Beeld: Michelle Phaf
Tijdens de nieuwjaarsnacht van 2000 op 2001 brak er brand uit in café De Hemel in Volendam. Melanie Klene (40) overleefde de ramp, maar liep ernstige brandwonden op. Inmiddels is ze moeder van twee zoons (11 en 8). De gebeurtenis is verweven in haar gezin en heeft haar gevormd tot wie ze nu is.
Melanie: “Ik was net vijftien. We waren jong, hadden toestemming van onze ouders om op stap te gaan en hadden er zóveel zin in. Het was een gezellige avond en alles klopte, maar rond kwart over twaalf werd het ineens drukker. Op dat moment stond ik aan de voorzijde van de kroeg, daarna voegde ik me weer bij mijn vriendinnen aan onze tafel in de hoek. En toen, twee meter daarvandaan, gebeurde het: de feestverlichting aan het plafond vloog in brand en viel op de menigte.
Alles ging zó snel. Door iets of iemand werd ik meegenomen, maar hoe ik op de dijk ben gekomen, weet ik niet meer. Het was stervenskoud en overal was chaos. Uiteindelijk werd ik in een SIGMA-tent gelegd, waar ze mijn nieuwe, bij elkaar gespaarde spijkerbroek – ironisch genoeg met rode vlammen op de zijkant – openknipten. Ik weet nog dat ik daar zo van baalde. Uiteindelijk ben ik naar een ziekenhuis in Amsterdam gebracht en daarna naar België, waar ik ruim drie maanden behandeld ben. Toen pas kon ik weer rechtop zitten en met steun een paar stappen zetten. Zelf eten ging nog niet. Het grootste deel van mijn wonden moest eerst helen voordat ik terug naar Nederland mocht. Daarna volgde een revalidatie van ruim vier maanden in Wijk aan Zee. In augustus kwam ik weer thuis.
De helft van mijn lichaam was verbrand: mijn armen, rug, billen en ook mijn gezicht. Dat is uiteindelijk mooi hersteld. Alleen mijn voorhoofd was zwaar beschadigd, maar ook dat is zonder transplantatie genezen. Iets waar ik nog altijd dankbaar voor ben. Het wennen aan mijn zelfbeeld ging geleidelijk. Door de morfine is veel aan mij voorbijgegaan. Misschien speelt mijn karakter en mijn leeftijd van toen ook mee: ik was een puber en mijn lichaam veranderde sowieso al. Ik ken verhalen van anderen voor wie het eerste moment in de spiegel heel heftig was, maar dat heb ik niet zo ervaren.
Tijdens de eerste vakantie na het drama droeg ik een groot T-shirt over mijn bikini om de littekens te verbergen, maar dat bleek heel onhandig. Na een paar dagen dacht ik: dit ben ik, klaar. Kijken mensen? Ja, natuurlijk. Maar daar heb ik nooit echt een oordeel over gehad. Zelf kijk ik ook naar anderen, maar er is een verschil tussen kijken en staren. In het begin valt het op, daarna niet meer.
Naar mijn kinderen toe ben ik altijd open geweest. Ze zijn ermee opgegroeid en we praten overal over. De gebeurtenis is verweven in ons gezin. Mijn partner verloor die nacht zijn broertje, de oom van onze kinderen. Het is dus niet alleen mijn verhaal, maar ook dat van hen. Mijn jongens vinden me de allermooiste, maar kunnen ook zeggen dat ik zonder brandwonden nóg mooier zou zijn. Ik geef ze geen ongelijk. Zelf had ik ook liever een gave huid gehad, maar hun reactie vind ik eerlijk en puur.
Ik voel geen wrok en als ik nu op de plek van het café sta, voel ik vooral de kriebels van dat vijftienjarige meisje dat op stap mocht. Het positieve overheerst en daar ben ik dankbaar voor, want er zijn veel mensen – ook hulpverleners – die zwaar getraumatiseerd zijn. Ik geloof dat alles hand in hand gaat. Het leven schuurt soms en dat maakt dat je je beste leven kunt leven. Deze gebeurtenis heeft me dan ook veel gebracht. Van de diepgaande gesprekken met mijn kinderen tot hoe ik in het leven sta. Het klinkt gek, zeker na wat mijn partner heeft meegemaakt, maar als ik het opnieuw moest doorstaan, dan zou ik het doen. Dat meen ik oprecht.”
Niet alleen Melanie, ook Padminie omarmde haar zichtbare imperfecties. Ze is is moeder van drie jong volwassen kinderen en kreeg op 25-jarige leeftijd vitiligo, een auto-immuunaandoening waarbij het pigment uit de huid verdwijnt. “Ik kreeg de vraag of mijn make-up was uitgelopen.”Hier lees je haar verhaal.
Dit artikel verscheen eerder in Kek Mama Born to be free.
Floor is al 25 jaar juf op een basisschool en moeder van Lotje (17) en Abel (19). Ze heeft een relatie met Roderik en is bonusmoeder van Kiki (10) en Feline (13). Op haar werk heeft ze te maken met 28 kleuters en 56 ouders. Maar wie is ze nou eigenlijk wat aan het leren? […]
Anouk is trotse echtgenote van Erwin en mama van vier meiden: Aurélie (12), Emeline (10), Vieve (8) en Lilou (5). In hun levendige huishouden is het soms één en al chaos, maar liefde, gelach en spontane dansfeestjes voeren steevast de boventoon. Anouk deelt vol enthousiasme haar avonturen in het ouderschap.
Dat een bevalling zich niet laat plannen, blijkt wel uit het bevallingsverhaal van Romee Abrahams. Terwijl op het erf het grote verjaardagsfeest van haar vader in volle gang was, dienden de weeën voor haar tweede zoon Alfie zich aan.
Babynieuws voor Hinke en Gio! Het stel, dat elkaar leerde kennen én trouwde in Married at first sight, verwacht hun eerste kindje. Op Instagram delen ze het grote nieuws: in januari 2027 worden ze voor het eerst ouders.
De juffen op school noemen Pilar ‘tante’, terwijl ze heus wel weten hoe het zit: voor Laura en Daniël is ze hun vrouw, en als een tweede moeder voor hun dochters Rosa (9) en Carmen (7). “We zijn gewoon een gezin.”
Elsemieke (32) is samen met T (34), moeder van twee zoontjes (5 en 3) en redacteur bij Kek Mama. Chaotisch, chronisch moe en heeft een brein met 46 tabbladen tegelijkertijd open. Probeert rust in de chaos te vinden, maar met drie mannen in huis is die rust ver te zoeken.
