moederskind
Beeld: Pexels

Denk je een leuke man geschaakt te hebben, krijg je zijn moeder erbij. “Als hij thuiskomt van zijn werk, gaat-ie eerst di mámma bellen.”

Ze had het kunnen weten: hij stond zelfs met zijn moeder op zijn Tinder-profel. Maar ze negeerde de rode vlaggen en nu runt Bianca (36) een samengesteld gezin met een moederskindje van veertig. Is het huishouden de grootste bron van ruzie binnen relaties, bij Bianca is het met stip op één haar schoonmoeder. “Minstens twee keer per week hebben we er ruzie over. Mijn dochters van tien en elf noemen oma gekscherend di mámma, naar de Italiaanse moeders uit maffiafilms, die hun criminele zonen behandelen of het baby’s zijn en hun gezin bestieren tot ze sterven. Soms lijkt het wel of mijn vriend een relatie heeft met haar, in plaats van mij. Het is om krankzinnig van te worden.”
 

'Even mama bellen hoor'

Natuurlijk viel het haar in het begin van hun relatie wel op dat haar vriend zijn moeder wat veel belde. “Sterker nog: tijdens onze eerste date greep hij naar zijn telefoon zodra ik eventjes ging plassen. ‘Even mama bellen hoor,’ zei hij, ‘die zit nagelbijtend op de bank op verslag te wachten.’ Ik dacht dat het een grapje was: mijn moeder wist niet eens dat ik überhaupt aan het daten was.”

Maar het was geen grapje. Bianca’s vriend bleek besties met zijn moeder. “Aandoenlijk, vond ik eerst nog. Logisch ook, want enig kind. Maar sinds een jaar wonen we samen – hij heeft ook nog een zoontje van vier – en hij spreekt haar elke dag. Meerdere keren. Wanneer hij thuiskomt van zijn werk, krijg ik een vluchtige kus en belt hij eerst zijn moeder om de dag door te spreken. ’s Avonds belt zij hem vaak nog een keer. Om te vertellen dat ze All you need is love heeft gekeken, of zo leuk heeft gekletst met een vriendin. Bel lekker in de auto vanuit je werk naar huis, denk ik dan. Zo heeft niemand er last van en heeft hij toch zijn tijd met haar. Maar dat vinden ze niet voldoende. Geen wonder dat zijn vader tien jaar geleden aan zijn stutten trok; voor hem had ze toen vast al dertig jaar geen tijd meer.”
 

'Dat zou jij later toch ook willen?'

Eva (34) woont ook samen met een moederskind: “Maak ik een keertje stoofvlees, krijg ik te horen dat de versie van zijn moeder toch echt veel lekkerder is. Zijn we op vakantie in Frankrijk, wil hij per se eten bij die ene auberge waar hij als tiener altijd met zijn moeder kwam. Als zijn zoon ziek is, belt hij haar, voordat hij van mij aanneemt dat een doorgesneden ui naast het bed prima helpt bij een verstopte neus. Hoezo een typisch gevalletje ‘oma weet het beter’? Ik breng verdorie zelf twee dochters groot; ik weet heus wel hoe je voor een ziek kind moet zorgen. Maar elke ruzie die we hebben over zijn ziekelijke relatie met zijn moeder, strandt in onbegrip. Hij heeft altijd een goede band gehad met haar, zegt hij dan. Ik zou zelf toch ook willen dat mijn dochters me later dagelijks bellen, wanneer ze het huis uit zijn? Nou: nee dus, niet per se.
 

Papkind

Ik vraag me af of zijn moeder eigenlijk wel op dat intensieve contact zit te wachten. ‘Papkind’, zei ze eens gekscherend, toen hij haar tijdens een etentje vroeg hoelang de kip in de oven moest. ‘Gelukkig heeft hij jou.’ Het is oprecht een doodlief mens. Accepteert mijn kinderen als haar eigen vlees en bloed en staat altijd voor ons klaar. Legt verse broodjes op het aanrecht als we terugkomen van vakantie, vangt de hond op tijdens wintersport… En toen we een caravan hadden gekocht, stond ze een week later op de stoep met op maat genaaide gordijntjes. Afzichtelijk, maar ik kon het niet over mijn hart te verkrijgen ze af te wijzen. Dus heb ik de hele zomer tegen een of ander truttig paisleymotiefje aan liggen loeren.

Eerste kerstdag vieren we bij haar, en ik zie er nu al tegenop. Niet vanwege haar hoor, maar vanwege hém. Want op tweede kerstdag bij míjn familie krijg ik gegarandeerd te horen dat de hazenpeper van zijn moeder toch echt veel beter was dan de rollade van de mijne. Ik haal het niet eens meer in mijn hoofd om uitgebreid te koken thuis; ik kan het immers bij lange na niet zo goed als mijn schoonmoeder – al zou ik er een Michelinster voor krijgen.”
 

'Je moet wel op mijn moeder lijken'

De man van Vera (35) was er maar meteen duidelijk over toen ze elkaar tien jaar geleden tegenkwamen: als een vrouw ooit oud met hem wilde worden, moest ze wel op zijn moeder lijken. En verdomd: zelfs uiterlijk komt Vera in de buurt. Of ze zeker wist dat ze hierop zat te wachten, vroegen haar vriendinnen bezorgd. “Maar ik was eigenlijk alleen maar blij met haar nadrukkelijke aanwezigheid in ons leven. Mijn moeder overleed toen ik negen was, en mijn schoonmoeder vulde de plek die ik al zo lang als een leegte had ervaren.”

Vera’s man woonde zelfs bij zijn moeder, toen ze hem ontmoette tijdens het uitgaan. “Hij was 29 en had net een relatie verbroken, zijn moeder was een weduwe met torenhoge lasten. Dus was hij in zijn oude kamer getrokken en zat ik voor ik het wist elk weekend bij zijn moeder op de bank. Op mijn 25e.”
 

'Hij vertelt haar àlles'

Zijn oude kinderkamer verruilde hij snel voor de woning van Vera. “Zo ziekelijk is hun relatie ook weer niet, het is er meer een van beste vrienden. Hij vertelt haar alles, óók over ons. Elke ruzie of woordenwisseling, dat het zwanger worden lastig ging, de dromen die we samen hebben en zelfs details over ons seksleven; ze komen allemaal bij haar terecht.

Onze vakantiebestemmingen zoekt hij uit met haar, want ze gaat iedere zomer mee en ik vind elke plek wel prima als de zon maar schijnt. Ze is ook míjn beste vriendin. En die vakanties samen vind ik trouwens niet alleen gezellig, maar ook reuze praktisch, want ze zorgt met liefde voor onze dochters van zes en zeven, terwijl wij het nachtleven van Ibiza onveilig maken, of de après-ski in Oostenrijk. Mijn schoonmoeder is de moeder die ik niet meer heb, al realiseer ik me ook wel dat ik mijn eigen moeder nooit zo dichtbij had laten komen.”
 

Mammoni

De Italianen hebben een heuse term voor mannen die op volwassen leeftijd afhankelijk blijven van hun moeder: mammoni. De Italiaanse Hoge Raad bepaalde drie jaar geleden zelfs dat Italiaanse vrouwen een gegronde reden hebben om hun huwelijk te ontbinden als hun man na de bruiloft een te hechte emotionele band met zijn moeder houdt. Dertig procent van de Italiaanse scheidingen zou inmiddels komen door buitensporige bemoeienissen van de schoonmoeder, als we de voorzitter van de Italiaanse vereniging van echtscheidingsadvocaten Gian Ettore Gassani moeten geloven.
 

Lees ook
'Ik was jaloers op mijn vrouw omdat onze zoon een moederskindje is' >

 

'Ik liet hem achter bij zijn moeder'

Ook Imke (40) liet haar man om die reden in de steek: “Nou ja, ik liet hem niet echt in de steek natuurlijk, ik liet hem achter bij zijn moeder”, zegt ze. “Ik dacht dat ik met een volwassen kerel was getrouwd. Met een krachtig karakter en een hart van goud: een man met wie ik een stabiel gezin kon stichten.” Dat hij puntje bij paaltje toch iets minder zijn mannetje stond, bleek toen hij het koopcontract van hun woning niet durfde te tekenen voordat hij het huis eerst aan zijn moeder had laten zien, en hij haar de kleur van zijn nieuwe leaseauto liet kiezen.

“Een goede band met je moeder is tot daaraan toe, maar dat haar inmenging in zijn leven doodleuk doorging toen we drie kinderen rijker waren, was voor mij het begin van het einde. Ze kwam bijna dagelijks bij ons over de vloer en nam mijn complete huishouden over. Had ik net de aardappels opgezet, goot zij ze af omdat ze vond dat ik er te veel water bij had gedaan. Had ik mijn kinderen aangekleed, trof ik ze een halfuur later aan in een andere outfit. Ze heeft het zelfs een keer gepresteerd mijn keukenkastjes opnieuw in te delen toen ik weg was.
 

'Niemand valt zijn moeder af'

En als je denkt dat mijn man mijn kant koos toen de bom op een dag barstte: vergeet het maar. Niemand valt zijn moeder af, ook zijn eigen vrouw niet. Hij koos – voor de zoveelste keer – haar kant, en toen ik woedend de kamer uitliep, kuste ze hem op zijn mond. Mijn schoonvader stond erbij en keek ernaar. Ik ging nog net niet over mijn nek.”

Er zat meer scheef in hun relatie, zegt Imke nu, maar de band tussen mammoni en zijn moeder was de doorslaggevende reden dat ze haar man drie jaar geleden verliet. “Een win-win-win-situatie. Ik was verlost van de eeuwige bemoeizucht, mijn man had volledig vrij spel met zijn moeder, en zijn moeder had haar oogappeltje weer onder haar vleugels. Voor de kinderen is het feest dat ze om het weekend bij oma en opa gaan logeren – al is het bijna altijd met papa erbij. Zijn zus komt er al jaren niet meer over de vloer, die vindt de situatie ook maar freaky.”
 

Wat vroeg voor bezoek

Het vraagt ook wel een bovenmenselijke dosis incasseringsvermogen, zo’n moederskindje in je bed, vindt Gertine (38). “Eigenlijk was ik er klaar mee toen mijn schoonmoeder direct na de bevalling van mijn jongste zoon, mijn kind uit de armen van de kraamverzorgster rukte voordat ik hem zelf nog maar echt had vastgehouden.

Nadat ik was gehecht met mijn zoon op mijn borst, ging ik even douchen terwijl de kraamhulp met mijn man onze zoon aankleedde. Toen ik terugkwam, was mijn schoonmoeder al gearriveerd om haar kleinkind te bewonderen – waarna het tafereel zich voltrok. Ik in tranen, zij verbaasd, en mijn man onhandig ernaast, zonder enig idee hoe hij dit moest oplossen. Gelukkig kwam de kraamhulp tussenbeide, waarna mijn man zich herpakte en tegen zijn moeder zei dat het misschien wat vroeg was voor bezoek.
 

'Zo, jullie hebben het gezellig samen'

Ze bedoelt het niet eens slecht, haar opdringerige gedrag: mijn schoonmoeder is gewoon een op en top familiemens. Bij mijn zwager gedraagt ze zich precies hetzelfde. En er zitten ook wel voordelen aan: ze maakt elke week ons huis schoon, staat altijd klaar om de kinderen op te vangen en over het algemeen genomen is ze een gezellige dagelijkse aanwezigheid.

Ik vind het wél een dingetje dat ze spontaan onze was doet. ‘Zo, jullie hebben het nog wel gezellig samen’, zei ze toen ze ongevraagd ons bed had verschoond. Hallo, zoiets zeg je toch niet! Aan de andere kant: ze accepteert dat ik mijn grenzen aangeef, net zoals ze na de geboorte van mijn jongste zonder morren weer naar huis vertrok. Oké, om de volgende ochtend wel weer als eerste aan de deur te staan voor beschuit met muisjes, maar toen kon ik het wel weer aan.
 

'Ik zou haar voor geen goud willen missen'

Zijn moeder is de belangrijkste vrouw in het leven van mijn man, en al met al vind ik dat wel prima. Ze is een bliksemafleider voor de dingen waar ik mijn vingers liever niet meer aan brand. Zijn vishobby, bijvoorbeeld. ‘Joh schat, die arme beesten; blijf gewoon lekker bij je gezin op zondag’, zegt ze dan. Of zijn door mij zo gehate seizoenkaart voor de plaatselijke voetbalclub, waardoor ik hem al helemaal nooit meer een dagje voor onszelf heb in het weekend. ‘Doe dat ding nou eens weg en kijk eens naar je meisje in plaats van naar die harige kerels’, roept ze steevast.

Ze is dikke vriendinnen met mijn moeder, en doordat ze alles wat ze bij ons hoort en meemaakt met min of meer dezelfde intensiteit weer doorbrieft aan haar, scheelt míj dat weer eindeloze telefoongesprekken. Ik zou mijn schoonmoeder voor geen goud willen missen. Bovendien: voor we het weten is ze er niet meer, en praat mijn eigen schoondochter zo over mij. Ik kan maar beter nu het goede voorbeeld geven.”


Dit artikel staat in Kek Mama 13-2017.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

seks na scheiding
Beeld: 123RF

Na jaren van vertrouwde seks met je eigen man, ligt er opeens een andere mijnheer in je bed die je moederlijf streelt.

Ik probeer nog op de rem te trappen, maar het is te laat: met een klap bots ik op de auto voor me. Flinke lakschade, papierwerk en wég eigen risico. Maar eigen schuld – ik heb vannacht niet geslapen. De opkomende spierpijn in mijn liezen, de watten in mijn hoofd en dit onfortuinlijke moment van onoplettendheid zijn de souvenirs van de eerste onenightstand sinds mijn scheiding. Ik lach en huil tegelijkertijd – en heb geen idee of het van schrik, verwarring of ontlading is.
 

'Het was niet genoeg'

De vader van mijn twee kinderen en ik zijn niet meer samen. Jarenlang brachten we dag en nacht met elkaar door, tot we inzagen dat wat wij hadden alles was behalve een liefdesrelatie. De seks bleef tot het einde goed – het was het laatste draadje van intimiteit dat we heel konden laten. Maar het was niet genoeg. Dus wijzigde mijn status van getrouwd in single moeder. Deuren die voorheen gesloten waren stonden weer wagenwijd open. Dagenlang naar Rome vertrekken. Oreo’s en gintonic als avondeten. Seks met andere mannen.
 

Een en al meelevendheid

Dacht ik eerst nog dat MILF een begrip was voor zestienjarige pubers die high van de hormonen de moeders van hun vriendjes begluren – het blijkt ook onder volwassen mannen een ding. Het is wonderlijk hoe snel het nieuws van mijn nieuwe relatiestatus zich in mijn omgeving verspreidt. Vaders uit de ouder commissie, die ene vage kennis-van-een-kennis die ik drie jaar geleden op een barbecue zag, de suffe collega van de derde verdieping: ik krijg een en al meelevendheid uit onverwachte hoeken. Op obscure tijdstippen bliept mijn telefoon: ‘Ben je oké? Ik ben er voor je!’ En: ‘Zal ik een fles wijn brengen?’ Misschien is boven een bepaalde leeftijdsgrens seksen met een vers gescheiden moeder het nieuwe ontmaagden.
 

Bring it on

Aanvankelijk vind ik de gedachte aan seks met een andere man dan mijn ex surrealistisch. Ik maak een Tinder-account aan, meer omdat het kan dan dat ik er iets mee wil. Maar er zit een limiet aan het aantal half-kinderloze weken dat je op de bank kan zitten sippen. Bovendien is het een zwoele nazomer en ik ben ook maar een vrouw. Als de scherpste kantjes eraf zijn, heb ik zin in avontuur. Nieuw bestaan? Bring it on. Juist dan komt dat ene appje dat ik niet kan weerstaan. Een man met wie ik al tijden flirt, tot nu toe binnen het betamelijke – maar hij is inmiddels vrij en ik ook.
 

De laatste minuten

Texting. Sexting. Diezelfde nacht stapt deze bloedaantrekkelijke man in de auto met onomwonden bedoelingen. Terwijl hij de kilometers aflegt, schiet ik door mijn huis. Shit. Als je je altijd al hebt afgevraagd hoe lang het duurt om oksels, benen en bikinilijn te scheren, een bed te verschonen, je gebit te checken op maanzaad en wat verschillende nonchalante-doch-sexy houdingen in een deurpost uit te proberen: het kan in 25 minuten.

Wat ik in die minuten ook doe: de poloraids van mijn kinderen weghalen, die met maskingtape in de slaapkamer van mijn tijdelijke huisje hangen. Het voelt vreemd ze van de muur trekken, maar het voelt vreemder ze te laten hangen. Ik kijk nog even naar de foto’s voordat ik ze samen met een speelgoedautootje in een la stop. Hun lachende gezichtjes. De man die straks aanbelt, weet echt wel dat ik kinderen heb. Ik weet dat zelf natuurlijk ook. Maar dat deel van mij moet op pauze.
 

'Dit kan echt niet'

De deurbel. Als een drone hang ik boven de situatie. Ik zie hoe ik de deur open, hoe ik verleidelijk knipper, hoe hij grijnst. Hij is zelfverzekerd en ongelooflijk sexy. Een nieuwe mond kust me op nieuwe manieren. Hij ruikt naar ceder en citroen. Ik voel andere handen op andere plekken. Achter elkaar lopen we naar boven, en halverwege de trap kust hij mijn billen. Heel even flitst door mijn hoofd: dit kan echt niet. Heel even.
 

'Was dit pity sex?'

Eenmaal in mijn bed vouwt hij ontspannen zijn handen achter zijn hoofd en fluistert zwoel: “Kom, doe maar met me wat je al die tijd gemist heb.” Uhm… pardon? Op het moment zelf doe ik alsof ik het niet goed hoor, negeer het, kus het weg. We blijven wakker tot de zon opkomt en het is goed en fijn. Toch, die opmerking blijft hangen. Wanneer ik mijn auto instap om naar mijn werk te rijden (note to self: neem ochtend vrij na onenightstand) tuimelen de gedachten over elkaar heen. Was dit pity sex? Hangt er een sneue-moeder-aura om me heen dat hem het gevoel gaf mij iets te moeten gunnen? Pas wanneer ik dat doffe geluid van botsend blik hoor, schrik ik op uit mijn gedachten.
 

Vreemde nasmaak

Natuurlijk zegt het iets over mij, dat ik een vreemd smaakje overhoud aan zijn woorden. Ik heb een gezonde eigenwaarde maar ik zou liegen als ik zou beweren dat ik me nooit afvraag hoe aantrekkelijk ik als occasion ben. Zeker op seksgebied. Wanneer je twee kinderen baart die ruimschoots boven het gemiddelde geboortegewicht in Nederland uitkomen, laat dat zijn sporen na. Ik heb bagage, letterlijk en figuurlijk. Wie mij bloot ziet, kan de streepjescode van mijn leven tot nu toe lezen. Geen operatie of TelSell-workout kan ooit het slagveld van mijn middenrif tot aan mijn heupen omtoveren tot een onbeschreven bladzijde.
 

'Het is goed zo'

Had ik mijn twee geweldige kinderen in willen ruilen voor een pornolichaam? Nee, natuurlijk niet. Ik ben het dankbaar voor wat het doorstaan en gegeven heeft. I’m a goddamn tiger who earned her stripes staat er op de ansichtkaart die ik op de binnen kant van mijn kastdeur heb geplakt – beetje cheesy, maar toch. Het is goed zo. Slim gekozen ondergoed doet wonderen, rechtop lopen ook. Maar wanneer de kleren uitgaan blijf ik een naakte moeder. Dat brengt een zeker zelfbewustzijn met zich mee.
 

Flinterdunne tips en wanhopige vragen

Ik moet mijzelf seksueel enigszins opnieuw uitvinden en ik ben niet de enige, blijkt als ik sex after divorce google. Onder de 57.400.000 zoekresultaten flinterdunne tips (‘Koop een nieuw pikant setje’), wanhopige vragen (‘Is sex with lots of people at the same time normal for newly seperated?’) en bemoedigende woorden (‘Hou van jezelf, dat is het belangrijkste advies voor deze ontdekkingsreis’). O ja, en unaniem: doe het veilig.
 

Uit het leven gegrepen

Dat van die ontdekkingsreis herken ik. Die sex with lots of people is ook uit het leven gegrepen – al is het in mijn geval niet tegelijkertijd. Nu het schip de haven uit is, sla ik los. Ik weet niet precies wat me motiveert – spanning, ontspanning, zekerheid of onzekerheid – maar er ontvouwt zich een seks-cv waar meer mannen ná mijn scheiding dan vóór op staan. Dronken het laatste nachtcafé uitgeveegd worden en dan maar met die ene schrijver mee naar huis omdat het regent en hij dichterbij woont: check. En de volgende ochtend gewoon op tijd zijn voor een paasbrunch met ex en kinderen.

Ik neem een minnaar, die alleen komt als ik hem daartoe sommeer en waarmee ik eindeloos experimenteer omdat er toch niets van afhangt. Hij heeft een goddelijk lichaam maar is te dom om een echt gesprek mee te voeren. Ik bied hem nooit ontbijt aan. Ik ga op Inner Circle en ontmoet een leuke single vader. Hij is zó blij wanneer we na wat afspraakjes in bed belanden, dat ik uit zijn verongelijkte ‘sorry’ moet opmaken dat hij al klaargekomen is voor we echt begonnen zijn. Ik word een beetje verliefd op een goede vriend, hij niet op mij, maar we hebben toch seks en ik voel me gebruikt en gekwetst – ook die kan ik afvinken.
 

Lees ook
9 Positieve dingen die mijn scheiding mij gebracht heeft >

 

'Ik vind hem leuk, echt leuk'

Een paar maanden ben ik met dezelfde man. Veertien jaar ouder dan ik, belezen, bereisd, slim en sexy. Hem vind ik leuk, echt leuk. Met heel veel tederheid ontdekt hij elke centimeter van mijn lichaam. Of het zijn leeftijd of karakter is weet ik niet, maar het is de eerste en enige keer na mijn scheiding dat er oprecht sprake is van verbondenheid en intimiteit. We kijken elkaar aan wanneer we het doen. Maar toen er ook avonden kwamen dat hij moe was, het licht uitknipte en zich op zijn zij draaide, ben ik niet gebleven.

Met elke minnaar werd ik minder de vrouw van mijn ex. Een volstrekt beredeneerbare en onbewust vast gewenste ontwikkeling. Maar: ik werd er geen seconde minder moeder van. Ik vond het steeds ingewikkelder mijn levens van elkaar te scheiden: een erotisch appje ontvangen terwijl je in de speeltuin staat… het blijft een beetje raar. Het voelde niet goed moe te zijn op de dagen dat ik de kinderen had, omdat ik de nacht voor de overdracht maar een paar uurtjes sliep. Op een gegeven moment stemde ik mijn ondergoed af op het co-ouderschema: dat was echt vreemd.
 

'Ik ben er klaar mee'

Nu ben ik er klaar mee. Al weken heb ik geen rendez-voustjes gehad en het voelt prima. Uiteindelijk is seks om de seks leuk, maar ook licht en soms domweg leeg. Ik heb blijkbaar ontdekt wat ik wilde ontdekken: dat ik aantrekkelijk ben, dat seks lekker is en blijft en dat moeder zijn geen showstopper is: ik ben altijd eerlijk geweest over mijn moederschap en mijn lichaam ook. De rite de passage is volbracht.
 

Bevroren in de tijd

Alleen aan die ene klassieker brandde ik mijn vingers niet: seks met mijn ex. Mijn vriendinnen oftewel seksconsulentes snappen niet waarom – hij is knap, was altijd een goede minnaar, we gaan zo goed met elkaar om, het is geen taboe… waarom niet? Maar ik kan het gewoon niet. Hoe híj mijn lichaam kent moet voor altijd bevroren blijven in de tijd. Dat is het eerbetoon aan mijn kinderen. Hun vader wil ik me blijven herinneren voor de meest wezenlijke seks die ik ooit had: die waaruit zij geboren zijn.

 

Dit artikel staat in een Kek Mama Liefdesboek en is al een keer eerder gepubliceerd.


 


 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >

getrouwd toch op tinder
Beeld: Unsplash

Gabriëlle (38) baalt dat haar man het zo druk heeft dat hij nauwelijks tijd voor haar heeft. Daarom flirt ze erop los via Tinder en heeft ze af en toe een stiekeme date.

"Ik speelde gewoon een spelletje Wordfeud op mijn telefoon. Even mijn zinnen verzetten in een leven waarin ik dertig uur in een dag probeer te stoppen. Doe ik al jaren: met vlagen leg ik een paar woordjes tijdens het koken, op de wc, ’s avonds laat op de bank. En nu stond ik eigenlijk net op het punt naar bed te gaan: Dennis lag er al in. 'Nice one, Zija', sprong een onbekende man in mijn scherm. 'Well, thank you, stranger', antwoordde mijn alter ego met een knipoog, 'jij bent aan zet.' We speelden twee dagen door, toen hij pas antwoordde: 'Mijn volgende zet is koffie. Met jou. Volgende week.'

 

Prima voor elkaar

Zonder met woorden als droomhuwelijk te gooien: Dennis en ik hebben het prima voor elkaar. Verkering sinds onze studententijd, prachtig huis, prima auto, een lieve dochter van zeven. We zijn een drie-eenheid. Doen alles samen, hoogoplopende ruzies zijn er niet. En daarin wringt het 'm nu net.

 

Net zo verslavend als destructief

Dennis droomde al zijn hele leven van een eigen zaak. Vanaf het moment dat ik hem leerde kennen, bijna twintig jaar geleden, ging hij daar blind voor en het is hem gelukt. Ik ben trots op hem en benijd hem soms een beetje omdat hij er zo voor gaat. Ik weet nog steeds niet echt waar ik naartoe wil met mijn leven. Ik help Dennis met zijn administratie en zorg voor onze dochter. Druk zat, maar ik heb wel een academische opleiding. Die gooi ik voor mijn gevoel nu weg. Ik heb nergens een plek voor mezelf. Mens, ga mozaïeken, kun je denken, maar ik ontdekte iets spannenders. En nu ben ik al twee jaar verzeild in een dubbelleven dat net zo verslavend is als destructief.

 

Poel van buitenechtelijke affaires

Ik had dat hele Wordfeud natuurlijk meteen moeten stoppen toen de eerste avances kwamen. Die app is een poel van buitenechtelijke affaires; geen wonder dat heel Nederland de afgelopen jaren opeens aan het scrabbelen sloeg. De aandacht maakte iets in me los wat ik ontzettend lang had gemist. Al die avonden alleen terwijl Dennis overwerkte, de tienminutengesprekken waar ik in mijn eentje naartoe ging, de kinderfeestjes waarbij hij nooit aanwezig is.

 

'Hartstikke leuk voor snelle contacten'

Mijn mystery man op die ene, late, doordeweekse avond was niet de enige die interesse toonde. Na hem kwam bij één op de zes, zeven Wordfeud-potjes wel een conversatie los. Allemaal waren ze direct dubbelzinnig. Met sommige mannen wisselde ik 06-nummers uit zodat we verder konden kletsen via WhatsApp. De meesten wimpelde ik af door het potje gewoon te laten verlopen. Eén van mijn chats wees me op Paiq. Hartstikke leuk voor snelle contacten, zei hij. En minder bekend dan Tinder, waarop je toch snel gespot wordt door bekenden en dat was natuurlijk niet de bedoeling.

 

Alweer beu als ze wilden afspreken

Sites als Kik, Happn, Badoo – binnen een mum van tijd ik wist ze allemaal te vinden. Niet dat ik een andere man wilde, ik wilde gewoon weer begeerd worden. De kick van die eerste berichtjes. De spanning of hij zou reageren. Zodra ze wilden afspreken, was ik het eigenlijk alweer beu. Dennis klaagde dat ik altijd op mijn telefoon zat. Maar ja, als hij eens een keertje thuis was, lag hij te slapen op de bank. Probeerde ik een romantisch diner te serveren, reageerde hij met: 'Heerlijk schat, zullen we het relaxt op de bank opeten bij een filmpje?' Haalde ik een fles champagne in de hoop op wat romantiek, viel hij na een half glas in slaap. Ik bracht onze dochter op zondag naar een vriendinnetje, vastberaden even ongestoord bij te kletsen, en bij thuiskomst bleek meneer vertrokken naar de bouwmarkt om eindelijk die pergola in de tuin eens af te bouwen.

 

Toch deed ik het: die eerste afspraak

Ik begrijp het allemaal, echt. Natuurlijk is zo’n werkschema slopend. En hoe lief is het dat hij op die enige vrije dag aan het klussen slaat. Maar ondertussen komen we nog steeds niet toe aan elkaar. Geen seconde heb ik overwogen mijn relatie op het spel te zetten. Maar toch deed ik het, die eerste afspraak. Niet met de mystery man van Wordfeud, maar met een Tinder-match – uiteraard gescoord onder een valse naam en leeftijd en met een uiterst vage foto.

 

Eenmaal thuis voelde ik me herboren

Hij was getrouwd, ik ook. We hadden het er van tevoren via sms heel duidelijk over gehad: we zochten beiden een verzetje, maar absoluut geen verhouding. We kletsten over alles behalve onze gezinnen. Een paar uur brachten we door in onze eigen bubbel, waarin hij me vertelde hoe mooi en bijzonder ik was, en ik ondertussen niets anders kon denken dan hoe gewoontjes hij eigenlijk was. We hebben niet eens gezoend; het enige discutabele aan deze afspraak was de manier waarop ik hem had gemaakt. Het was geen vreemdgaan, en eenmaal thuis voelde ik me herboren. Ik haalde mijn kind uit school en bereidde zingend het eten voor.

 

Ik ging niet vreemd, iedereen blij. Toch?

Ik bleef afspraakjes maken. Eerst eens in de zoveel weken, na een tijdje soms wel twee keer in één week. Ik zoende met de één, lunchte met de ander, maar ging nooit verder dan dat. Emotioneel was ik natuurlijk allang een grens over. De chatconversaties gingen steeds dieper, ik deelde steeds meer met die mannen en minder met Dennis. Díe had op zijn beurt niks door, behalve dat ik stukken gezelliger was. Ik genoot van de aandacht, Dennis en onze dochter genoten van een vrolijke vrouw en moeder. De afspraakjes wonden me op, gaven me energie, en daar profiteerde mijn man weer van; met name tussen de lakens. Ik ging niet echt vreemd, iedereen blij. Toch?

 

We verkeren gewoon al te lang in tropentijd

Het gekke was: ik werd op niet een van mijn dates verliefd. Zij wel. Stuk voor stuk waren ze ongelukkig in hun relatie of lagen in scheiding – dat zeiden ze tenminste. Ze zagen in mij een frisse wind. ‘Dat beeld je je alleen maar in’, zei ik dan. Want ík realiseerde me ondertussen meer dan ooit dat mijn man de enige is die ik wil in mijn leven. We verkeren gewoon al te lang in tropentijd. Bij een aanval van schuldgevoel houd ik mezelf voor dat dit echt stopt zodra we in rustiger vaarwater komen. Onze tijd komt vanzelf wel weer. Ik hoop alleen maar dat ik deze verslaving tegen die tijd zo makkelijk kan loslaten als ik denk.

 

Het ging bijna mis

Eén keer ging het bijna mis. Een tikkeltje overmoedig had ik ingestemd met een lunch in een restaurant, toen een moeder van school binnenliep op het moment dat wij net wilden vertrekken. Mijn hart sloeg drie slagen over en het zweet brak me uit, maar mijn afspraakje – overduidelijke doorgewinterd – stond op en zei iets te hard: ‘Wat jammer dat je al hebt geluncht, anders had ik je als mijn tafeldame gevraagd.’ Ik rolde met mijn ogen naar de moeder, de moeder lachte, ik liep in mijn eentje de deur uit. Gevaar geweken.

 

Ergens klopt het natuurlijk niet

Ik ga nooit verder dan een etentje en een kus, maar ergens klopt het natuurlijk niet. Daarna heb ik nachten niet geslapen. Waar was ik in vredesnaam mee bezig? Waaróm? Omdat ik als een pruilende peuter even niet genoeg aandacht kreeg van mijn eigen man? Er zou onherroepelijk een moment komen waarop ik wel met zo’n kerel in bed beland, of per ongeluk toch verliefd word. Betrapt zou worden door Dennis, of door een iets te alerte moeder van school.
 

Lees ook
Moeder op Tinder >

 

Toch weer op een datingapp kijken

Ik besloot al mijn lopende conversaties stop te zetten en me volledig toe te leggen op thuis. Want ook al kreeg mijn dochter er niks van mee; een afgeleide moeder is toch minder leuk dan een moeder met haar prioriteiten op een rijtje. En ik wilde Dennis nog steeds niet kwijt. Welgeteld vier maanden hield ik het vol. Tot ik me weer de afhankelijke huisvrouw voelde, wachtend op de man die wél een carrière en een eigen leven had. Ik ging op verloren momenten toch weer op een datingapp kijken, startte een spelletje Wordfeud.

 

Alsof ik aanstuurde op een breekpunt

Op een avond heb ik Dennis aan tafel gezet met de mededeling dat hij nu echt niet moe mocht zijn, omdat ik gek zou worden als ik we nu niet zouden praten. Ik vertelde hem over mijn gebrek aan eigen ruimte, mijn weggegooide studie, mijn liefde voor hem en onze dochter, maar óók de verleiding los te breken. Het voelde alsof ik aanstuurde op een breekpunt, maar Dennis nam het fantastisch op. ‘Dan zorgen we er toch gewoon voor dat jij ook weer aan de slag kunt?’, zei hij, en stelde meteen een midweek New York voor terwijl zijn ouders voor onze dochter zouden zorgen.

 

Echt tekort kom ik niet

Toen pas drong tot me door dat ik misschien nooit echt duidelijk was geweest over mijn wensen. Wat was ík blij dat mijn dates nooit verder waren gegaan dan een kusje. En nu werk ik sinds een halfjaar twee dagen per week. Mijn dochter gaat dan naar de buitenschoolse opvang, Dennis zorgt voor het avondeten. De midweek New York was heerlijk, maar meer tijd voor elkaar zit er voorlopig niet in. Ik begrijp het en echt tekort kom ik niet; de waardering die ik krijg van mijn werkgever is ook een vorm van aandacht. Voor mijn dochter ben ik de liefste moeder.

 

Aandacht bevredigd door de man van wie ik hou

Maar toch klik ik soms nog zo’n app aan op mijn telefoon. Voelt het nog steeds heel lekker dat ‘Zija’ in een halfuur twintig likes krijgt. En héél af en toe hap ik toch toe tijdens een app-conversatie, om het de volgende dag weer van mijn telefoon te wissen. Ik weet zeker dat er betere tijden aanbreken voor Dennis en mij zodra onze dochter zelfstandiger wordt en hij het wat rustiger aan kan doen. Dan wordt mijn behoefte aan aandacht gewoon weer bevredigd door de man van wie ik echt hou, en ban ik de Tinders en Paiqs uit mijn leven.”
 

Dit artikel staat in Kek Mama magazine en is al een keer eerder gepubliceerd.

 

 

 

Nog meer Kek Mama?
Volg ons op Facebook en Instagram. Of schrijf je hier in voor de Kek Mama nieuwsbrief >