Beeld: Kek Mama
Tijdens een middag boodschappen doen, na uren harentrekken en een flinke peuterdriftbui is het geduld van Mandy op. Wanneer twee vreemden zien hoe ze haar zoon Levi (3) van haar fiets haalt, spreken ze haar aan. Vooral één opmerking vergeet ze nooit meer.
Mandy (35), getrouwd met Steve (37), moeder van Eva (8) en Levi (3): “Mijn zoon Levi kwam vanuit China bij ons gezin toen hij anderhalf jaar oud was. Mijn man Steve en ik hebben daarnaast een dochter, Eva. Wij zijn Nederlands en Levi is Chinees, dus aan ons uiterlijk kun je zien dat hij geadopteerd is. Voor ons maakt dat natuurlijk geen verschil, Levi is gewoon onze zoon en Eva’s broertje.
Op een zaterdagmiddag ging ik met Eva en Levi naar het centrum om boodschappen te doen. Levi zat achter op mijn fiets en Eva fietste zelf. We gingen naar de markt, kwamen onderweg nog een vriendin tegen en moesten daarna nog even langKruidvat. Met twee kinderen duurt zo’n middag altijd langer dan gepland en tegen de tijd dat we daar aankwamen, waren we al behoorlijk wat uren onderweg. Levi was er inmiddels helemaal klaar mee. En eerlijk gezegd gold dat voor mij ook.
Door zijn adoptieachtergrond had Levi problemen met zijn hechting en kon hij zijn frustraties flink op mij afreageren. Die middag trok hij achter op de fiets regelmatig aan mijn haar en kneep hij me. Niet fijn, maar ik kende dat gedrag inmiddels en probeerde er zo rustig mogelijk mee om te gaan.
Bij het Kruidvat wilde ik hem uit het fietsstoeltje tillen, maar Levi werkte totaal niet mee. Terwijl hij aan mijn haar bleef trekken, weigerde hij zijn benen uit te strekken zodat ik hem normaal op de grond kon zetten. Uiteindelijk hing hij met zijn billen nog maar een paar centimeter boven de grond.
Na die hele middag was mijn geduld op. Oké, dan niet, dacht ik. Als je je benen niet neer wilt zetten, dan voel je maar wat er gebeurt. Ik liet hem los en hij viel die laatste paar centimeter op de grond.
Dat klinkt misschien heftiger dan het in werkelijkheid was, want het ging om hooguit vijf centimeter. Toch wist ik ook wel dat het niet mijn beste moedermoment was. Ik was moe en geïrriteerd en had simpelweg mijn geduld verloren. Levi zette het vervolgens meteen op een krijsen, waardoor we behoorlijk wat aandacht trokken.
Twee mannen die in de buurt stonden, keken afkeurend naar me. Een van hen zei: ‘Nou zeg, zo ga je toch ook niet met je eigen kinderen om? Dit is kindermishandeling.’ Ik was echt met stomheid geslagen.
Ergens begreep ik dat zij alleen dat ene moment hadden gezien. Ze wisten niet dat we al uren onderweg waren en hadden ook niet gezien dat Levi die middag steeds aan mijn haar had getrokken en me had geknepen. En natuurlijk had ik hem achteraf gezien liever rustig op de grond gezet. Maar hun oordeel over dat moment was niet eens wat me het meest raakte. Het waren vooral die woorden: ‘je eigen kinderen’.
Levi is mijn eigen kind. Ik heb hem misschien niet zelf gebaard en we lijken qua uiterlijk niet op elkaar, maar ik ben zijn moeder. Ik zorg voor hem, troost hem, voed hem op en ben er juist ook op de momenten dat het moeilijk is. De gedachte dat deze mannen blijkbaar aannamen dat ik anders met hem omging omdat hij geadopteerd was, deed ontzettend veel pijn. Op dat moment was ik zo overdonderd dat ik niet eens wist wat ik terug moest zeggen.
Eva gelukkig wel. Ze was pas acht, maar ook toen al niet op haar mondje gevallen. ‘Het is haar eigen kind, hoor’, zei ze tegen de mannen. Toen ik naar haar keek, zag ik de tranen in haar ogen staan. Ze was nog jong, maar begreep precies waarom die opmerking zo hard aankwam. Voor haar was Levi gewoon haar broertje en voor mij mijn zoon. Dat iemand daar blijkbaar anders naar keek, deed ons allebei pijn. Die middag ben ik dan ook nooit vergeten.”
Over ongemakkelijke momenten gesproken, Bianca werd op het consultatiebureau flink aan de tand gevoeld toen haar dochter onder de blauwe plekken zat. De arts dacht zelfs dat ze haar dochter had mishandeld. Je leest haar verhaal hier.
Anouk (37) dacht dat ze inmiddels wel wat gewend was van haar dochter Maud. Vragen over poep, piemels en waarom papa wél een baard mocht maar zij geen glitterjurk naar de supermarkt: prima. Daar draaide ze haar hand niet meer voor om. Maar na zwemles, in een kleedkamer vol halfnaakte mensen en zoekgeraakte onderbroeken, besloot […]
Carola de Koning (46) werkte als leerkracht en kindercoach en specialiseerde zich in stress bij kinderen. Nu is ze onderwijsdeskundige bij Wijzer over de Basisschool en ontwikkelt zij samen met haar team nieuwe leermiddelen. Ze is expert in toetsstress rondom toetsen van IEP, Leerling in beeld (Cito) en de Doorstroomtoets. In haar columns neemt ze […]
Anne woont met haar gezin diep in de bossen van Zweden. De dichtstbijzijnde buren – en zelfs de brievenbus – zijn zes kilometer verderop. Water komt uit eigen bron, stroom van zonnepanelen en telefoonbereik is er vrijwel niet. Een vrij leven, maar vergis je niet: het is ook keihard werken.
Een naam kiezen voor je baby is al lastig genoeg, maar Suzes vierjarige dochter Saar had er ook nog zo haar eigen ideeën over.
Staat dit boekje bij jullie thuis tussen de favorieten? Dan is het goed om even op te letten. TK Maxx heeft een terugroepactie aangekondigd voor een kartonnen kinderboekje, omdat er onderdelen kunnen loskomen die gevaarlijk zijn voor jonge kinderen.
Naomi (31) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (34). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (4). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare kleuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
