Naomi’s tweeling werd vier: ‘Ineens greep het me aan. Ik wilde dit helemaal niet’

gastcolumn Naomi Eigen beeld
Naomi Appelman
Naomi Appelman
Leestijd: 4 minuten

Naomi (31) doet communicatie bij een gemeente en is getrouwd met Youp (34). Samen zijn ze de trotse, soms oververmoeide ouders van tweeling Ties en Evi (4). Verwacht in deze column geen opvoedadviezen, maar wel veel liefde, chaos en herkenbare kleuterperikelen uit het leven van een tweelingmoeder. Je kunt haar ook volgen op Instagram.

Lees verder onder de advertentie

Ze kwamen in meervoud en ze vliegen uit in meervoud. Het voelt als gisteren dat ze als twee wurmpjes in m’n armen lagen, dertien minuten na elkaar geboren. Wat volgde was een explosie van dubbele luiers, flessen, gebroken nachten, sprongen en “fases”. Iemand zei me dat alles beter zou worden als ze naar de basisschool gaan. Maar is dat wel zo?

Lees verder onder de advertentie

De stip aan de horizon

De tropenjaren zijn zo goed als voorbij. Vier jaar geleden zei iemand tegen me dat als ze naar de basisschool gaan, alles lichter wordt. Ik nam het in me op als de stip op de horizon. Want hoeveel ik ook van mijn tweeling hou, zoveel snakte ik ook naar een beetje tijd voor mezelf. Echt een heel klein beetje maar. Ik was mezelf echt volledig kwijtgeraakt in het zijn van de meest perfecte moeder voor zover dat haalbaar was voor mij.

Lees verder onder de advertentie

Druk, druk, druk

Zoals jullie in mijn vorige columns hebben gelezen, heb ik zo ongeveer alle peuterklasjes in de buurt uitgespeeld. Ik heb maaltijden staan preppen, flessen uitgekookt, alle boekjes in de bieb en thuis voorgelezen. Wassen weggewerkt, het huis geboend, broodjes gesmeerd en weer in de prullenbak gemieterd, de garderobe ieder seizoen bijgewerkt en noem-maar-op. Oh ja, ik heb ook nog een baan waarin ik van mezelf continu maar hogerop moet komen.

Lees verder onder de advertentie

Op naar de basisschool

Je begrijpt al: van de Naomi vóór ze mama werd was weinig meer over. Yoga, borrelen, hiken, schilderen, koffietjes drinken, schrijven, boeken lezen en series kijken: op een heel laag pitje. En daar was toen ineens mijn langverwachte stip aan de horizon: de tweeling werd vier. Ik zou wat meer tijd voor mezelf krijgen en daar was ik toch zo aan toe? Maar toen het moment dan eindelijk aanbrak wist ik even niet of ik het allemaal nog wel zo leuk vond. Herkenbaar?

Lees verder onder de advertentie

Het lege nest

Oh nee. Wat is dit nou? Gaan ze nou allebei naar school? Heb ik nu nooit meer een klein kindje bij me thuis? Gaan ze nu een leven opbouwen zonder mij? Ineens greep het me helemaal aan. Ik wilde dit helemaal niet. Ik wilde ze voor altijd bij me houden en niet de grote boze wereld insturen. Dan maar geen ochtendje voor mezelf!

Lees verder onder de advertentie

Let it go

Maar zoals dat met veel dingen gaat: het één liep heel vloeiend over in het ander. Toch maar wennen op de grote school. Allebei in hun eigen kleuterklas. Zouden ze het wel leuk hebben? Zouden ze niet gepest worden? Twee hele blije kindjes renden op de eerste dag de school uit. En ook op de tweede en derde dag. Nu ze drie weken op de basisschool zitten, slaak ik een zucht van verlichting.

Lees verder onder de advertentie

Het komt goed

Ik voel aan alles dat het goed is zo. Ze vinden het heerlijk op school. Zijn blij, leren veel nieuwe dingen en maken vriendjes. Ik heb mijn eerste yogales op vrijdagochtend achter de rug. Ik heb een dutje gedaan en gewinkeld. Ik heb de kasten met kleding voor het nieuwe seizoen uitgezocht en ik heb nu zelfs de ruimte in mijn hoofd om deze column te schrijven. Een nieuwe fase. Een zucht van verlichting.

Lees verder onder de advertentie

Benieuwd naar meer avonturen van Naomi en haar tweeling? Je leest haar andere columns hier!

Voeg ons toe als voorkeursbron

Meest bekeken

Facebook Twitter Whatsapp E-mail