Beeld: Getty Images
Als je het thuis wat anders aanpakt dan de doorsnee moeder, kun je er donder op zeggen dat je daar commentaar op krijgt. Dus legt Lianne maar weer eens uit waarom ze met volle overtuiging voor unschooling heeft gekozen.
Lianne, getrouwd, moeder van Livia (11) en Belle (9): “Laatst keken we de film Sluimerland. Daarin is een meisje met haar oom in gesprek en er wordt gezegd dat school net een gevangenis is. ‘Dat klopt’, zei mijn oudste. ‘Waarom heb je mij zo lang naar school laten gaan?’ Ja, dat vond ik wel fijn om te horen, omdat het me sterkte in het idee dat we de juiste beslissing hebben genomen om onze dochters Livia en Belle te unschoolen.
We zijn vorig jaar met ons gezin van Nederland naar Portugal verhuisd, mede omdat traditioneel onderwijs niet bij onze idealen past. Er is vanuit de Nederlandse overheid een programma vastgesteld met wat kinderen moeten leren en in welk tempo. Daar worden ze op getoetst en als je kind daar niet volledig in past, heeft hij, zij of hun het behoorlijk zwaar.
Onze jongste vond het niet altijd leuk om naar school te gaan; ze wilde niet ontbijten en had er buikpijn van. Uiteraard ben ik met de school in gesprek gegaan. Ondanks kleine aanpassingen in de begeleiding op school, bleef Belle regelmatig liever thuis. Helaas is thuisonderwijs in Nederland behoorlijk gecompliceerd, en in Portugal een stuk makkelijker. Tijdens een van de lockdowns fantaseerden mijn man en ik hardop: wat nu als we Livia en Belle van school halen en op het Portugese platteland een stuk grond kopen, midden in de natuur?
Ik voelde heel sterk dat we deze weg in moesten slaan, maar leg dat maar eens uit aan je omgeving. Dat bleek wel ingewikkeld. Mijn familie maakte zich zorgen: ‘Hoe ga je dat doen, qua school?’ en ‘Hoe zorg je ervoor dat jullie niet eenzaam op een berg zitten en de kinderen niemand meer zien?’
Daar werd ik soms opstandig van. In het begin wilde ik mensen vooral overtuigen. Niet uit onzekerheid, maar omdat we wilden dat iedereen net zo enthousiast zou zijn als wij. Aanvankelijk hebben we bepaalde details niet gedeeld, afgezwakt of anders voorgespiegeld. Zo zei ik dat we ons eerst goed zouden oriënteren op het gebied van school, op zoek naar alternatieve onderwijsmogelijkheden, maar voor ons was het meteen duidelijk dat we voor unschooling zouden kiezen.
Via social media neem ik mijn omgeving mee in ons avontuur. Nu zien ze hoe goed self-directed learning bij Livia en Belle past. De eerste maanden in Portugal hoefden ze helemaal niets te doen aan school. Zo konden ze goed loslaten, uit het ‘moeten leren’ stappen. Ze zijn zo een heel proces doorgegaan van verveling tot: wat wil ik zelf leren? En ook: waar ben ik nieuwsgierig naar? Onze oudste wil schrijfster worden en is nu bezig met haar eerste boek, over onze emigratie. Het is aan mij om haar daarin te begeleiden. Om een omgeving te creëren waarin ze zich optimaal kan ontwikkelen.
Ik geloof dat alle kinderen op hun eigen manier potentie hebben en het is aan ons om die vlammetjes aan te wakkeren. Zo spreken we tegenwoordig Engels tijdens het eten, omdat Livia en Belle die taal graag beter willen beheersen om met hun nieuwe vrienden en vriendinnen te praten: de kinderen van gelijkgestemde Britse gezinnen bij ons in de buurt.
Hoewel ik veel bezig ben om de unschooling van mijn dochters te begeleiden, merk ik dat ik nu meer tijd voor mezelf heb. Om een onderwijsproject op te zetten, maar ook om heerlijk te ontspannen in de zon, op het terras van de yurt waar we in wonen. Ook is er meer qualitytime voor ons gezin. Voorheen gingen zij naar school en ik naar mijn werk als pedagoog en kindertherapeut. De paar uurtjes die we samen hadden, besteedden we vooral aan zwem-, turn-, en balletles. Ik was altijd aan het hollen, altijd druk.
Nu rennen de meisjes door ons bos, verzamelen ze sprokkelhout en zorgen ze voor onze geitjes. En laatst hebben ze met veel plezier pannenkoeken gebakken voor ons ontbijt. Daar geniet ik enorm van, omdat ik mijn kinderen precies geef wat ik ze zo gun: een gelukkige jeugd waarin ze in hun eigen tempo kunnen ontdekken wie ze zijn en waar hun interesses liggen.”
Jordi’s vrouw ging een weekend weg met haar vriendinnen, dus hij dacht: dan ga ik een weekend naar de camping met de kids. Helemaal in zijn nopjes, hij voelde zich een superpapa, tot hij besefte waar hij terecht was gekomen. Je leest het hier.
Sinds de verhuizing naar Spanje heeft de familie Jelies allesbehalve stilgezeten. Inmiddels wonen ze alweer bijna drie jaar in Pinoso, waar ze hun leven opnieuw hebben opgebouwd. Naast het genieten van het Spaanse leven zijn ze ook druk bezig met een nieuw project: een eigen winkel.
Een bevalling is een ervaring die alles van je vraagt: je lijf, je hoofd en soms ook je gevoel voor realiteit. En toch doen miljoenen vrouwen het, vaak bewuster en sterker dan ze ooit van zichzelf hadden gedacht.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun tijdelijke […]
Van zelf veters strikken tot netjes eten met mes en vork: volgens Supernanny Jo Frost zijn het juist die alledaagse vaardigheden waar steeds meer kinderen moeite mee hebben.
Zo zit het met de centen bij andere gezinnen. Wat komt erin? Wat gaat eruit? En blijft er nog iets over? In Banksaldo delen ouders hun maandelijkse inkomsten en uitgaven. Want laten we eerlijk zijn: zijn we niet allemaal een beetje benieuwd hoe anderen het doen? Deze week het banksaldo van Sophie (42), samen met […]
Veel ouders geven eraan toe: nog één verhaaltje, nog even spelen of een schermpje dat nét iets te lang aanblijft. Bedtijd schuift zo ongemerkt op.
