Beeld: Canva
Dat kindje dat op het schoolplein liever in z’n eentje speelt, roept misschien al snel de vraag op of het wel goed gaat. Toch hoeft alleen spelen helemaal geen teken van eenzaamheid te zijn, zeggen experts.
Nieuw onderzoek laat zien dat sommige kinderen juist prima in hun vel zitten, zolang ze weten dat ze erbij horen en makkelijk kunnen aansluiten wanneer ze dat willen.
Dat blijkt uit onderzoek van de University of Georgia, waarbij 473 leerlingen uit groep 6 en 7 van verschillende basisscholen in de Amerikaanse staat Georgia werden onderzocht.
De kinderen kregen vragen over hoe belangrijk ze het vinden om bij een groep te horen, hoe tevreden ze zijn met hun vriendschappen en hoe ze hun plek in de klas ervaren. Ook werd gekeken welke kinderen door klasgenoten werden gezien als kinderen die graag alleen spelen, maar wel goed met anderen kunnen omgaan.
Vooral bij kinderen die het belangrijk vinden om erbij te horen, bleek alleen spelen niet per se iets negatiefs. Zij waren over het algemeen tevreden over hun vriendschappen én hun plek binnen de klas.
Volgens de onderzoekers komt dat mogelijk doordat deze kinderen een balans weten te vinden. Ze spelen graag alleen, maar staan er ook voor open om af en toe met anderen mee te doen. Een uitnodiging om mee te spelen slaan ze dus niet automatisch af. “Deze kinderen doen graag hun eigen ding en zijn liever alleen dan dat ze met leeftijdsgenoten spelen, maar tegelijkertijd kunnen ze goed met anderen overweg”, legt onderzoeker Rachael Pfanz uit. Als ze worden uitgenodigd om mee te doen, accepteren ze die uitnodiging soms wel. Daardoor houden ze contact met hun klasgenoten en blijven ze onderdeel van de groep.
Bij kinderen die weinig waarde hechten aan erbij horen, was het beeld anders. Zij waren minder tevreden over hun vriendschappen en hun positie in de klas. Een mogelijke verklaring is dat ze uitnodigingen om mee te spelen vaker afwijzen. Daardoor worden ze vervolgens misschien minder vaak gevraagd, waardoor de afstand tot andere kinderen groter wordt.
Ook kinderen die door hun klasgenoten als weinig sociaal werden gezien, waren vaker ontevreden over hun plek in de groep. Zo vonden ze het vervelend om tijdens de lunch alleen te zitten of niet als eerste te worden gekozen voor een groepje.
Opvallend is dat deze kinderen soms wél goede individuele vriendschappen hadden. Alleen: goed kunnen omgaan met één vriend(in) betekent niet automatisch dat een kind zich ook prettig voelt binnen een grotere groep. “Rond groep 6 en 7 liggen vriendengroepen meer vast, hebben kinderen sterkere sociale vaardigheden ontwikkeld en meer ervaring opgedaan in het contact met elkaar”, vertelt Pfanz. Daardoor herkennen kinderen volgens haar steeds beter het verschil tussen iemand die bewust alleen kiest en een klasgenoot die daadwerkelijk geïsoleerd raakt.
Voor ouders is het daarom vooral belangrijk om niet meteen conclusies te trekken als hun kind graag alleen speelt. Een kind dat regelmatig voor zichzelf kiest, hoeft niet ongelukkig of eenzaam te zijn. Het belangrijkste is dat het weet dat het onderdeel is van de groep en op andere momenten kan aansluiten.
Tekst gaat verder onder de podcast
Tegelijkertijd blijven sociale contacten belangrijk. Onderzoeker Michele Lease vergelijkt het met andere dingen die goed voor je zijn: je weet dat bewegen en gezond eten belangrijk zijn, ook als je daar niet iedere dag zin in hebt. Volgens haar geldt iets vergelijkbaars voor sociale interactie.
De oplossing is dus niet om een kind dat graag alleen speelt koste wat kost in een grote groep te zetten. Wel kan het helpen om sociale contacten laagdrempelig te houden. Bijvoorbeeld door een kind af en toe met één of twee klasgenoten te laten afspreken die dezelfde interesses hebben. En als er een uitnodiging komt om mee te spelen, kan het goed zijn om die niet altijd af te slaan.
Kortom: een kind dat alleen speelt, is niet automatisch een kind dat alleen ís. Het verschil zit vooral in de vraag of het kind zelf voor die rust kiest én weet dat het erbij hoort.
Bron: Scientias
Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Lente (35), samen met Dorian (37), moeder van Mila (6) en Bo (3).
Terugkijkend leidde ze een luxeleventje toen ze maar zestien uur per week werkte. Maar nadat haar huwelijk strandde is Vivian fulltime gaan werken, met een eeuwig schuldgevoel naar haar kinderen toe als gevolg.
Ontwerpster Meike is vanwege ernstige rugklachten voor tachtig procent afgekeurd en krijgt een uitkering.
Bianca (31) is communicatieadviseur en woont samen met partner Pascal (35) en zoon Floris (3). Met zijn drieën vormen zij een levendig gezin waar zelden iemand stil zit óf zijn mond houdt. In haar eerlijke en herkenbare columns schrijft Bianca over hun gezellige en drukke leven, met alle chaos en liefde die daarbij hoort.
Drukke agenda, volle dagen en altijd maar doorgaan: veel ouders zullen het herkennen. Ook Chantal Janzen dacht jarenlang dat ze wist wat een burn-out was. Totdat ze van dichtbij meemaakte hoe zo’n situatie er echt uitziet.
Tijdens Maud (41) haar eerste zwangerschap was ze zó ziek dat ze nauwelijks iets binnenhield. Door HG viel ze veel af, maar toen ze haar moeder vertelde hoeveel gewicht ze was verloren, kwam er een reactie die ze totaal niet zag aankomen.
