Beeld: Getty
Beeld: Getty

Carien heeft een heerlijke dochter en ogenschijnlijk een prima leven, maar drinkt veel te veel. “Elke avond lig ik laveloos op de bank.”

“Je kunt heel goed alcoholist zijn zonder dat je in de goot ligt. Er is niets aan me te zien. Ik drink anderhalve fles per dag, in het weekend drie. Dat is net niet genoeg om een rode neus, couperose en bloeddoorlopen ogen te krijgen. Ik verzorg mezelf goed, kleed me leuk, heb een goede baan als jurist. Ik ben die aardige vrouw die vaak op het schoolplein staat. Mijn huis is gezellig en schoon. Moeders vertrouwen me zorgeloos hun kind toe voor een speelafspraak. Maar als ze hun dochter ophalen, heb ik mijn tanden gepoetst, een Fisherman’s Friend in mijn mond en blijf ik op een afstandje vanwege de kater. Aan huggen doe ik niet. Het fijne van alcohol is dat het me helpt te ontsnappen aan de werkelijkheid. Dat gevoel is zo belangrijk, dat ik in paniek raak als ik geen wijn in huis heb. Ik ga desnoods kruipend naar de supermarkt. Voor de show koop ik meteen wat gezonde dingen als brood, sinaasappels, sla. Ik heb een fles wijn in mijn handtas, maar op mijn werk drink ik niet. Zelfs niet stiekem op de wc. Als ik mijn baan zou kwijtraken, belandde ik echt aan de onderkant van de samenleving.”

 

Te jong

“Mijn dochtertje Anoek van zes weet dat ik van wijn hou, niet dat ik een probleem heb. Ik snij dat onderwerp niet aan, daar vind ik haar nog te jong voor. Ze heeft me nooit meegemaakt als ik echt beneveld ben, dat gebeurt pas als ze in bed ligt. Als er ’s avonds iets met haar zou gebeuren, zou ik in mijn beschonken staat niet alert kunnen reageren. Daar durf ik niet eens aan te denken. Als ik heb gedronken, kan ik niets meer. Ik ga door tot ik laveloos op de bank lig. Daarom maak ik ’s avonds nooit afspraken. Als ik een avondvergadering van mijn werk heb waar ik niet omheen kan, zie ik daar weken tegenop. Dan moet ik de tijd doorkomen zonder wijn. Anoek weet dat ik dit interview geef, maar ze weet niet waarover. Als ze iets vraagt, zeg ik dat het ging over mijn gezondheid. Ik heb zenuwpijnen vanuit mijn bekken. Die komen mede door de drank, want alcohol beschadigt je zenuwstelsel. Je hebt er even wat minder last van als je drinkt, omdat je de pijn tijdelijk verdooft.”

 

Schuldgevoel

Ik heb geprobeerd te stoppen. De vorige keer lukte het vijf maanden met hulp van therapie. En toen nam ik een paar glazen en ging ik weer voor de bijl. Sinds drie weken ben ik opnieuw gestopt. Het is de bedoeling dat ik het deze keer volhoud, maar het is broos. Af en toe zinkt de moed me in de schoenen. Maar ik moet, ik moet, ik moet. Voor Anoek. Ik voel me zo schuldig als ik aan haar denk. Schuldgevoel is een rode draad in mijn leven. Het is de hoofdreden dat ik ben gaan drinken. Nu hoop ik dat het de motor is die me doet stoppen.

 

'Biertjes waren het medicijn tegen onzekerheid'

Mijn eerste biertje dronk ik op mijn zeventiende met mijn schoolvriendinnen. Ik vond het niet lekker, maar werd er wel ontspannen van. Mijn verlegenheid viel weg. Daarom nam ik er nog een. Toen durfde ik opeens een leuke jongen te benaderen, op wie ik al een jaar stiekem verliefd was. Hij bleek mij ook leuk te vinden, dus we kregen een relatie. Ik was de biertjes dankbaar; had het gevoel dat ik een medicijn had ontdekt tegen mijn onzekerheid en de schuldgevoelens die daaraan ten grondslag liggen. Die schuldgevoelens heb ik al zolang ik me kan herinneren. Het was niet de bedoeling dat ik er kwam, mijn moeder is per ongeluk zwanger van me geworden bij een vluchtige verliefdheid. Héél vluchtig: ik heb mijn vader maar een paar keer gezien. Het klikte niet zo. Door mijn komst heeft mijn moeder haar carrière als danseres moeten afbreken. Ze liet me geregeld merken hoe erg ze dat vond. Ik wist niet hoe snel ik het huis uit moest om te gaan studeren in de grote stad. Ook al vond ik het eng dat ik daar niemand kende.

 

Studententijd

Dat ik evengoed snel vrienden kreeg, dank ik voor een deel aan drank. Als ik bij het uitgaan een slok op had bleef ik niet meer in een hoekje zitten, maar stapte op iedereen af. Zo leerde ik leuke mensen kennen. Ik werd opgenomen in een hechte groep van een man of tien. Ze gaven me de warmte die ik altijd had gemist. Elke dag kwamen we samen in ons stamcafé. Volgens de heersende normen waren we allemaal alcoholist, op de manier waarop alle studenten alcoholist zijn: je bent het als je elke dag drinkt, bij elkaar meer dan vijftien glazen per week. Het werd acceptabel gevonden, niet zorgwekkend. Mijn studie rechten leed er ook niet onder, ik ben altijd vlijtig geweest, haalde al mijn tentamens. Ik ging zo min mogelijk naar huis. Het was ongemakkelijk en naar om bij mijn moeder te zijn. Dat is het nog steeds. Daar is ze boos om, ze vindt me ondankbaar. Eerst was ze verbitterd omdat ik er was, nu dat ik er niet vaak genoeg ben. Ik bel haar af en toe, maar alleen als ik wijn op heb. Daarom heb ik haar de afgelopen drie weken niet gesproken.

 

'Ik mocht eindelijk weer drinken'

Na mijn afstuderen ging ik aan de slag als jurist. Ik ontmoette Julius: een slungelige wiskundeleraar met een bril. Mijn vriendinnen begrepen niet wat ik in hem zag, maar ik voelde me geborgen bij hem. Fysiek was er weinig aantrekkingskracht, maar dat maakte me niet uit. We trouwden en kregen na lang wachten Anoek. Nadat ik was bevallen, had ik het gevoel dat ik twee marathons had gelopen. Ik was zo blij dat ik eindelijk weer mocht drinken. De champagne slurpte ik met grote teugen naar binnen. Het was het lekkerste wat ik ooit heb gedronken – en dat zegt iets.

 

Minstens een fles per persoon

Anoek was een huilbaby. Minstens tien uur per dag, hartverscheurend. Ik kon haar niet troosten en daar was het schuldgevoel weer. Ik had haar op de wereld gezet en dat vond ze blijkbaar niet leuk. Die periode was voor mij de kentering naar probleemdrinken. Ik sliep niet meer dan een paar uur per nacht, en als ik wakker was en haar hoorde huilen kon ik maar één ding bedenken dat me rustig kon maken: wijn. Ik kwam in de ziektewet wegens een postnatale depressie. Toen vormde mijn werk geen belemmering meer, en kon ik ook overdag drinken. Toch probeerde ik dat moment uit te stellen tot half vijf, als Julius thuiskwam. Ook voor hem werden gehuil en wijn een vaste combinatie. Als hij Anoek hoorde, trok hij uit frustratie een fles open. Samen dronken we tot het avondeten minstens een fles per persoon. Julius kon er goed tegen, mannen kunnen twee keer zoveel alcohol aan als vrouwen. Terwijl ik uitgeput op de bank lag, was Julius met Anoek bezig. Leuk was het niet. We hadden het mooiste gekregen dat ons kon overkomen, maar raakten er vooral uitgeput van. Tussen ons gebeurde er weinig meer. Van vrijen kwam het niet, we waren blij met elke minuut slaap.

 

Complete black-outs

Na een jaar hield Anoek van de ene op de andere dag op met huilen. Een magisch moment. Ze keek ons tevreden lachend aan. Het duurde weken voor we durfden te geloven dat het blijvend was. Ik was uitgelaten, wilde feesten om het te vieren. Julius bleef liever bij Anoek, hij houdt niet van uitgaan, maar liet mij de stad in gaan met mijn vriendinnen. Daar ging ik los. Alsof ik weer student was. Maar ik dronk nu zo veel dat ik soms starnakel van mijn fiets viel. Ik kreeg complete black-outs, zonder waarschuwing. Ik werd niet draaierig of duizelig, het ene moment stond ik gewoon te praten, het andere lag ik op de grond. Mijn vriendinnen schrokken zich elke keer kapot.

 

Gescheiden

De drank had nog een gevolg: op een avond durfde ik een leuke man aan te spreken. We kregen een relatie. Met Kylian heb ik wat ik met Julius nooit heb gehad. Het is heerlijk om met hem te vrijen. De verhouding heeft mijn huwelijk genekt. Een jaar geleden zijn Julius en ik gescheiden. Gelukkig hebben we nog een goede band, hij woont op loopafstand, is co-ouder van Anoek. Maar hij is er kapot van, dus ik voel me erg schuldig. En dat bestrijd ik, zoals altijd, met wijn.

 

'Het leven is goed met drank en loodzwaar zonder'

Kylian en ik hebben een weekendrelatie, hij woont een uur treinen verderop. Zaterdag rond lunchtijd vertrek ik. Dan koop ik – nee, kocht ik – op het station een grote fles wijn, haalde een kartonnen bekertje bij de koffieautomaat, en dronk in de trein de hele fles leeg. Als ik aankwam, gooide ik hem weg. Kylian merkte het aan mijn gedrag. Als ik drink vind ik iedereen leuk. Belangrijker nog: dan vind ik ook mezelf leuk. Kylian denkt daar anders over, hij vindt me dan drammerig, harder, feller, we krijgen ruzie. Hij is zo blij dat ik ben gestopt. Hij steunt me op alle fronten, drinkt nog geen biertje in mijn aanwezigheid. Dat helpt, maar niet genoeg. Het leven is goed met drank en loodzwaar zonder. Dat blijft. Ik zie als een berg op tegen de vakantie. Vakantie is ontspanning, en dat hangt voor mij samen met wijn. Op vakantie drink ik vanaf één uur ’s middags. Daarom ga ik graag naar Frankrijk. Daar kun je bij de lunch wijn bestellen zonder dat iemand je vreemd aankijkt. Misschien kan ik Anoek dit jaar beter meenemen naar Noorwegen.

 

Drinken is verleden tijd

Ik klem elke dag mijn kiezen op elkaar om maar niet te drinken. Ik wil in de verleden tijd blijven praten over mijn probleem. Als afgekickte alcoholist mag je nooit meer drinken. Die gedachte kan ik nauwelijks aan. Ik streef ernaar uiteindelijk in het weekend af en toe een glaasje te nemen. Maar het duiveltje in me zegt: dat zei je de vorige keer ook.”

Dit artikel staat in Kek Mama 02-2016

ode-aan-peuterleidsters

Met een foto van een vieze sok brengt blogger Karen Johnson een ode aan de peuterleidster van haar zoon. Want eerlijk is eerlijk: die heeft het soms zwaar te verduren.

'Dit is een shoutout naar alle peuterleidsters', begint Karen haar Facebookpost. 'Ik kan me niet voorstellen waarmee jullie soms geconfronteerd worden.'

 

Vieze sok

Zo ook de juf van haar zoon vandaag: die kreeg ineens een vieze sok in haar handen geduwd nadat de kinderen werd gevraagd iets met de letter 'S' mee naar school te nemen. Karen: 'Je accepteerde de sok met alle liefde. En geloof me, ik probeerde mijn kind te dwingen om de sloth-knuffel van zijn zus mee te nemen, of een Skylander of een voetbal (soccer), maar de vieze sok won, omdat ik als moeder al zoveel gevechten heb.'

 

Lees ook
Juf heeft kritiek op inhoud lunchpakket: moeders reageren furieus >

 

'Bedankt'

Karen bedankt de peuterleidster dat ze de sok aannam en dat ze haar zoon neemt zoals-ie is. 'Bedankt dat je van hem houdt en hem wilt onderwijzen. Bedankt dat je hem een compliment hebt gegeven over de sok. Ik weet niet hoe je het doet, maar ik ben dol op je.' Honderden moeders reageren vol lof op het stuk en delen hun eigen ervaringen. 'Bedankt voor hun geduld!'

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

mommy make-over
Beeld: Getty

Dunja (36) werkt als communicatiemedewerker bij de gemeente, is getrouwd met Guideon en moeder van Isa (6) en Felipe (4). Zij vertelt over haar mommy make-over.

“Een jaar geleden werd ik op straat door een kennis enthousiast op de schouder getikt: ‘Nou jáá Dunja, wat leuk, een derde op komst?’ Het was de klassieke misser, en voor die kennis niet minder pijnlijk dan voor mezelf. Je zou kunnen zeggen dat die opmerking me achtduizend euro heeft gekost. Want dat was het moment dat ik besloot voor een mommy make-over te gaan.

Als je me vóór mijn eerste bevalling had verteld dat ik ooit in de stoel van een plastisch chirurg zou plaatsnemen, had ik je keihard uitgelachen. Als je je beter wilt voelen kun je beter iets aan je zelfbeeld doen dan te sleutelen aan je buitenkant, riep ik tegen iedere vriendin die er over durfde te beginnen. Vrouwen die botox nemen zien er niet zo zeer jonger uit, maar vooral als vrouwen die botox hebben genomen. Maar goed, die stelligheid dateert van vóór mijn eerste bevalling.

 

Niet allemaal Doutzen Kroes

Ik snap heel goed dat we niet allemaal Doutzen Kroes kunnen zijn, die zes weken na haar  bevalling alweer meeliep in een Victoria’s Secret show. Maar ik was anderhalf jaar verder nog stééds geen pond lichter. Ondanks een best strak regime van twee keer per week hardlopen en een keer per week Bikram yoga en niet meer dan drie keer per dag een eetmoment. Geen diëten, nee. Ik heb tot mijn 23e aan boulima geleden en ben daarvoor lang in therapie geweest. Ik was bang dat mijn gecompliceerde verhouding met eten opnieuw de kop op zou steken als ik weer fanatiek zou gaan lijnen. Dat had mijn vriend, Guideon, ook niet geaccepteerd. Bovendien wil ik geen slecht voorbeeld zijn voor mijn dochter. 

 

Hangtieten

Maar nog erger dan dat over mijn hele lichaam verspreide overtollige lichaamsgewicht, plus een buik die nog steeds zwanger leek, vond ik mijn hangtieten. Als er iets was aan mijn lijf waar ik altijd blij mee ben geweest, dan waren het mijn cup 75D-borsten. Al ben ik er trots op dat ze twee keer zes maanden voeding voor mijn baby’s hebben geleverd, die trots zag ik niet terug als ik voor de spiegel stond.

Ik merkte het ook in bed. Ik wilde alleen nog maar vrijen met het licht uit en sowieso niet meer bovenop. Als ik nou zestig was geweest, had ik daar heus vrede mee gehad, maar ik was nog maar 35. Mijn man kon nog zo vaak zeggen dat hij me goed vond zoals ik was, de gedachte op den duur te worden ingeruild voor een vergelijkbare Dunja, maar dan zonder seksuele remmingen en met een platte buik, begon me zo te hinderen dat ik er slecht van sliep.”

 

Depressieve muurbloem

De ingreep van een moeder uit de klas van Isa trok me over de streep. Voor de herfstvakantie zat ze nog als een depressieve muurbloem op het plein, erna moest ik drie keer kijken: was zij het nou, of was het haar jongere, knappere zus? Ik maakte een afspraak bij de kliniek. Met een buikwandcorrectie en een borstlift zou ik al een heel eind komen, volgens de chirurg. Daarna lag ik opnieuw nachten wakker, maar toen vanwege het geld.

Guideon reageerde positief toen ik hem vertelde wat ik overwoog. Hij merkte ook aan alles dat ik mezelf niet was de laatste tijd. Maar toen wisten we nog niet hoe duur de ingreep was. Achtduizend euro, terwijl we al standaard duizend euro in de min staan. Bij mijn ouders hoefde ik ook niet aan te kloppen. Aan een make-over van ons huis hadden ze graag renteloos aan bijgedragen, maar niet aan zoiets als nieuwe borsten voor hun dochter.

 

Was dat het wel waard?

Natuurlijk heb ik getwijfeld. Zo’n bak met geld, was dat het wel waard? Van dit geld hadden we ook kerst kunnen vieren in Lapland én de gedeelde slaapkamer van de kinderen in tweeën kunnen splitsen. Daarom durf ik bijna niet te zeggen dat ik uiteindelijk de studiespaarpot van onze kinderen heb omgekeerd. Die 4500 euro komt tot de laatste cent terug, ik ben al begonnen met terugbetalen: vierhonderd euro per maand, precies het bedrag dat we overhouden sinds we de rente op de hypotheek tussentijds hebben kunnen verlagen.

De overige 3500 euro kon ik lenen van een vriendin. Zij heeft een paar weken met haar zoontje bij ons gebivakkeerd nadat haar relatie op de klippen was gelopen. Ze was blij dat ze iets terug kon doen. Ik hoef haar pas terug te betalen als we wat meer financiële ruimte hebben. Zij was het ook die me het morele zetje gaf dat ik nodig had. ‘Jij gunt jezelf nooit iets, je cijfert jezelf voor alles en iedereen weg. Als je uiterlijk je zó ongelukkig maakt, is dit het moment jezelf eens iets te gunnen. En je kinderen hebben meer aan een blije moeder.’ Guideon was het daarmee eens. 

 

'Mama is heel erg ziek'

De term mommy make-over klinkt onschuldiger dan de ingreep. Het is toch een dubbele operatie, en ik kreeg ook nog complicaties. Ik heb drie weken niet kunnen werken (op kantoor denken ze dat het om een medisch noodzakelijke ingreep ging) en kon twee weken zo goed als niks betekenen voor mijn gezin. 

Tijdens het verjaardagsfeestje van Felipe lag ik op bed en hoorde hem tegen zijn vriendjes zeggen: ‘Mama is heel erg ziek.’ Ik dacht: nee, je hebt een moeder die haar zelfvertrouwen zo nodig moest opvijzelen met een behandeling van duizenden euro’s. Toen heb ik even flink gehuild.

Op 1 oktober, twee maanden na de ingreep, durfde ik het resultaat voor het eerst van top tot teen in de spiegel te bekijken. En wist ik dat mijn geleende geld goed besteed was. Dat zelfvertrouwen keerde inderdaad pijlsnel terug, mijn man is de eerste die het zal bevestigen. Hoe ik me voel is weer in overeenstemming met hoe ik eruitzie, daar was het me om te doen. Laat me nu maar gewoon lekker ouder worden, aan mijn lijf geen polonaise meer. Ik schat dat ik nog vier jaar aan het afbetalen ben, maar het is de beste uitgave die ik ooit heb gedaan.” 
 

Dit artikel staat in Kek Mama 01-2016. 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >