De eerste maanden van een zwangerschap gaan vaak gepaard met misselijkheid en een sterke afkeer van bepaalde geuren en voedingsmiddelen. Zwangerschapsmisselijkheid wordt vaak gezien als vervelend. Toch laten onderzoekers van de University of California, Los Angeles (UCLA) nu zien dat het juist een positief signaal kan zijn: het kan wijzen op een gezonde zwangerschap en een slim afweersysteem van het lichaam.
Lees verder onder de advertentie
Tijdens de zwangerschap staat het lichaam van een zwangere vrouw voor een ingewikkelde uitdaging. “Het immuunsysteem van de moeder moet haar en het kind beschermen tegen infecties, maar tegelijkertijd voorkomen dat de foetus (die voor de helft genetisch vreemd is) wordt aangevallen”, legt antropoloog Molly Fox uit. Volgens de onderzoekers lost het lichaam dat op met een combinatie van ontstekingsreacties en gedragsmechanismen. Misselijkheid en voedselaversies zorgen ervoor dat vrouwen eerder afstand nemen van potentieel schadelijk voedsel, vooral in het eerste en tweede trimester waarin het ongeboren kind het meest kwetsbaar is.
Lees verder onder de advertentie
Actieve afweerreactie
Het onderzoek laat zien dat misselijkheid, braken en voedselaversies samengaan met een actieve afweerreactie van het lichaam. Deze reactie zet het lichaam normaal in om infecties te bestrijden.
De wetenschappers analyseerden bloedmonsters van 58 Latina-vrouwen in Zuid-Californië, die vanaf de vroege zwangerschap tot na de bevalling werden gevolgd. De vrouwen vulden vragenlijsten in over hun klachten en symptomen.
De resultaten:
64 procent ervoer geur- of voedselaversie, vooral voor tabaksrook en vlees
67 procent meldde misselijkheid
66 procent gaf aan te hebben gebraakt
Vrouwen die meer last hadden van misselijkheid of afkeer van bepaalde geuren of voedingsmiddelen, vertoonden een grotere immuunreactie: een teken dat het lichaam actief werkt om moeder en kind te beschermen.
Mensen hebben een placenta die dieper in het lichaam ingroeit dan andere zoogdieren, waardoor het immuunsysteem de foetus sneller als indringer kan zien. “Daarom hebben mensen unieke strategieën nodig om te voorkomen dat het immuunsysteem de foetus aanvalt”, aldus Fox. Misselijkheid is een van die strategieën.
Lees verder onder de advertentie
Minder stigma, meer begrip
Co-auteur Daniel Fessler benadrukt dat misselijkheid of braken geen teken zijn dat er iets misgaat. “Het is waarschijnlijk juist een signaal dat alles normaal verloopt: een weerspiegeling van een gezonde immuunrespons.” De onderzoekers hopen dat deze inzichten bijdragen aan meer begrip voor zwangere vrouwen. Werkgevers en zorgverleners kunnen daar volgens hen rekening mee houden, bijvoorbeeld door flexibele werktijden of betere toegang tot zorgvoorzieningen aan te bieden.
Lees verder onder de advertentie
Verloskundige Geke: ‘In alles lees ik: ze wil dit niet, de zwangerschap niet, de afbreking ook niet’. Je leest het hele artikel hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.