Beeld: Getty Images
Het 11-jarige pleegmeisje uit Vlaardingen is door haar pleegouders gruwelijk mishandeld en vervolgens compleet in de steek gelaten door instanties die haar juist hadden moeten beschermen, meldt de Telegraaf. Dat blijkt uit onderzoek van de inspecties Gezondheidszorg en Jeugd en Justitie en Veiligheid.
Het meisje raakte ernstig gewond door de mishandelingen en belandde in mei 2024 in het ziekenhuis. Ze liep hersenletsel en meerdere botbreuken op en lag lange tijd in coma. De gevolgen zijn hartverscheurend: ze kan niet meer zelfstandig zitten, lopen of staan. Ook praten lukt niet meer.
Het pleegmeisje werd destijds ondergebracht bij pleegouders, maar tijdens haar verblijf leefde het meisje geïsoleerd. Ze zou als huisslaaf zijn gebruikt en in haar slaapkamer zijn opgesloten in een zelfgemaakte kooi met stroomdraden, zo werd eerder gemeld. Ook kreeg ze nauwelijks te eten en te drinken.
Ondanks haar noodkreten en die van haar biologische moeder, buurtbewoners, school en zelfs de politie, zo schrijft de krant, hebben pleegzorgorganisatie Enver en jeugdbeschermingsorganisatie William Schrikker Stichting (WSS) deze signalen genegeerd. Sterker nog: op bewakingsbeelden is te zien hoe de pleegzorgbegeleider gezellig met pleegouders John en Daisy van den B. een biertje drinkt. Hij sprak over een ‘liefdevolle plek’.
De inspecties noemen de werkwijze van de verantwoordelijke instanties ‘onprofessioneel’. Wat de situatie nog schrijnender maakt, is dat de WSS in januari 2020 al een officiële waarschuwing kreeg, omdat kinderen die aan de zorg van de organisatie waren toevertrouwd niet veilig waren. Eerdere kinderen zouden bij dezelfde pleegouders ook mishandeld zijn, maar toch werden er weer kinderen bij ze geplaatst. Het falen van de instanties blijft niet zonder gevolgen: beide organisaties worden onder toezicht gesteld. Ook komt er een vervolgonderzoek naar het handelen van de medewerkers.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
