Beeld: Getty Images
Natte schoenveters strikken en een complete verjaardagstaart in 24 exact stukken zien te hakken. Juf Bunny was er wel een beetje klaar mee. Daarom bedacht ze haar eigen klasregels. Die klinken behoorlijk streng, maar andere leraren blijken ze héél goed te begrijpen.
Juf Bunny geeft les aan kinderen van een jaar of zeven, acht in Washington D.C. en werkt inmiddels bijna tien jaar in het onderwijs. Op TikTok deelt ze onder de naam Ms. Bunny Teacher haar ervaringen voor de klas. Onlangs vertelde ze over haar persoonlijke klasregels als juf. Die zijn volgens haar niet bedoeld om de strenge juf uit te hangen. Ze wil vooral grenzen stellen én haar leerlingen leren om dingen zelf op te lossen. Dat begint bij schoenveters….
Jarenlang ging Bunny braaf door haar knieën om losse veters te strikken. Tot ze zich steeds vaker afvroeg waarom die dingen in vredesnaam nat waren. Terwijl het buiten niet eens regende. We laten de mogelijke verklaringen voor het vochtige-veter-mysterie maar even voor wat ze zijn.
Inmiddels is haar regel simpel: kan je kind nog geen veters strikken? Trek hem of haar dan schoenen zonder veters aan en oefen het thuis. Natuurlijk maakt Bunny uitzonderingen voor kinderen die bijvoorbeeld vanwege een beperking, sensorische problemen of ergotherapie hulp nodig hebben.
Tekst gaat verder onder de podcast
Een andere leerkracht die op haar video reageerde, bleek een behoorlijk geniale oplossing te hebben bedacht: de ‘veterstrikclub’. Kinderen die hun eigen veters konden strikken, mochten erbij. Andere leerlingen gingen vervolgens hén om hulp vragen in plaats van de juf. Kijk, dát noemen we delegeren.
Nog zo’n ding waar Bunny niet bepaald enthousiast van wordt: gigantische waterbekers. Je kent ze wel. Van die Stanley-achtige exemplaren waarin ongeveer de complete dagelijkse vochtbehoefte van een gemiddeld gezin past.
Volgens Bunny maken ze een enorme klap als ze van tafel vallen. En als het deksel niet goed dichtzit, verandert het klaslokaal binnen een paar seconden in een subtropisch zwemparadijs. Doe haar daarom maar een klein plastic flesje. Of gewoon een slok water uit de drinkfontein.
Dan komen we bij misschien wel het gevoeligste onderwerp van iedere basisschoolklas: trakteren. Stel: je hebt twintig kinderen in de klas en neemt tien chocoladecupcakes en tien vanillecupcakes mee. Precies genoeg, toch? Niet volgens Bunny. Want wat gebeurt er als twaalf kinderen chocolade willen? Precies.
Daarom wil ze óf genoeg cupcakes van iedere smaak zodat alle kinderen daadwerkelijk kunnen kiezen, óf gewoon één smaak voor de hele klas. Haar voorstel: vijftien van iedere soort. Die regel kwam er niet zomaar. Ooit nam een ouder verschillende soorten cupcakes mee, waaronder een aantal speciale smaken.
Het resultaat? “Iedereen huilde die dag, inclusief ikzelf”, vertelt Bunny. Dat klinkt ongeveer zoals we ons een kinderfeestje na drie uur en vier zakken snoep voorstellen.
Cupcakes zijn trouwens nog te overzien. Een ouder stuurde ooit doodleuk een complete Koekiemonster-taart mee naar school. Aan Bunny vervolgens de taak om een kleine ronde taart eerlijk over 24 kinderen te verdelen. Sindsdien is ook daar een regel voor: juf snijdt geen taarten.
Een andere leerkracht reageerde dat verjaardagstraktaties in haar hele schooldistrict überhaupt verboden zijn. ‘En het is geweldig!’ En het kan blijkbaar altijd gekker: een andere docent vertelde dat een ouder ooit een complete watermeloen meegaf. Ongesneden. Succes ermee, juf.
Nog een die we eigenlijk behoorlijk begrijpelijk vinden: Bunny opent geen verpakkingen waar al uit gegeten is. Dus geef je haar een half opgegeten snack waarvan je de verpakking niet meer open krijgt? Dan mag je zelf even uitzoeken hoe dat verder moet. Want hoe lief je leerlingen ook zijn: ergens ligt een grens. En die grens ligt blijkbaar bij een klef zakje crackers.
Toch zijn de regels volgens Bunny niet alleen bedoeld om haar eigen werkdag nét iets minder chaotisch te maken. Ze wil kinderen vooral zelfstandigheid bijbrengen. Na de coronapandemie merkte ze dat sommige leerlingen moeite hadden met dingen die ze normaal gesproken zelf zouden kunnen oplossen. Zo kwamen kinderen bijvoorbeeld met hun afval naar haar toe om te vragen wat ze ermee moesten doen. Haar antwoord? ‘Wat denk je zelf?’
Meestal kwamen ze er daarna zelf prima uit. Ook bij eten speelt er volgens Bunny meer mee dan alleen gemak. Ze wil voorkomen dat kinderen bij traktaties simpelweg te horen krijgen: je krijgt wat je krijgt. Bij een kleur pen of een speeltje vindt ze dat prima, maar eten ligt volgens haar gevoeliger. Een leraar weet immers niet altijd welke kinderen thuis te maken hebben met een tekort aan eten. Juist daarom wil ze voorzichtig zijn met situaties waarin eten een bron van teleurstelling of ongelijkheid wordt. ‘’Ik geef les in lezen. Ik geef les in rekenen’’, zegt Bunny. ‘’Maar ik denk dat zelfstandigheid ook een ontzettend belangrijke vaardigheid is.’’
Als je daardoor als juf nooit meer een mysterieuze natte veter hoeft aan te raken, is dat natuurlijk mooi meegenomen.
Wat moet een kleuter eigenlijk kunnen voordat hij of zij de klas binnenstapt? In dit artikel check je de vaardigheden waarvan leerkrachten écht willen dat je kind ze kan voor de eerste schooldag
Bron: Today
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Een naam kiezen voor je baby is al lastig genoeg, maar Suzes vierjarige dochter Saar had er ook nog zo haar eigen ideeën over.
Laurie (39) is orthopedagoog, opvoeddeskundige en moeder van zoons Dex (8) en Otis (4). Ze heeft twee jaar met haar gezin in Zuid-Afrika gewoond en is dit jaar teruggekeerd naar Nederland. In haar column schrijft Laurie over de hoogtepunten en worstelingen van het ouderschap.
Moeder van een peuter, en nog steeds chronisch reislustig. Nu haar relatie voorbij is, stapt freelance redacteur Lianne Kooistra met haar dochter (3) in een camper om voor lange tijd door Europa te trekken. Onderweg zoeken ze een nieuw ritme, nieuwe plekken en af en toe een speeltuin. In haar columns schrijft ze over hun […]
Het lievelingsgerecht waar de kinderen wél hun bord voor leegeten tot het kinderboek dat je inmiddels kan dromen: iedere mama heeft zo haar favorieten. Deze week deelt Maike Kadé haar 15 favorieten.
Melissa Ramakers Quekel (29) leeft met een zeldzame stofwisselingsziekte en kampt met complexe gezondheidsproblemen. Ze is afhankelijk van sondevoeding en draagt een glucose-sensor. Ondertussen zet ze alles op alles om er voor haar dochters Lotte (2,5) en Elise (1) te zijn.
