Beeld: Canva
Met jonge kinderen weet je nooit wat de dag brengt. Frida hoefde daar tijdens haar vakantie in Kroatië niet lang over na te denken, nadat haar zoontje – geheel per ongeluk – voor flinke opschudding bij het zwembad zorgde.
Frida, getrouwd, moeder van een zoon: “Je kent ze wel, die kneuterige campings waar iedereen elkaar groet, de kinderen de hele dag in badkleding lopen en het zwembad om zes uur keurig dichtgaat. Nou, daar zaten wij dus. In Kroatië. Alles vredig en overzichtelijk… tot mijn zoon besloot er een seizoensfinale van te maken.
Het begon nog lief: animatie knutselde bootjes met de kids. Daarna een bootjesrace in het kinderbad. ‘Voeten in het water en blazen maar!’ Nou ja, dat was de bedoeling. Mijn zoon hoorde blijkbaar: ‘Duik volledig met kleren en al dat bad in.’ En ja hoor: als in een slechte actiefilm volgden álle kinderen hem. Animatieteam? Kansloos. Ouders? Aan de kant. Kinderen? Dolle pret.
En toen… het moment waarop het nog nét een anekdote was, maar uiteindelijk een verzekeringsclaim werd: mijn zoon klom té enthousiast op de kinderglijbaan, gleed uit en ramde zijn been dwars door de plastic raamkoepel. Krak. Feest voorbij, zwembad gesloten en leeggepompt, want: scherpe stukken. De kinderen dropen – letterlijk – af als bij een regenbui op een bruiloft.
Ik stond daar dus: moeder van de ‘fire starter’. Ik schaamde me eigenlijk behoorlijk. Wat zouden de andere ouders wel niet van ons denken? Hebben we nu het zwemplezier van de hele camping verpest? Maar hé: de volgende ochtend hadden ze al een nieuwe koepel geplaatst en konden alle kinderen weer zwemmen. Wij kregen wél de rekening. Dat dan weer wel. En een vakantieverhaal waar hij op zijn bruiloft nog steeds om uitgelachen gaat worden.
Naomi ging voor het eerst op vakantie met haar tweeling. En dat was op zijn zachtst gezegd… heftig. Je leest het hier.
Natuurlijk hoop je dat je kind later een beetje aardig is voor de mensen om zich heen. Dat-ie iemand helpt die valt, niet voordringt bij de bakker en ooit uit zichzelf zijn broer of zus een koekje aanbiedt. Dat laatste is misschien wat ambitieus. Maar hoe leer je een kind eigenlijk om vriendelijk en empathisch […]
Toen we de naam van onze zoon bekendmaakten, waren mijn ouders niet bepaald enthousiast. Vooral de buitenlandse uitspraak vonden ze maar overdreven. Ik dacht dat ze er vanzelf aan zouden wennen. Inmiddels is mijn zoon vier en spreken opa en oma zijn naam nog steeds anders uit.
Toen Louis (3) zijn ouders ervan probeerde te overtuigen dat hij prima zonder zijwieltjes kon fietsen, namen ze hem niet meteen serieus. Toch besloten Joyce en haar man de proef op de som te nemen. Dat pakte totaal anders uit dan verwacht.
Kinderen hebben niet veel nodig om zich urenlang te vermaken. Geef ze een lege doos en ze bouwen een huis. Een oude deken wordt een tent, een pollepel een microfoon en een wc-rolletje is binnen drie seconden een verrekijker. En soms hebben ze aan een zolder genoeg.
‘Daar praten we niet over waar de kinderen bij zijn.’ Geld was vroeger in veel gezinnen ongeveer net zo’n gezellig gespreksonderwerp als de belastingaangifte.
Niet praten na een ruzie, je kind vergelijken met anderen of nooit toegeven dat je fout zat. Voor veel boomerouders waren bepaalde opvoedgewoontes heel normaal. Volgens deskundigen kunnen sommige daarvan nog jaren doorwerken in de relatie met hun volwassen kinderen.
