Je zou denken dat ouders zich meer zorgen maken over klimaatverandering dan mensen zonder kinderen, maar dat blijkt niet zo te zijn.
Omdat de gevolgen van klimaatverandering toekomstige generaties harder zullen raken, is het aannemelijk dat ouders zich meer zorgen maken over de opwarming van de aarde. Maar een onderzoek van het Duitse Centrum voor Gerontologie laat zien dat we niet te snel conclusies moeten trekken.
In de Duitse enquête werd gevraagd hoe bedreigend deelnemers de klimaatcrisis vinden, op een schaal van 1 (geen bedreiging) tot 10 (zeer ernstige bedreiging). Vrouwen maken zich meer zorgen dan mannen, en zieke mensen zijn ongeruster dan gezonde mensen. Maar de resultaten op basis van gezinssituatie waren opvallend. Ouders maken zich evenveel zorgen over klimaatverandering als mensen zonder kinderen. Verrassend genoeg voelen mensen met kinderen maar zonder kleinkinderen zich meer bedreigd dan degenen met zowel kinderen als kleinkinderen.
Het is opvallend dat mensen met zowel kinderen als kleinkinderen zich niet méér zorgen maken, terwijl je zou verwachten dat ze zich zorgen maken om de toekomst van hun nakomelingen. Onderzoeker Mareike Bünning legt uit dat er geen verschillen zijn in hoe klimaatverandering wordt waargenomen op basis van leeftijd, en dat zelfs wanneer zowel leeftijd als generaties in beschouwing worden genomen, het verschil tussen ouders en grootouders blijft bestaan.
“We kunnen alleen maar speculeren over de reden,” zegt Bünning. “Misschien hebben grootouders jongere kleinkinderen die veel zorg nodig hebben, terwijl ouders van oudere kinderen meer tijd hebben om over de toekomst na te denken. Kinderen die zich zorgen maken over het klimaat kunnen hun ouders informeren en aanzetten tot actie, maar dit gebeurt pas als de kinderen oud genoeg zijn om de gevolgen te begrijpen.”
Bron: Scientias
In ons Kek Mama magazine lees je de mooiste verhalen, herkenbare columns en de leukste fashion en lifestyle tips. Abonneer je nu voor slechts € 29,95 per jaar en ontvang de glossy als eerste op je deurmat.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Suzes oudste zoon mag sinds kort zelfstandig van school naar huis, maar komt de laatste tijd steeds laat uit school. Als ze op een middag besluit te kijken waar hij blijft, ontdekt ze de reden voor zijn dagelijkse vertraging.
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
