latten met kinderen Marc
Beeld: Unsplash

Het kan raar lopen in het leven. Dan heb je samen kinderen, maar kun je niet bij elkaar wonen. “In het weekend zijn we heel even een gewoon gezin.”

Marc (48) heeft een relatie met Francis (42). Hij heeft twee zoons van 12 en 8, zij twee zoons van 8 en 7. Samen hebben ze baby Luna (7 maanden).

More content below the advertising

“Een noodzakelijk kwaad, zo kun je onze woonsituatie omschrijven. Het kon bijna niet ongunstiger toen we elkaar vijf jaar geleden ontmoetten. We wonen zestig kilometer uit elkaar en hebben allebei kinderen waardoor we gebonden zijn aan onze woonplaatsen. Voor onze kinderen is het fijn dat ze in hun vertrouwde omgeving opgroeien en daardoor zit een gezamenlijke toekomst er voor Francis en mij voorlopig niet in. We zijn ook nooit zonder kinderen – in al die jaren zijn we hooguit tien keer samen een avond met zijn tweeën uit geweest.
 

'Het is nou eenmaal zo'

Toch besloten we ervoor te gaan. Ik was direct smoorverliefd, en vind maar eens een vrouw van mijn leeftijd zonder kinderen. Eerlijk gezegd was ik het hele daten ook zat. Iedere keer weer je levensverhaal vertellen en kijken of er een klik is met de kinderen. Na een stuk of vijf korte relaties was ik ontzettend blij met Francis. In het begin moest ik wennen aan latten. Ik was verliefd, wilde bij Francis zijn, miste haar. Na verloop van tijd berustte ik erin. Het is nou eenmaal zo.

Wij hebben de pech dat onze weken met de kinderen niet synchroon lopen: als zij ze heeft, ben ik kinderloos en andersom. In mijn papa-week ben ik met mijn zoons in mijn huis. In het weekend neem ik ze mee naar Francis.
 

Lees ook
'Mijn man wil samen oud worden, maar wel in aparte huizen. Zelfs nu we twee kinderen hebben' >

 

'Nu heb ik weer een kind dat ik veel te weinig zie'

Anderhalf jaar geleden raakte Francis zwanger. Dat was niet gepland en ik moest erg aan de gedachte wennen. Francis was direct enthousiast. Begrijpelijk. Luna kan zij fulltime bij zich houden, ze hoeft haar niet te delen zoals haar zoons. Voor mij is dat anders: nu heb ik weer een kind dat ik veel minder zie dan me lief is. Dat doet pijn.

Francis komt soms met Luna mijn kant op als ik de jongens heb, maar gaat dan op tijd weer naar huis. Blijven slapen vindt ze een hoop gedoe omdat ik maar twee slaapkamers heb. De jongens delen een kamer. Luna moet dan in een bedje bij ons. Ik zie het probleem niet: baby’s slapen overal en ze hoeft toch niet naar school. Bovendien gaat het maar om een paar dagen per maand. Maar Francis piekert er niet over.

Dat zorgt soms voor wrijving, maar meestal geef ik snel toe. Francis is een goede moeder en ik heb geen zin in ruzie. Zo vaak zie ik haar niet, zonde van onze kostbare tijd. Gelukkig maken Facetime en Skype een hoop goed. En onze band is dankzij Luna nog hechter geworden, het vrijblijvende is eraf. Francis en ik horen samen, ook al zien we elkaar minder dan ik zou wensen.
 

Het dilemma van de gescheiden vader

Ooit wil ik echt samenwonen met Francis. Misschien over een jaar of zes als de jongens naar de middelbare school gaan en zelfstandiger worden. Ik kijk ernaar uit, alhoewel ik dan weer bang zal zijn dat ik mijn zoons te weinig zie. Het is het dilemma van de gescheiden vader met een nieuw gezin. Het liefst heb ik die jongens fulltime bij me, net als mijn dochtertje.”
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.

 

 


Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

apps-mannen-met-humor

Mannen. Hoewel je ze na de zoveelste vieze sok op de badkamervloer soms liever achter het behang plakt, zijn ze toch ook wel heel erg grappig. Dat bewijzen deze apps maar weer.

Hij heeft nog gelijk ook.

More content below the advertising

 

Grapjas.

 

 

Mogen ze hem ook gelijk meenemen.

 

 

Lees ook
Lollige video: dit gebeurt er als mannen een babyshower organiseren >

 

En bedankt.

 

Vast een (mannen)griepje.

 

 

Allebei, graag.

 

 

Ah, vandáár joh...

 

'Every king needs a throne...'

 

Bron: BuzzFeed

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >
relatieproblemen overleefd
Beeld: Pexels

Het zou zomaar kunnen dat je je een huissloof voelt en baalt van je seksleven, de ruzies en het gedoe. Dan is één ding zeker: tijd om je relatie te redden, al dan niet met hulp van een therapeut.

Marieke (44, moeder van drie kinderen van 14, 12 en 8) vond niet dat ze in relatietherapie moest, maar dat ze aan zichzelf moest gaan werken. Ze heeft sinds vier jaar een latrelatie met Tim.

More content below the advertising

“Vorige winter zei Tim: ‘Je doet me zo vaak pijn, ik weet niet hoe lang ik dat nog volhoud.’ Ik schrok me rot. Ik wil hem helemaal niet kwijt. Met Tim kan ik lachen, huilen, praten, vrijen, alles. Hij is lief en heeft kanten van mij gezien die anderen nog nooit hebben gezien. En toch was ik wéér in hetzelfde patroon vervallen als in mijn vorige relaties. Dat moest stoppen. Daarom ben ik de cursus ‘Liefdevol leven’ van relatiecoach Carolien Franssen gaan volgen. 

Vechten, dat is wat ik doe in relaties. Ik weet altijd wel iets te vinden wat niet deugt, waar ik kritiek op kan hebben en ruzie over kan maken. Een voorbeeld: vorig jaar had ik een peesontsteking aan mijn arm. Dat was zo pijnlijk dat ik morfine kreeg om te kunnen slapen. Midden in de nacht belde ik Tim omdat ik wilde dat hij kwam. Dat ging niet: hij had de hele avond gewerkt in zijn restaurant en was zo moe dat hij het te gevaarlijk vond om te rijden. Ik heb een enorme scène geschopt, zitten huilen en schreeuwen aan de telefoon. Gedreigd het uit te maken: ‘Als jij me nu in de steek laat, hoeft het niet meer van mij’. 
 

Ik begreep het zelf ook niet

Na zo’n uitbarsting probeer ik het weer goed te maken, maar dat is een hele klus, want Tim voelt zich natuurlijk diep gekwetst. Die pijn van Tim vond ik lastig. Ergens vond ik mijn woede namelijk terecht. Snapte hij niet dat het een normale reactie vanuit míjn pijn was? Toch begreep ik het ergens zelf ook niet. Ik had niet de regie over dat gedrag, het gebeurde gewoon. Voor ik er erg in had, flapte ik er van alles uit. 

De cursus bestond uit vijf sessies; er deden nog vier andere vrouwen aan mee. Elke keer brachten we iets in waarmee we vastliepen. Caroline benaderde het probleem systemisch, ze keek om te beginnen naar het gezin waarin ik ben opgegroeid. Daar ligt immers de basis van wat je hebt geleerd over de liefde. Ze zette poppetjes in een bepaalde opstelling: bijvoorbeeld van elkaar af gedraaid of juist niet. Ook zette ze stereotypen van mezelf neer, bijvoorbeeld agressief, lui of meegaand. 

Nu pas zie ik hoe mijn jeugd doorwerkt in mijn relaties. Het ontbrak mij als kind aan warmte en empathie, mijn ouders waren niet in staat mij dat te geven. Daardoor dacht ik onbewust: ik doe het wel alleen. Ik liep eens een hersenschudding op bij een balspel, en dat heb ik thuis gewoon niet verteld. Zo van: laat ik mijn ouders hiermee maar niet lastigvallen. Wanneer ik me kwetsbaar voel in mijn relatie, probeer ik mezelf te beschermen door agressief te reageren. Dat inzicht is mijn redding. Het helpt me anders te reageren.
 

Lees ook
Lachen om relatieproblemen: 'Co-ouderschap is stukken duurder, hoor' >

 

Steeds beter

Als ik nu de neiging voel in de aanval te gaan, spreek ik mezelf toe: stop. Wat is er met míj aan de hand op dit moment? Wat heb ik nodig? Kan ik dat tegen Tim zeggen? Het lukt me steeds beter. Ik had deze week bijvoorbeeld een paar pittige dagen achter de rug met mijn dochter toen Tim vertelde dat hij een ruzietje had gehad met zijn zoontje. Ineens kookte ik vanbinnen: hoe kun jij over zoiets kleins zeuren, weet je wel wat ík allemaal heb doorstaan? 

Als ik alleen ben, ben ik de sterke en vrolijke moeder, maar als Tim komt, stort ik in. Ik weet nu dat ik op zo’n moment zacht moet blijven, in plaats van in de aanval te gaan – anders gaan we weer met knallende ruzie uit elkaar. Dus ik zei tegen Tim: ‘Ik heb zulke heftige dingen meegemaakt de afgelopen dagen. Nu ik jou zie, komt alle opgekropte spanning los.’ Dan maakt hij een grapje, slaat zijn armen om me heen en laat me even uithuilen. Zo werkt het dus.

Het gaat met stapjes, ik ben er nog niet, maar het is fijn om te zien dat ik kan beïnvloeden hoe een ander zich opstelt. Ik krijg de warmte en liefde waarnaar ik verlang, als ik Tim maar de kans geef.”
 

Dit artikel heeft eerder in Kek Mama gestaan.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >