Je kind luistert voor de zoveelste keer niet en voor je het weet roep je: ‘Als je nu niet stopt, gaat dat ding het raam uit.’ Meestal blijft het bij zo’n dreigement. Vader Joel Barbour besloot alleen écht woord te houden. Hij gooide de Nintendo Switch van zijn 13-jarige zoon uit een rijdende auto. En ja, daar had het internet natuurlijk een mening over.
Lees verder onder de advertentie
Schermtijd, pubers en kinderen die precies weten op welk knopje ze moeten drukken: iedere ouder kent de frustratie wel. Maar waar de meesten van ons het houden bij een scherm afpakken, koos vader Joel voor een iets extremere aanpak.
Dag, Nintendo Switch
In een virale Instagramvideo vertelt Joel dat zijn zoon Davis zich respectloos gedroeg. Vader waarschuwde hem: ga zo door en je Nintendo Switch vliegt het raam uit. ‘Dat doe je toch niet’, reageerde Davis. Tja, challenge accepted.
Joel pakte de Switch en gooide hem naar eigen zeggen als een frisbee uit het raam terwijl de auto zo’n 96 kilometer per uur reed. ‘Het voelde behoorlijk goed’, gaf hij achteraf toe.
Toch kwam daarna ook het schuldgevoel. Davis was dol op zijn Switch, begon te huilen en wees zijn vader erop hoe duur het apparaat was. Joel kon het niet laten om daar een typische oudergedachte tegenover te zetten: alsof zijn zoon daar zelf ooit een cent voor had betaald.
Tekst gaat verder onder de video.
Deze video wil je zien! Accepteer cookies om te kijken.
Ouders reageren massaal
De video ging viral en opvallend veel ouders konden de frustratie van Joel wel begrijpen. ‘Je doet het geweldig, pap’, schreef iemand.
Een ander grapte: ‘Dus we doen niet meer aan gentle parenting? Duidelijk!’ Weer iemand vond het juist wél onder gentle parenting vallen, omdat Joel zonder te schreeuwen deed wat hij had aangekondigd.
Of een spelcomputer uit het raam gooien daarmee ineens gentle parenting is? Daar zullen de meningen waarschijnlijk nog wel even over verdeeld blijven.
Maar… deed de Switch het nog?
Een paar dagen later verscheen Joel opnieuw op Instagram, dit keer samen met Davis. De tiener kon inmiddels zelf om het verhaal lachen en zei vooral één ding te hebben geleerd: zijn ouders niet respectloos behandelen. En dan de belangrijkste vraag: wat gebeurde er met die peperdure Switch?
Vader en zoon reden terug om hem te zoeken, zetten het apparaat weer in elkaar en – wonder boven wonder – hij deed het nog. Sterker nog: Davis’ zus zat er daarna alweer op te spelen. Eind goed, al goed. Al zouden wij de volgende keer misschien gewoon beginnen met: ‘Lever die Switch maar even in.’
Gedoe over gamen en schermtijd? Daar kan moeder Aziza over meepraten. Als haar zoon om acht uur moet stoppen met gamen, is het huis regelmatig te klein. Je leest haar verhaal hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]