik maakte ze vaak niet eens open, en schoof ze met mijn kop in het zand bij de rest van de Tweede Herinneringen, Laatste Waarschuwingen en In Naam der Koning. Ik, op rantsoen? Ik piekerde er niet over.
 

Als troost

Ik solliciteerde me rot, maar was niet de enige. Om mezelf te troosten bestelde ik na de zoveelste afwijzing maar weer een paar schoenen bij het zoveelste postorderbedrijf – die blijven onverstoorbaar leveren zodra je af en toe maar wat betaalt. Ik zakte steeds verder in de ellende. Mijn moeder had geen flauw idee van mijn situatie, mijn vriendinnen wilde ik niet belasten met mijn zorgen. Straks voelden ze zich verplicht om me te steunen, en dat
wilde ik koste wat kost voorkomen.

De mannen van de incassobureaus werden my new best friends. Met een grote lach en vlotte babbel maakte ik er een hele show van als ze aan de deur stonden. Ik bood ze stralend een kopje koffie aan en zag ze denken: tjonge, zo’n leuke vrouw – die moest heel wat voor haar kiezen hebben gehad. Heel gezellig, maar ondertussen begon ik elke dag met hartkloppingen. Mijn leven draaide alleen nog maar om het ontkennen van mijn schulden.
 

Op mijn mooie hakken naar huis

In een helder moment, toen mijn dochter net was begonnen in groep 3, besloot ik dat het niet langer kon. Ik had een huurachterstand, werd gek van de nachtmerries waarin ik in de gevangenis belandde – Sophie moederziel alleen achterlatend in de armen van de hulpinstantie waarvoor ik zelf had gewerkt. Ik huurde een goedkope flat met een slaapbank in de woonkamer voor mij en een pijpenla als slaapkamer voor Sophie. Aan de andere kant van de stad, dat wel. Ik wilde geen gezichtsverlies lijden en verhuisde mijn dochter naar een school in onze nieuwe wijk. Eén keer raden wie in mum van tijd de show stal op het schoolplein vol moeders die in vergelijkbare flatjes woonden. Ik werd bewonderend nagekeken als ik op mijn mooie hakken naar huis liep.
 

'Ik kom er gewoonweg niet aan toe'

Ik vond een parttime baan in mijn vakgebied; weliswaar niet leidinggevend, maar wel vast. Daarmee kwam ik in aanmerking voor schuldhulpverlening. Terwijl ik avond na avond bergen paperassen invulde en met de billen bloot ging voor allerlei instanties, rolde mijn dochter de volgende ochtend doodleuk op haar Oxboard de school binnen, in alwéér een nieuwe jurk – van Marktplaats, maar niemand die dat wist. Dat onze karig ingerichte flat snakte naar een lik verf, wuifde ik weg. Gewoon een nasleep van de verhuizing, riep ik. Single moeder, enzo: ‘Druk, druk, druk; ik kom er gewoonweg niet aan toe een bed te kopen, mensen.’
 

De mythe in stand houden

Tot op de dag van vandaag houd ik de mythe hardnekkig in stand door te blijven investeren in merkkleding en speelgoed. Ik maak mezelf wijs dat Sophie niks tekortkomt terwijl we zonder al die dure spullen – tweedehands gekocht of niet – misschien wél voldoende geld zouden hebben voor een bioscoopbezoekje.

Gesprekken op het schoolplein over wintersportvakanties, pareer ik schaamteloos met de opmerking dat ik nog niet dood gevonden wil worden in een donsjack. Doe mij maar Ibiza, roep ik. Ondertussen kamperen mijn dochter en ik elk jaar een weekje op een Brabantse boerencamping. Glamping, noem ik het – zo klinkt het als een stylish verantwoord festijn. Het klinkt allemaal reuze materialistisch, maar ik wil zo graag laten zien dat het goed met
me gaat. Dat ik niet onderdoe voor anderen.

Het is een hele uitdaging om de mythe in stand te houden. De postorderbedrijven hebben me op de zwarte lijst geplaatst, maar je moest eens weten hoe ver je komt via ruilsites en ik ben reuze handig met een schroevendraaier. De kapotte wave step van mijn neefjes blinkt als nieuw sinds ik er een potje metaallak en twee nieuwe handvatten tegenaan heb gegooid. Ik drink geen glas wijn minder – al betekent het dat we die avond geen vlees eten.
 

Vindingrijk

We zijn gelukkig, mijn dochter en ik. Vrijdagavond is spelletjesavond met thee en popcorn, ’s zomers zwemmen we in de natuurplas bij ons huis. Op kinderfeestjes koken we een vijfgangenmaal, waarvoor iedereen zijn eigen ingrediënten moet meenemen; kost mij alleen de bakboter. Cadeautjes voor vriendinnen maken we zelf door vriendschapsarmbandjes te knopen met de wol van mijn overleden oma. Dat ik zelf ben opgegroeid bij een moeder in
de bijstand, heeft me vindingrijker gemaakt dan de gemiddelde padvinder.
 

'Ik ben van mezelf al leuk genoeg'

Dankzij de schuldhulpverlening hoef ik niet bang meer te zijn voor deurwaarders, maar ik wacht met angst en beven de rekening af voor het schoolgeld. Een vrijwillige bijdrage, noemen ze dat, maar als ik hem niet betaal mag mijn dochter niet mee op schoolreisje. Ik beloof mezelf dat zodra deze periode achter de rug is, ik zorgvuldig na zal denken over de uitgaven die ik doe, om niet wéér in deze situatie te belanden. Nu geef ik immers óók meer uit dan ik me kan veroorloven – of eigenlijk vooral aan de verkeerde dingen. Gelukkig krijg ik daar binnenkort een coach voor toegewezen. Het is niet dat ik niet snap dat ik niet meer kan uitgeven dan er binnenkomt, maar ik moet de knop omzetten en echt gaan geloven dat ik me niet beter hoef voor te doen. Eindelijk beseffen: ik ben van mezelf al leuk genoeg.” 
 

Dit artikel staat in Kek Mama 12-2016.


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

ode-aan-peuterleidsters

Met een foto van een vieze sok brengt blogger Karen Johnson een ode aan de peuterleidster van haar zoon. Want eerlijk is eerlijk: die heeft het soms zwaar te verduren.

'Dit is een shoutout naar alle peuterleidsters', begint Karen haar Facebookpost. 'Ik kan me niet voorstellen waarmee jullie soms geconfronteerd worden.'

 

Vieze sok

Zo ook de juf van haar zoon vandaag: die kreeg ineens een vieze sok in haar handen geduwd nadat de kinderen werd gevraagd iets met de letter 'S' mee naar school te nemen. Karen: 'Je accepteerde de sok met alle liefde. En geloof me, ik probeerde mijn kind te dwingen om de sloth-knuffel van zijn zus mee te nemen, of een Skylander of een voetbal (soccer), maar de vieze sok won, omdat ik als moeder al zoveel gevechten heb.'

 

Lees ook
Juf heeft kritiek op inhoud lunchpakket: moeders reageren furieus >

 

'Bedankt'

Karen bedankt de peuterleidster dat ze de sok aannam en dat ze haar zoon neemt zoals-ie is. 'Bedankt dat je van hem houdt en hem wilt onderwijzen. Bedankt dat je hem een compliment hebt gegeven over de sok. Ik weet niet hoe je het doet, maar ik ben dol op je.' Honderden moeders reageren vol lof op het stuk en delen hun eigen ervaringen. 'Bedankt voor hun geduld!'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

mommy make-over
Beeld: Getty

Dunja (36) werkt als communicatiemedewerker bij de gemeente, is getrouwd met Guideon en moeder van Isa (6) en Felipe (4). Zij vertelt over haar mommy make-over.

“Een jaar geleden werd ik op straat door een kennis enthousiast op de schouder getikt: ‘Nou jáá Dunja, wat leuk, een derde op komst?’ Het was de klassieke misser, en voor die kennis niet minder pijnlijk dan voor mezelf. Je zou kunnen zeggen dat die opmerking me achtduizend euro heeft gekost. Want dat was het moment dat ik besloot voor een mommy make-over te gaan.

Als je me vóór mijn eerste bevalling had verteld dat ik ooit in de stoel van een plastisch chirurg zou plaatsnemen, had ik je keihard uitgelachen. Als je je beter wilt voelen kun je beter iets aan je zelfbeeld doen dan te sleutelen aan je buitenkant, riep ik tegen iedere vriendin die er over durfde te beginnen. Vrouwen die botox nemen zien er niet zo zeer jonger uit, maar vooral als vrouwen die botox hebben genomen. Maar goed, die stelligheid dateert van vóór mijn eerste bevalling.

 

Niet allemaal Doutzen Kroes

Ik snap heel goed dat we niet allemaal Doutzen Kroes kunnen zijn, die zes weken na haar  bevalling alweer meeliep in een Victoria’s Secret show. Maar ik was anderhalf jaar verder nog stééds geen pond lichter. Ondanks een best strak regime van twee keer per week hardlopen en een keer per week Bikram yoga en niet meer dan drie keer per dag een eetmoment. Geen diëten, nee. Ik heb tot mijn 23e aan boulima geleden en ben daarvoor lang in therapie geweest. Ik was bang dat mijn gecompliceerde verhouding met eten opnieuw de kop op zou steken als ik weer fanatiek zou gaan lijnen. Dat had mijn vriend, Guideon, ook niet geaccepteerd. Bovendien wil ik geen slecht voorbeeld zijn voor mijn dochter. 

 

Hangtieten

Maar nog erger dan dat over mijn hele lichaam verspreide overtollige lichaamsgewicht, plus een buik die nog steeds zwanger leek, vond ik mijn hangtieten. Als er iets was aan mijn lijf waar ik altijd blij mee ben geweest, dan waren het mijn cup 75D-borsten. Al ben ik er trots op dat ze twee keer zes maanden voeding voor mijn baby’s hebben geleverd, die trots zag ik niet terug als ik voor de spiegel stond.

Ik merkte het ook in bed. Ik wilde alleen nog maar vrijen met het licht uit en sowieso niet meer bovenop. Als ik nou zestig was geweest, had ik daar heus vrede mee gehad, maar ik was nog maar 35. Mijn man kon nog zo vaak zeggen dat hij me goed vond zoals ik was, de gedachte op den duur te worden ingeruild voor een vergelijkbare Dunja, maar dan zonder seksuele remmingen en met een platte buik, begon me zo te hinderen dat ik er slecht van sliep.”

 

Depressieve muurbloem

De ingreep van een moeder uit de klas van Isa trok me over de streep. Voor de herfstvakantie zat ze nog als een depressieve muurbloem op het plein, erna moest ik drie keer kijken: was zij het nou, of was het haar jongere, knappere zus? Ik maakte een afspraak bij de kliniek. Met een buikwandcorrectie en een borstlift zou ik al een heel eind komen, volgens de chirurg. Daarna lag ik opnieuw nachten wakker, maar toen vanwege het geld.

Guideon reageerde positief toen ik hem vertelde wat ik overwoog. Hij merkte ook aan alles dat ik mezelf niet was de laatste tijd. Maar toen wisten we nog niet hoe duur de ingreep was. Achtduizend euro, terwijl we al standaard duizend euro in de min staan. Bij mijn ouders hoefde ik ook niet aan te kloppen. Aan een make-over van ons huis hadden ze graag renteloos aan bijgedragen, maar niet aan zoiets als nieuwe borsten voor hun dochter.

 

Was dat het wel waard?

Natuurlijk heb ik getwijfeld. Zo’n bak met geld, was dat het wel waard? Van dit geld hadden we ook kerst kunnen vieren in Lapland én de gedeelde slaapkamer van de kinderen in tweeën kunnen splitsen. Daarom durf ik bijna niet te zeggen dat ik uiteindelijk de studiespaarpot van onze kinderen heb omgekeerd. Die 4500 euro komt tot de laatste cent terug, ik ben al begonnen met terugbetalen: vierhonderd euro per maand, precies het bedrag dat we overhouden sinds we de rente op de hypotheek tussentijds hebben kunnen verlagen.

De overige 3500 euro kon ik lenen van een vriendin. Zij heeft een paar weken met haar zoontje bij ons gebivakkeerd nadat haar relatie op de klippen was gelopen. Ze was blij dat ze iets terug kon doen. Ik hoef haar pas terug te betalen als we wat meer financiële ruimte hebben. Zij was het ook die me het morele zetje gaf dat ik nodig had. ‘Jij gunt jezelf nooit iets, je cijfert jezelf voor alles en iedereen weg. Als je uiterlijk je zó ongelukkig maakt, is dit het moment jezelf eens iets te gunnen. En je kinderen hebben meer aan een blije moeder.’ Guideon was het daarmee eens. 

 

'Mama is heel erg ziek'

De term mommy make-over klinkt onschuldiger dan de ingreep. Het is toch een dubbele operatie, en ik kreeg ook nog complicaties. Ik heb drie weken niet kunnen werken (op kantoor denken ze dat het om een medisch noodzakelijke ingreep ging) en kon twee weken zo goed als niks betekenen voor mijn gezin. 

Tijdens het verjaardagsfeestje van Felipe lag ik op bed en hoorde hem tegen zijn vriendjes zeggen: ‘Mama is heel erg ziek.’ Ik dacht: nee, je hebt een moeder die haar zelfvertrouwen zo nodig moest opvijzelen met een behandeling van duizenden euro’s. Toen heb ik even flink gehuild.

Op 1 oktober, twee maanden na de ingreep, durfde ik het resultaat voor het eerst van top tot teen in de spiegel te bekijken. En wist ik dat mijn geleende geld goed besteed was. Dat zelfvertrouwen keerde inderdaad pijlsnel terug, mijn man is de eerste die het zal bevestigen. Hoe ik me voel is weer in overeenstemming met hoe ik eruitzie, daar was het me om te doen. Laat me nu maar gewoon lekker ouder worden, aan mijn lijf geen polonaise meer. Ik schat dat ik nog vier jaar aan het afbetalen ben, maar het is de beste uitgave die ik ooit heb gedaan.” 
 

Dit artikel staat in Kek Mama 01-2016. 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >