Het zou je maar gebeuren: je zit lekker in de trein en krijgt plotseling weeën. In Italië gebeurde het. In de hogesnelheidstrein van Rome naar Turijn werd vanochtend een baby geboren. De kleine Anna had blijkbaar héél veel haast.
Het overkwam een Italiaanse vrouw vanochtend. Ze was hoogzwanger van haar tweede kindje, maar nog geen 37 weken. Het kleine meisje kon niet langer wachten en kwam in sneltreinvaart prematuur ter wereld.
Toen de hoofdconducteur hoorde dat de Italiaanse vrouw weeën had, werd de trein naar het dichtstbijzijnde station geleid. Een medereiziger werkte gelukkig in een ziekenhuis en twijfelde geen moment. Ze belde haar collega-verloskundige op, die toevallig op vrij was die dag. In eerste instantie dacht de verloskundige dat ze een grapje maakte.
Al snel bleek dat het bloedserieus was, dus via het videogesprek ondersteunde ze de bijzondere bevalling. Er werden zelfs schone lakens uitgedeeld door een 86-jarige vrouw, bij het gebrek aan handdoeken. Ze opende haar koffer en twijfelde geen enkel moment.
Lees ook: ‘Op de achterbank van onze auto beviel ik van onze zoon’
De hoofdconducteur vertelde over zijn bijzondere werkdag aan The Mirror. “Het was een heel bijzondere en, uiteraard, ongekende dag werk. Allles verliep soepel. Ik werk al sinds 1995 voor Trenitalia en ik denk dat dit de meest adrenalinevolle en mooiste dag uit mijn professionele carrière zal blijven.”
Baby Anna kwam na 40 minuten ter wereld en werd luid verwelkomt door juichende passagiers. Vervolgens werken moeder en kind overgebracht naar het ziekenhuis en kon de trein verder met de reis. Overige passagiers liepen slechts een halfuur vertraging op.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
