Beeld: Instagram
Het leven loopt soms anders dan je had gepland. Ook voor Jennifer Hoffman.
De actrice nam jaren geleden een grote beslissing: ze beëindigde haar relatie, terwijl het idee van moeder worden nog in haar hoofd zat. Een keuze die allesbehalve makkelijk was. In een openhartig gesprek met Nouveau blikt ze terug op die periode en hoe haar kijk op liefde, relaties en een kinderwens langzaam veranderde.
Toen Jennifer destijds besloot haar relatie te beëindigen, speelde er meer mee dan alleen de liefde. Namelijk een mogelijke kinderwens. Dat maakte de beslissing extra zwaar. “Zou ik met het beëindigen van de relatie ook een kinderwens weggooien?” vroeg ze zich af. Die gedachte hield haar lang bezig. “Daarom deed ik destijds waarschijnlijk ook langer over die beslissing, omdat ik het een ingewikkelde keuze vond. Wat zou ik weggooien?”
In de periode daarna veranderde haar perspectief langzaam. Jennifer ontdekte dat het leven ook anders vorm kon krijgen dan het klassieke plaatje van partner, huisje, boompje, beestje. Ze vertelt: “Langzamerhand voelde ik: ik ben oké als ik iemand tegenkom die al kinderen heeft, hoef ik ze niet te baren.” Zelfs een leven zonder eigen kinderen begon goed te voelen. “Ik zou ook oké zijn met af en toe een leuke man. Een eerste zoen geven aan iemand, en dat heel vaak beleven, zonder kinderen te krijgen, daar was ik content mee.” Wat haar uiteindelijk misschien nog wel het meest verraste, was hoe fijn ze het had met zichzelf. “Ik was namelijk ook heel goed met mijzelf. Dan zou ik het leven anders inrichten dan sociaal gewenst, en bij dat besef voelde ik een rust die lastig te creëren of na te bootsen is.”
En soms komt het leven toch weer met een verrassende wending. Inmiddels is Jennifer gelukkig samen met haar huidige partner. Samen kregen ze een zoon en er is nog meer babygeluk onderweg: haar tweede kindje is op komst. Een mooie reminder dat je pad niet altijd volgens plan hoeft te lopen. Soms brengt juist dat je precies waar je uiteindelijk hoort te zijn.
Eerder was Jennifer Hoffman al openhartig over het moederschap. Je leest het verhaal hier.
Bron: Nouveau
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Erica’s dochter heeft een half jaar verkering met een jongen die ze tijdens de vakantie heeft ontmoet. Ze zijn allebei vijftien en stapelgek op elkaar. Alleen woont hij anderhalf uur verderop. Daarom wil ze bij hem blijven slapen. Erica vindt dat prima, maar haar man denkt daar héél anders over.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Opa en oma die een studiepotje openen, het collegegeld betalen of zo nu en dan wat toestoppen: het is natuurlijk hartstikke fijn als het kan. Maar financiële hulp van grootouders kan volgens nieuw onderzoek ook écht verschil maken.
