Kan het nieuwe schooljaar voor veel moeders niet snel genoeg beginnen, Katie Bingham-Smith ziet er als een berg tegenop.
Lees verder onder de advertentie
Zomervakantie betekent chaos. Kinderen die continu om je heen zwermen, een compleet gebrek aan structuur, drukte en frustratie. Toch had de zomervakantie van Katie nog wel even mogen duren, schrijft ze op Scary Mommy. Want het nieuwe schooljaar brengt nog veel méér stress met zich mee, vindt ze, en wel om deze redenen:
Je moet zoiets als routine hebben. Structuur. ‘En ja, die heb je zo te pakken, zeggen mensen dan, maar zo werkt het niet. Het is klinkklare onzin. Want kinderen houden er geen rekening mee dat jij de dag gladjes wilt laten verlopen. Gewoon op tijd wilt komen. Het enige waar kinderen aan denken zijn snacks en eindeloos drentelen, en kijken hoe lang het duurt voordat je volslagen gek wordt.’
Ouders snappen níet hoe je je kind een beetje praktisch naar school brengt. Waardoor je in een eindeloze file voor het schoolplein staat. ‘Omdat zoonlief niet gewoon uit de auto gezet kan worden, maar eerst nog zijn rugzak moet zoeken én omgedaan moet krijgen. De paardenstaart van dochter nog even in het gareel moet en er tachtig extra kusjes en knuffels moeten gegeven. Ik snap het, ik moet ook even checken of mijn kinderen alles wel bij zich hebben. Maar zullen we dat met z’n allen gewoon even doen vóórdat we in de auto naar school stappen?’
De kinderen moeten kleding aan. ‘Echte, dus, en geen ondergoed, of hetzelfde shirt dat ze de hele week al droegen. Met heuse schoenen, in plaats van die gemakkelijke flipflops waar ze de hele zomer op rond zeulden. Want wat zullen andere ouders anders wel denken?’
De papierwinkel. ‘Serieus. Een briefje voor dit, een invulstrookje voor dat; het blijft maar komen.’
Je moet van alles onthouden. Schoolreisjes. Pyjamadag. Wanneer de bibliotheekboeken terug moeten. Welke kleding noodzakelijk is voor welke dag. Sporttrainingen. ‘O, en of ik me ook nog even wil opgeven als hulpmoeder.’
99% kans dat we allemaal ziek worden. Want school betekent virussen, oogontsteking, buikgriep en snot.
Er is huiswerk. Dat ook nog gemaakt dient te worden. ‘Een zwaar, donker moment bij ons thuis. Niemand, maar dan ook niemand zou een pagina vol rekenopdrachten moeten maken na een lange schooldag.’
En luizen. Het ergste van alles. ‘Dus check, check, dubbelcheck, want no way dat zo’n beest eitjes legt op het hoofd van íemand binnen het gezin.’
Hoe leuk is het om je kind te verrassen met een lunchbox vol met liefde? Van een hartjes-sandwich tot hartjeskaas én fruit op een hartjesstokje: Victoria laat zien dat je dit kleurrijke geheel in een handomdraai serveert. Als je kind daar niet vrolijk van wordt!
Wil je nog meer mooie en herkenbare verhalen van mede-mama’s lezen? Neem nu een abonnement en ontvang Kek Mama elke maand als eerst op jouw deurmat.
Deborah (30) is samen met haar man en moeder van twee zoons Jake (4) en Cody (2). Ze schrijft over het moederschap, verlies en herstel na haar postnatale depressie. Je kunt haar ook volgen op Instagram.
Waarom gaan sommige kinderen moeiteloos hun eigen weg, terwijl anderen zich snel laten meeslepen door de mening van de groep? Vaak heeft dat minder te maken met karakter dan met lessen die iemand al vroeg in het leven heeft meegekregen.
Bernike (29) is getrouwd met Ruben (31) en moeder van een dochter (1). In haar columns schrijft ze scherp, geestig en met zelfspot over de realiteit van het jonge ouderschap – waarbij ze oog heeft voor het absurde in het alledaagse.
Wanneer er wordt gesproken over ouders en videogames, gaat het meestal over schermtijdregels, leeftijdsgrenzen of ouders die meekijken terwijl hun kinderen spelen. Maar een grote groep gamers blijft vaak buiten beeld: ouders die zelf gamen.
De term ‘narcist’ wordt tegenwoordig te pas en te onpas gebruikt. Op sociale media krijgt vrijwel iedereen die egoïstisch, arrogant of manipulatief overkomt al snel dat label opgeplakt.
Sommige herinneringen krijgen pas jaren later een heel andere betekenis. Dat geldt ook voor Roxeanne Hazes en haar broer André Hazes Jr., die in hun podcast ADHAZES terugblikken op de laatste maanden die ze met hun vader doorbrachten. Wat toen aanvoelde als spontane momenten, roept achteraf nieuwe vragen op.