Voormalig profvoetballer Anouk Hoogendijk heeft de knoop doorgehakt: ze gaat met zwangerschapsverlof. Al wilde ze het eigenlijk nog heel even voor zich uitschuiven, want: fomo (fear of missing out). ‘Ik voelde aan alles dat het genoeg was.’
Op Instagram laat de hoogzwangere Anouk weten dat ze met verlof gaat. ‘Soms moet je verstandig en eerlijk zijn’, schrijft ze. ‘Ik wilde eigenlijk deze week nog voor tv etc werken (fomo), maar ik voelde aan alles dat het genoeg was: veel pijntjes/kwaaltjes, amper slapen ’s nachts en weinig energie. Dus vanaf nu: relax-modus!!’
Anouk hoeft zich in elk geval niet te vervelen. ‘Ow ja en een beetje alles-in-orde-maak-modus want er is nog wat werk aan de winkel…’, aldus de voormalig profvoetballer. Anouk maakte in juni bekend opnieuw zwanger te zijn. Samen met vriend Pieter verwacht ze een jongetje. In oktober 2020 beviel Anouk van zoon Sonny.
Lees ook: Zwangere Anouk Hoogendijk verklapt geslacht baby met leuke foto
Dit bericht op Instagram bekijken
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
Je ouders konden ontzettend veel van je houden en je tóch niet altijd geven wat je emotioneel nodig had. Volgens psychologen kunnen de gevolgen daarvan zelfs als volwassene nog merkbaar zijn. En soms zit dat in kleine dingen.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Je vraagt één keer of je kind z’n schoenen wil aantrekken, en vijf minuten later zit-ie nog steeds op de grond met één sok aan en een LEGO-poppetje in z’n hand. Herkenbaar, want jonge kinderen zijn nu eenmaal niet altijd kampioen luisteren. Gelukkig zijn er slimme manieren om ervoor te zorgen dat wat jij zegt […]
