Beeld: Yan Krukau
Aimee is gescheiden van haar vriend toen haar kinderen jong waren. Het schuldgevoel overheerste een lange tijd en ook het gevoel van rouw. Nu weet ze dat dit niet meer dan normaal is.
Aimée: “Toen ik de knoop doorhakte om te scheiden, voelde het alsof ik faalde. Niet als vrouw, maar als moeder. Want hoe leg je je kinderen uit dat hun veilige thuis uit elkaar valt? Dat papa en mama niet meer samen gelukkig zijn, maar dat dat niets met hen te maken heeft?
Onze jongens waren vier en zeven. Te jong om het volledig te begrijpen, te oud om het niet te voelen. De eerste weken sliep ik nauwelijks. Niet door verdriet, maar door schuldgevoel. Ik was degene die wilde stoppen, ik was degene die hun wereld op zijn kop zette.
Wat ik niet had verwacht, was de constante onderhandeling en eindeloze overleg. Over vakanties, bedtijden en traktaties. Over wie het verjaardagsfeestje organiseert en wie er meegaat naar de ouderavond. Ik dacht dat we “goede co-ouders” zouden worden. Dat dachten we allebei. En eerlijk: soms zijn we dat ook. Maar het is hard werken. Moeilijker dan ons huwelijk ooit was.
De kinderen? Die passen zich aan. Veel sneller dan ik. Ze hebben nu twee kamers, twee sets knuffels, en twee versies van “hoe we dingen doen thuis”. In het begin vroeg mijn jongste elke avond: ‘Bij wie slaap ik morgen?’ Zijn stemmetje brak me elke keer een beetje.
Maar het is niet alleen kommer en kwel. Het gaf me ook ruimte. Ik herontdekte wie ik was zonder continue de zorgstand aan. Op de dagen dat ze bij hun vader zijn, huilde ik eerst. Nu adem ik. Ik heb geleerd dat ik én een moeder ben én Aimee. Ik mag bestaan buiten het moederschap.
Wat ik had willen weten? Dat je niet alles in één keer hoeft te kunnen. Dat rouwen om een toekomst die je voor ogen had normaal is. En dat kinderen als je eerlijk tegen ze bent en ze liefdevol blijft begeleiden, veerkrachtiger zijn dan je denkt. Maar als je er middenin zit denk je: gaat dit gevoel ooit nog weg?
Ik ben niet trots op de scheiding, maar ik ben wel trots op hoe ik erdoorheen kom. Op hoe we samen ouders blijven, ook al zijn we geen partners meer. En het belangrijkste: ik ben trots op mijn kinderen. Op hoe flexibel ze zijn en hoe zij zich bewegen in hun nieuwe leven. Daar kunnen wij volwassenen een voorbeeld aan nemen.”
Dunja heeft ook co-ouderschap. En als de kinderen bij hun vader zijn, leidt ze een wild leven’. Je leest het hier.
De opvoeding van Xess doet Yolanthe alleen, maar het contact met zijn vader, voormalig voetbalprof Wesley Sneijder, is wel heel goed. Wij spraken haar.
Een avond op de bank met Netflix of Videoland is natuurlijk heerlijk, niemand die daar iets op tegen heeft. Maar stellen die zich langdurig verbonden voelen, blijken opvallend vaak net iets anders te doen als de dag voorbij is.
Yolanthe Cabau (41) verlangde naar meer vrijheid en vond dat in Los Angeles, waar ze samen met zoon Xess Xava (10) woont. Ze leeft haar droomleven, maar de wens voor een tweede kindje blijft groot. Kek Mama sprak haar.
Monique Westenberg (48) laat op Instagram zien hoe een ochtendroutine met zoon Dré (9) eruit ziet. Één ding is zeker: zonder deze gewoonte gaat Dré niet de deur niet.
Elsemieke (32) is samen met T (34), moeder van twee zoontjes (5 en 2) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
Ze is er nog niet, maar ze is nu al onderwerp van gesprek: de eerste achterkleindochter van Patricia Paay. Terwijl de familie zich opmaakt voor nieuw leven, klinkt er ook realisme door bij dochter Christina Curry.
