Beeld: Nine IJff
Annet: “Als ik een bloeddruppel zie val ik al flauw, maar ik was zo bezig met Sanne en mijn kleinkind, dat ik me over mijn eigen angst heen kon zetten”Sanne: “Het ging zo snel en het was zo heftig. Mama zei meteen: ‘En nu ga je naar mij luisteren en je stopt met gillen.’ Door haar kreeg ik weer focus.” Annet: “Het was heel bijzonder dat ik erbij mocht zijn. Als ik een bloeddruppel zie val ik al flauw, maar ik was zo bezig met Sanne en mijn kleinkind, dat ik me over mijn eigen angst heen kon zetten.”
Lees ook – ‘Mijn moeder is bij al mijn drie bevallingen geweest’ >
Sanne: “Als ik in haar schoenen had gestaan – alleen met drie kleine kinderen – dan had ik niet geweten hoe ik dat had moeten redden”Annet: “Ik gun Sanne alle gezondheid en geluk. Dat gaat boven alles. Tuurlijk is het fijn dat het zakelijk goed gaat, maar succes vind ik minder belangrijk. Ik heb echt het gevoel dat ik twee sterke dochters achterlaat.”
87% van de moeders in Nederland heeft te maken met momshaming, blijkt uit onderzoek van Kek Mama. Dat vond de redactie zó schokkend, dat ze een campagne is gestart: Kek Mama lanceert mombracing, de tegenhanger van momshaming, en roept alle moeders op om elkaar voortaan te steunen in plaats van te bekritiseren.
Kim wist onlangs niet wat ze meemaakte. Haar schoonzus bleek al langer te weten van het geheim van Kim’s dochter. “Het ging óók over mijn kind.”
Een zwangerschap terwijl je huwelijk net is stukgelopen, zet alles op zijn kop. Als vervolgens blijkt dat je niet één, maar drie baby’s verwacht, wordt die nieuwe werkelijkheid nog veel groter. Kim maakte het mee en werd midden in haar scheiding moeder van een eeneiige meisjesdrieling.
Wendy is trotse mama van een dochter (16) en een zoon (9). Hun gezinsleven is een heerlijke, soms chaotische mix van liefde en mooie momenten. Die deelt ze graag, ook de uitdagingen die op ons pad komen. Je volgt ons op Instagram.
Je vraagt je kind om zijn kamer op te ruimen en een halfuur later is er… precies niets gebeurd. Behalve dat er inmiddels nóg meer Lego op de vloer ligt. Herkenbaar? Misschien kun je de sterren de schuld geven.
Een buur helpen als ze een keer omhoogzit met de opvang? Natuurlijk. Maar bij Babette lijkt haar behulpzaamheid inmiddels iets te vanzelfsprekend te zijn geworden. Ze heeft zelf een dochter van zes, maar krijgt op maandag regelmatig twee extra kinderen over de vloer. Zonder dat haar buurvrouw eerst vraagt of dat eigenlijk wel uitkomt.
“Waar zijn de kinderen eigenlijk?” Een vraag waarbij veel ouders tegenwoordig acuut hun telefoon zouden pakken. In de jaren zeventig en tachtig was het antwoord regelmatig: ergens buiten. Geen gps-horloge, geen WhatsApp en al helemaal geen ouder die iedere twintig minuten informeerde of alles nog goed ging. Als je maar thuis was voor het eten.
